Quantcast
επιστροφή

Σφινάκια

με τον Κώστα Κετσετζόγλου
Κετσετζόγλου Κώστας

Για κάποιο λόγο χθες το βράδυ μετά το ματς μου ήρθε στο μυαλό μια σκηνή αξέχαστη που με είχε συγκλονίσει. Ηταν τέτοιες μέρες το 2013. Λίγο νωρίτερα. Τελευταίες μέρες Απριλίου. Μόλις είχε γίνει γνωστό χωρίς τίποτα επίσημο ότι ο Μελισσανίδης επιστρέφει στην ΑΕΚ για να την επαναφέρει στη ζωή μετά την καταστροφή και να φτιάξει και το γήπεδο! Εκείνες τις μέρες έφυγε από την ζωή η μητέρα του Γιάννη, φίλου και κουμπάρου μου. Πήγα στην κηδεία. Μπαίνοντας στην εκκλησία είδα τον πατέρα του. Είχε χάσει την σύντροφο της ζωής του δεν είναι ανάγκη να πω τι σημαίνει αυτό για οποιονδήποτε και κυρίως για έναν μεγάλο άνθρωπο. Πλησίασα για τα τυπικά. Με ευχαρίστησε και αμέσως μετά μου λέει: “Είναι αλήθεια; Θα μπει ο Μελισσανίδης;” Μέχρι τότε υπήρχε μόνο η γραπτή δήλωση του Πολύ Χατζηϊωάννου για το γήπεδο και τα δημοσιεύματα σε αρχικό στάδιο. Ναι, του λέω! Κι ένας άνθρωπος πάνω από 80 ετών λίγα λεπτά πριν την κηδεία της μητέρας των παιδιών του έλαμψε! Με έσφιξε από το μπράτσο και μου είπε: Τώρα θα τους γαμ…. όλους!” Μέσα στην εκκλησία. Λίγα μέτρα από το φέρετρο!

 Ταράχτηκα τόσο πολύ που βγήκα για λίγο έξω. Και τώρα που το γράφω είναι σαν να νιώθω το σφίξιμο στο μπράτσο και να βλέπω το χαμόγελο του κυρίου Κώστα. Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναγράψει. Σίγουρα το σκεφτόμουν το ίδιο έντονα δυο βράδια από τότε. Στην συγκέντρωση στη Φιλαδέλφεια για την άδεια της Αγιά Σοφιάς και περπατώντας από την Ριζούπολη προς τη Φιλαδέλφεια στις 5 Μαΐου του 2018, το βραδάκι…

 Χθες βράδυ ήταν η τρίτη φορά. Αλλά από την άλλη πλευρά. Για τους αντίθετους λόγους. Αυτό το σκηνικό είναι ο ορισμός για μένα του τι σημαίνει ο Μελισσανίδης όχι για την ΑΕΚ αλλά για τους ΑΕΚτζήδες. Είναι κι αλλά πολλά αλλά σίγουρα αυτό για μένα αποτελεί τον ορισμό. Και εξηγεί πάρα πολλά. Όπως και το κράξιμο μαζί με στεναχώρια στα όρια της κατάθλιψης που πέφτει τα τελευταία τρία χρόνια με αποκορύφωμα φέτος. Γιατί όποιος μπορεί να δημιουργήσει τέτοια συναισθήματα σε έναν άνθρωπο ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του και με την ομάδα στην Γ Εθνική τότε και να έχει κανείς δεν θα του δώσει την δικαιολογία για αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια και ιδίως φέτος. Είναι η μοίρα των ηγετών, των ανθρώπων που γράφουν την ιστορία. 

