Ένας τοίχος ίσος περίπου με το ύψος ανθρώπου εμποδίζει την οπτική επαφή. Λίγο η γέφυρα και τα πυροβόλα του φαίνονται. Όταν η συρόμενη πόρτα ανοίγει και επιτρέπει την είσοδο μπορείς να αφήσεις το σκαρί του να γεμίσει το βλέμμα σου. Ανεβαίνοντας τη σιδερένια κλίμακα μια ελαφριά ριπή από το Μαΐστράλι σε χαϊδεύει στο μέτωπο και προσπαθεί να σου ψιθυρίσει κάτι, κάτι όμως όχι αρκετά ευκρινές.
Στο κατάστρωμα κοντοστέκεσαι και σκέφτεσαι:
«Κουράγιο που το είχαν. Να γράψουν στα...κατάστιχα του πλοίου ολόκληρη Χούντα, και να φύγουν προς την Ιταλία που αν δεν τους δεχόταν ή τους συλλάμβανε και τους έστελνε πίσω αντιμετώπιζαν πιθανότατα κατηγορίες για εσχάτη προδοσία και εκτέλεση...»
Ας λύσουμε όμως τους σφιχτοπλεγμένους κάβους της πορείας των γεγονότων ξεκινώντας από το ιστορικό του ίδιου του καραβιού.
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ
Το αντιτορπιλικό «Charette DD581» ναυπηγήθηκε στη Βοστόνη το 1942. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις εναντίον των Ιαπώνων στον πόλεμο του Ειρηνικού. Έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στις επιθέσεις σε εχθρικές νησιωτικές βάσεις (Τρουκ, Γκουάμ, Σαϊπάν, Ίβο Τζίμα κλπ) και μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου βγήκε εκτός υπηρεσίας.
Το 1959 μαζί με άλλα τρία(Ασπίς, Σφενδόνη, Λόγχη) ίδιου τύπου(Fletcher) αντιτορπιλικά παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Ναυτικό και πήρε το όνομα «Βέλος».
Το εκτόπισμα του είναι περίπου 3 χιλιάδες τόνοι και το μήκος του φτάνει τα 115 μέτρα.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
Κι ενώ το «Βέλος» υπηρετούσε τις Ένοπλες Δυνάμεις αυτές ασχολήθηκαν με άλλα ζητήματα. Από το 1967 μια ομάδα πολυπραγμόνων συνταγματαρχών εκμεταλλευόμενη το ασταθές πολιτικό σκηνικό κατέλαβε την εξουσία με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
Η χώρα μπήκε στο γύψο, οι ατομικές ελευθερίες καταργήθηκαν και οι εμφανίσεις των φιλόδοξων στρατιωτικών προκαλούσαν γέλιο...όταν δεν προκαλούσαν κλάμα.
Μέσα στις (δυστυχώς) ελάχιστες προσπάθειες ανατροπής των «ανατροπέων» ήταν και το λεγόμενο κίνημα του ναυτικού.
Μετά το τέλος του 1967 και το αντικίνημα του Βασιλιά που στέφθηκε με παταγώδη αποτυχία αξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού αλλά και των άλλων σωμάτων σε μικρότερη κλίμακα άρχισαν να οργανώνονται σε συνθήκες άκρας μυστικότητας με σκοπό την εκδήλωση νέου «πραξικοπήματος» που θα επανέφερε την ομαλή Δημοκρατική λειτουργία.
Το 1973 είχαν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες ώστε η θεωρία να μετατραπεί σε πράξη. Τα σχέδια προέβλεπαν διάγγελμα στον Ελληνικό Λαό και κατάληψη της Σύρου όπου και θα σχηματιζόταν προσωρινή Κυβέρνηση.
Μέρα εκδήλωσης είχε οριστεί η 23η Μαΐου. Όμως οι «αισθήσεις» της Χούντας αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως οξυμμένες και ήταν κατάλληλα προετοιμασμένη. Σε αυτό βοήθησε και η αναβλητικότητα ορισμένων προσώπων. Το αποτέλεσμα ήταν η αποτυχία του Κινήματος πριν αυτό εκδηλωθεί και η σύλληψη περίπου 70 αξιωματικών οι οποίοι οδηγήθηκαν στις φυλακές και έτυχαν της απλόχερης και φημισμένης φιλοξενίας των ΕΑΤ-ΕΣΑ.
ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΠΑΣ
Όλα έδειχναν λοιπόν πως η Δικτατορία είχε καταφέρει να ξεπεράσει τον κίνδυνο που προέκυψε και πιθανώς θα μπορούσε να ισχυροποιήσει την θέση της αφού παράλληλα θα απεδείκνυε πως δεν υπήρχε κανείς μέσα στο Στρατό να την αμφισβητήσει.
Δεν υπήρχε όμως;
Εκείνες τις μέρες ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος ο Αντιπλοίαρχος Νικόλαος Παππάς Κυβερνήτης του «Βέλος» συμμετέχει σε Νατοϊκή άσκηση στα νερά του Αιγαίου. Με τον ασύρματο προσπαθεί συνεχώς να επικοινωνήσει με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες για την επιβεβαίωση, δίχως επιτυχία φυσικά .
Στις 24 Μάιου στο μαθαίνει για τις συλλήψεις. Η κοινή λογική και το αίσθημα της επιβίωσης θα επέτασσε να συνεχίσει κανονικά την άσκηση με την ελπίδα να μην αποκαλυφθεί η εμπλοκή του. Αυτά όμως θα ίσχυαν για έναν κανονικό άνθρωπο και ο Παππάς δεν ήταν τέτοιος. Βασισμένος στον ηρωικό και τραχύ του χαρακτήρα αποφασίζει να πλεύσει προς το Φιουμιτσίνο της Ιταλίας για να ζητήσει πολιτικό άσυλο και από εκεί να καταγγείλει το φαύλο πολιτικό καθεστώς. Άμεσα ενημερώνει το πλήρωμά του, το οποίο κατά συντριπτική πλειοψηφία δέχθηκε τις εξελίξεις με ενθουσιασμό.
Όπερ και εγένετο κι έτσι στις 25 του μηνός το μικρό ήσυχο Ιταλικό λιμάνι δέχεται έναν απρόσκλητο επισκέπτη. Εκεί ο Κυβερνήτης και 31 άτομα(αν και ήθελαν πολύ περισσότεροι) από το πλήρωμα αφήνουν το καράβι και βγαίνουν στη στεριά.
Το νέο πήρε τεράστια έκταση στο διεθνή Τύπο επιφέροντας τεράστιο πλήγμα στην εικόνα των Συνταγματαρχών. Η Ιταλική Κυβέρνηση παρά τις δυσκολίες που προέβαλλε αρχικά, υπό το βάρος της παγκόσμιας κοινής γνώμης έκανε δεκτό το αίτημα των «στασιαστών» οι οποίοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους εθελοντικά την επόμενη χρονιά εξαιτίας της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
ΣΗΜΑΣΙΑ-ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ
Εσκεμμένα είδαμε τα γεγονότα κάπως επιγραμματικά καθώς σε ένα αθλητικό σάιτ παραπάνω λεπτομέρειες εκτός από κουραστικές μπορεί να αποβούν και επικίνδυνες για τον συντάκτη καθώς η ανακρίβεια καραδοκεί.
Όπως και να 'χει η φυγή του Βέλους μπήκε στο νοητό άξονα αντίστασης προς τη δικτατορία, άξονα που κύρια σημεία έχει την εξέγερση της Νομικής το Φεβρουάριο του 1973 και φυσικά το Πολυτεχνείο, Νοέμβρη του ίδιου έτους. Παράλληλα απέδειξε πως δεν ήταν οπαδοί του ολοκληρωτισμού όλοι οι αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού.