Δικαιώθηκε ο κύριος Κώστας λοιπόν που ζει μια χαρά ακόμη και μακάρι να είμαστε στην πρεμιέρα της Αγία Σοφίας όλοι μαζί μέσα. Αυτός το έχει ζήσει το γήπεδο από χωράφι με μια εξέδρα. Γιατί όντως ο Μελισσανίδης που είχε μπροστά του βουνά όταν ξεκίνησε πέτυχε αυτά που φαινόταν αδιανόητα. Έχτισε το γήπεδο της ΑΕΚ εκεί που δεν… γινόταν και η ομάδα όταν θα μπει μέσα η Αγία Σοφία θα έχει ήδη πληρωθεί. Δεν πρέπει να έχει ξανασυμβεί αυτό όχι στην Ελλάδα αλλά στον πλανήτη, να χτιστεί καινούργιο υπερσύγχρονο γήπεδο με δύο μουσεία σε έξτρα κτήριο με 65-70% αυτοχρηματοδότηση χωρίς ένα ευρώ τραπεζικό δανεισμό. Συμπληρωματικά όχι μόνο έσωσε το απλήρωτο προπονητήριο των Σπάτων από τον πλειστηριασμό αλλά φτιάχνει εκεί και το καλύτερο προπονητήριο στην Ελλάδα που όταν ολοκληρωθεί με τις πλήρεις εγκαταστάσεις θα θυμίζει τα καλύτερα της Ευρώπης. Επίσης πήρε πρωτάθλημα μετά από 24 χρόνια και το ακόμη πιο αδύνατο ήταν ο κύριος λόγος που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος ένας καθεστώς που 20 χρόνια φρόντιζε ο πρωταθλητής να φοράει κόκκινα με ρίγες ανεξάρτητα αν είχε την καλύτερη ομάδα. Έδωσε αξία ακόμη και στα πρωταθλήματα του Ολυμπιακού. Τα δύο τελευταία… 

Και αφού πέτυχε όλα τα ακατόρθωτα λοιπόν τα έχει κάνει μούσκεμα στο πιο εύκολο. Στο να έχει μια ομάδα σταθερά διεκδικήτρια του τίτλου που δεν θα προκαλεί κατάθλιψη όπως φέτος. 

Η σεζόν τελείωσε χθες για την ΑΕΚ που πιστεύω τελικά θα βγει τρίτη. Ήταν μια χρονιά πλήρως αποτυχημένη. Για πολλές ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου μια χρονιά σαν κι αυτή που τελειώνει τυπικά την ερχόμενη Κυριακή μπορεί να παίξει θετικό ρόλο στην ιστορία τoυς. Ιδίως για μια ομάδα σαν την ΑΕΚ χωρίς οικονομικά, διοικητικά ή οποιαδήποτε άλλα προβλήματα. H AEK τα τελευταία χρόνια τα έχει κάνει όλα λάθος αλλά ποδοσφαιρικά. Δεν έχει μπει 50-100 εκατομμύρια μέσα, δεν την κυνηγάει η εφορία, δεν σφραγίζει εισιτήρια παραμονή των αγώνων. Αποτυγχάνει αγωνιστικά. Βάσει αποτελεσμάτων, εικόνας και της τάσης που υπάρχει στο τέλος κάθε σεζόν για φτιάξιμο μιας νέας ομαδας. Φετος αυτή η τάση είναι πιο δυνατή από ποτέ. Και δεν μπορεί να την αλλάξει η χθεσινή νίκη και βέβαια η έξοδος στην Ευρώπη που δεν είναι στόχος αλλά κάτι δεδομένο όταν ξεκινάει η σεζόν. Αυτό περιμένουν λοιπόν οι χιλιάδες σαν τον κυρ Κώστα και όχι οι λίγοι που πονάνε, και θα πονάνε, επειδή ο Μελισσανίδης είναι αφεντικό με 80% στην ΑΕΚ. Αυτοί όταν οι χιλιάδες χαίρονται θα έχουν μπει στα καβούκια τους και θα ρωτάνε ποιος πούλησε την ΑΕΚ στον Τροχανά. Που ότι και να έκανε, παρεμπιπτόντως, ο συγχωρεμένος δεν συγκρίνεται με τους καταστροφείς που θα αγόραζαν 10 Ολυμπιακούς και δεν μπόρεσαν στο τέλος να κρατήσουν την ΑΕΚ ούτε καν στην Α Εθνική αγωνιστικά και στις επαγγελματικές κατηγορίες οικονομικά. 