Από την άλλη μιας και το μελάνι στην πένα του ιστορικού είναι πολύ νωπό ακόμα οφείλουμε να παραθέσουμε και τους ισχυρισμούς της αντίθετης πλευράς.
Η ηρωική κίνηση του Παππά λοιπόν εννοείται πως για την «Επανάσταση των Τανκς» και για τους οπαδούς της ήταν καθαρή προδοσία.
Για άλλους πάλι ήταν καθαρά υποκινούμενη και οργανωμένη από τον...τέως προκειμένου να επανέλθει.
Τέλος για κάποιους άλλους που ποτέ δεν αναγνώρισαν ό,τι δεν οργάνωσαν οι ίδιοι, ήταν απλά μια προσπάθεια αντικατάστασης του στρατιωτικού καθεστώτος από ένα νέο παρόμοιο.
ΠΑΡΟΝ
Από εκεί και πέρα το αυλάκι της ροής του χρόνου χαράχτηκε στα γνωστά του όρια.
Η Χούντα έπεσε και αυτό είχε κάποια πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Όσοι κατά τη διάρκειά της είχαν λουφάξει, βγήκαν μετά κι έκαναν τα λιοντάρια, στηριζόμενοι στο μοναδικό πράγμα που πάντα θα είναι δωρεάν... Στα λόγια.
Κι άλλοι που όντως είχαν αντισταθεί πέρασαν στο σιωπηλό παραβάν της αφάνειας όπως συμβαίνει συνήθως.
Και το Αντιτορπιλικό τι έγινε αλήθεια; Μετά από 362 χιλιάδες ναυτικά μίλια και συμμετοχή σε πλήθος επιχειρήσεων το 1991 παροπλίστηκε.
Τότε με τη συνδρομή των πολλών «φίλων» του έδωσε την τελευταία του μάχη με αντίπαλο το φάσμα των «παλιοσίδερων». Τελικά την κέρδισε και από το 1994 έχει χαρακτηριστεί ως Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα. Αρχικά ελλιμενίσθηκε στον Πόρο και από το 2002 βρίσκεται στο Παλαιό Φάληρο. Αν και επισκέψιμο στο κοινό η χρόνια έλλειψη κονδυλίων(πρωτότυπο ναι) καθιστά απαγορευτική την περαιτέρω διαμόρφωσή του. Πάντως αντικριστά από το «μεγάλο του αδελφό» και παντοτινό εκπρόσωπο της νόμιμης εξουσίας, το θωρηκτό Αβέρωφ διατηρεί πάντα τη φρεσκάδα του έφηβου που είναι πρόθυμος να τα «βροντήξει» και να φύγει αν δεν συμφωνεί με όσα συμβαίνουν.
Κατευθυνόμενος προς την Μαρίνα του Φλοίσβου η πολύβουη ατμόσφαιρα κάνει την ιστορία του «Βέλος» να φαίνεται ως κάτι απόμακρο, «κάτι που μοιάζει μ'όνειρο μαζί και παραμύθι» που θα 'γραφε κι ο Πολέμης.
Κι όμως, τα λόγια του Μαΐστρου ακούγονται πιο καθαρά τώρα:«Ελευθερία...ελευθερία...».
*Αν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για το θέμα χωρίς όμως να μπλέξει με βαριά ιστορικά κιτάπια πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο:«Ναύαρχος Νίκος Παππάς. Το Βέλος στην καρδιά της δικτατορίας» του Κωστή Γκορτζή Ναυάρχου εν αποστρατεία. Ο συγγραφέας υπηρετούσε ως Σημαιοφόρος στο πλοίο τον Μάιο του 1973 και ήταν ένας από τους 31 που ακολούθησαν τον Κυβερνήτη τους. Παραθέτει τα γεγονότα με την προσωπική του ματιά πασπαλισμένη όμως με αρκετή γλαφυρότητα που μετατρέπει το βιβλίο σε ένα εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα.
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