Οι χιλιάδες λοιπόν πικραμένοι και ντροπιασμένοι ΑΕΚτζήδες σαν τον κυρ Κώστα περιμένουν ΤΩΡΑ τον Μελισσανίδη να κάνει το εύκολο. Για αυτόν. Με αποφάσεις και δυναμικές κινήσεις. Δεν ξεχνιέται η φρίκη που ζήσαμε φέτος και συγνώμη από τον Μάνταλο που χθες με συγκίνησε και ένιωσα περήφανος βλέποντας τον να παίζει με ένα πόδι και να καθαρίζει το κρισιμότερο φετινό παιχνίδι αλλά δεν είναι δική του δουλειά το ποιος θα τον προπονεί και θα τον στέλνει στο γήπεδο να παίξει για την ΑΕΚ. Μπορεί να πει τα καλύτερα λόγια για τον Μανόλο και καλά έκανε αλλά θέση δεν μπορεί να παίρνει ο παίκτης για τον ποιον θα έχει προπονητή. Όλοι οι άλλοι μπορούν, όχι όμως ο παίκτης της ίδιας της ομάδας. Στην ΑΕΚ έγινε και ξανάγινε από το 18 και μετά. Και είναι κι αυτός ένας από τους δεκάδες μικρούς λόγους που τα έρμα… ψοφάνε και αναρωτιόμαστε τι έχουν… Ο προπονητής είναι η βάση που πρέπει να χτιστεί η ΑΕΚ της επόμενης μέρας που πρέπει επειγόντως να επιστρέψει στην αγωνιστική αξιοπρέπεια. Και μετά στον πρωταθλητισμό και τους τίτλους. Η κολώνα. Σίγουρα το κριτήριο δεν μπορεί να είναι το ότι υπάρχουν δικαιολογίες όπως είπε ο Μάνταλος για τον Μανόλο, ούτε καν το πρωτάθλημα του 2018 αφού από τότε ο Μανόλο έχει περάσει άλλες δυο φορές από τον πάγκο της ομάδας, ούτε βέβαια το ότι μια μεγάλη μερίδα του κόσμου τον αγαπάει. Πραγματικά είναι πολύ αγαπητός ο Μανόλο και δικαίως γιατί έχει γραφτεί στην ιστορία της ΑΕΚ. Αλλά όπως έλεγε κι ο μεγάλος Ομπράντοβιτς όλα αυτά είναι… past. Eδώ κρίνεται το παρών και το μέλλον. Κι ένας άνθρωπος που μπορεί και δίνει χαρά χωρίς να έχει κάνει ακόμη τίποτα και χωρίς καν να το ξέρει σε έναν άγνωστο λίγη ώρα πριν θάψει την γυναίκα του δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις στο κρισιμότερο καλοκαίρι από τότε που ανέστησε την ΑΕΚ με αυτά τα κριτήρια. Ήρθε λοιπόν η ώρα των μεγάλων αποφάσεων, των μεγάλων κινήσεων και των σωστών επενδύσεων. Από αυτές που παίρνουν και εκτελούν οι μεγάλοι ηγέτες. Το μέλλον έρχεται και μετράει από σήμερα. Δεν γράφω ότι απαγορεύονται τα λάθη γιατί θα ξαναγίνουν. Όλοι κάνουν και οι πιο πετυχημένοι. Όμως αν τα σωστά είναι περισσότερα πάντα κερδίζουν. Κυρίως όταν οι αποφάσεις παίρνονται χωρίς φόβο και πάθος. Η ΑΕΚ δεν μπορεί να περιμένει. Ούτε οι χαρές που αξίζουν οι χιλιάδες σαν τον κυρ Κώστα. Ακούγεται κλισέ αλλά είναι η πρώτη φορά που το γράφω από το 2013. Πρόεδρε πάρτο πάνω σου.