Quantcast
NEWS

Έχασα χθες την φωτογραφία της χρονιάς. Δεν πρόλαβα να την βγάλω. Η μάλλον ακόμη πιο σωστά το βίντεο της χρονιάς. Γιατί αιφνιδιάστηκα τόσο πολύ που μέχρι να καταλάβω αυτό που είδα είχε λήξει. Βέβαια μερικές φορές είναι καλύτερα ο μόνος καταγραφέας να είναι το μυαλό. Όσο άτυχοι είμαστε που δεν υπάρχουν μερικές… χιλιάδες ώρες Νεστορίδη να χαζεύουμε είμαστε και τυχεροί που οι διηγήσεις ιδίως των… άτυχων αντιπάλων αφήνει το μυαλό μας να μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε όπως θέλουμε. Κι έτσι οι εικόνες γίνονται ακόμη ομορφότερες. Για τον ποδοσφαιριστή που έφερε περισσότερους οπαδούς στην ΑΕΚ από οποιοδήποτε άλλον. Αλλά που πέταξε το μυαλό μου πάλι. Ήταν πολύ έντονες αυτές οι μέρες. Όμορφες. Γιατί η ομορφιά υπάρχει όπου υπάρχει η ΑΕΚ. Και έφτασα ήδη 100 λέξεις χωρίς να πω την εικόνα…

 

 Καθόμουν λοιπόν στη θέση που αντιστοιχεί το διαρκείας μου και μπαίνει μια παρέα 3-4 ατόμων από τη μπούκα που είναι εκεί που παλιά ενώνονταν η Σκεπαστή με την 5-6-7. Και μην αρχίσει κανείς τα… συνθήματα. Ένα παιδί λοιπόν της ηλικίας μου, γιατί πάντα μένουμε παιδιά και ελαφρώς χαζοί με την καλή έννοια όσοι είμαστε κολλημένοι με την μπάλα, μόλις μπήκε μέσα ξεκόλλησε από την υπόλοιπη παρέα, έκανε τρεις φορές τον Σταυρό του, γονάτισε στην άκρη του τερέν και φίλησε το χορτάρι. Όπως ακριβώς το περιγράφω. Έχω και μάρτυρα. Και αν και μακριά και μύωψ που είχα βγάλει τα γυαλιά γιατί μάλλον είχε μπει κάποιο σκουπιδάκι είμαι σίγουρος μετά που γύρισε προς τους φίλους του πως ήταν βουρκωμένος. Είπαμε. Κλαίμε εύκολα όταν μεγαλώνουμε. Και πρέπει επίσης όσο μεγαλώνουμε να προσέχουμε και περισσότερο. Όχι μόνο αυτά που φαίνονται. Και τα κρυφά και τα φανερά που λέει κι ο Μπουλμέτης. Και για να κλείσω την εικόνα που είμαι τόσο τυχερός που πάντα θα την έχω στο μυαλό μου άγνωστε αδερφέ μου το πιο τρελό από όλα είναι πως η πρώτη μου ατάκα ήταν: Κι αυτό το παιδί μπορεί να είναι από την Νέα Ζηλανδία… Αυτό μου ήρθε. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, ατελείωτος όμως και παγκόσμιος και ο λαός της ΑΕΚ. Κι επειδή ίσως να φαίνεται πολύ κουφό αυτό από Δευτέρα δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα ξεκινήσω κάτι που πιστεύω θα μας αρέσει. Αυτά τα δευτερόλεπτα λοιπόν συν οι δυό ώρες μέσα στο ΝΑΟ από άκρη σε άκρη, συν ένα τηλεφώνημα μετά έχουν γεμίσει την ψυχή μου ΑΕΚ αρκετά. Αλλά ποτέ δεν φτάνει. Θέλουμε δόσεις καθημερινά. Και θα έχουμε πολλές από εδώ και πέρα. Ένα επάγγελμα είναι αυτό που θα έχει την μεγαλύτερη ζήτηση εκεί στις 17 Σεπτεμβρίου. Οι… διασώστες με δίπλωμα… απινιδωτή.

 

Με αυτά και με αυτά πήγαμε στην Κύπρο μας, είδαμε το πρώτο φετινό ματς από μέσα και ακόμα δεν έχουμε γράψει… πενιά που λέγανε οι παλιοί. Ήταν υπέροχα. Συγκινητικά. Μου έχει μείνει από παλιά μια ατάκα από ένα τραγούδι του Σαββόπουλου. Δεν ήταν μάλλον ακριβώς σε τραγούδι αλλά πριν από τραγούδι. Κάποια λόγια. Και παρότι υπάρχει το google δεν θα το ψαξω ακριβως. Θα το γράψω όπως το θυμάμαι 40 χρόνια. “Το περιμέναν όπως οι άλλοι περιμένουν το Πάσχα”. Αυτό περιγράφει τα πάντα για ότι έγινε στο νησί από αυτούς που δεν παίζουν αλλά ζουν για την ΑΕΚ. Και για τις λίγες φορές που ο Θεός τους την φέρνει εκεί. Στο νησί τους. Στο σπίτι τους. Στην Κύπρο μας. Είχαν και Γιαννάκη Ντόκο έξτρα, τον ίδιο τον Λεμπρόν της εξέδρας δηλαδή, τι άλλο να ζητήσουν τα ΑΔΕΡΦΙΑ μας…

 

Η ομάδα συνέχισε αυτό που έχει ξεκινήσει από την πρώτη προπόνηση. Κι ας αλλάζουν πρόσωπα ακόμη και θέσεις παικτών στο σχηματισμό. Και κάθε φορά γίνεται και πιο όμορφη εκτός αν μου φάνηκε έτσι επειδή από κοντά είναι πάντα αλλιώς. Κι από πολύ κοντά όπως στη Φιλαδέλφεια θα είναι σαν να ζεις στο μαγεμένο τοπίο που όλοι μας έχουμε φτιάξει μικροί στο μυαλό μας στις στιγμές της αναζήτησης της απόλυτης ομορφιάς… 

 

Η απόλυτη ομορφιά ήταν η αρμονία που φαινόταν στην κίνηση στο γήπεδο. Πολύ νωρίς, ο΄τε μήνας σχεδόν κανονικής δουλειάς, και οι παίκτες δεν φαίνονται μόνο πρόθυμοι να κάνουν τις κινήσεις που τους έχουν ζητηθεί. Αλλά και να τις χαίρονται. Να τους ευχαριστεί το αποτέλεσμα και δεν μιλάω για το σκορ. Οι περισσότεροι χθες στάθηκαν στον Πινέδα. Έχω πει την άποψη μου πριν ακόμη ενδιαφερθεί η ΑΕΚ, υπάρχουν ηχογραφημένα ντοκουμέντα, και επιμένω πως είναι παίκτης ένα επίπεδο πάνω από το Ελληνικό πρωτάθλημα. Η ΑΕΚ όμως δεν είναι του Πινέδα. Όπως πέρυσι το πρώτο δίμηνο δεν ήταν του Τσούμπερ γιατί και τότε τα ίδια λέγονταν και γράφονταν. Και μετά από εκεί που θα έπαιρνε το πρωτάθλημα μόνος του όταν τον πήρε η κάτω βόλτα μαζί με όλους ακούγαμε κάτι τρελά ότι μπορεί να παίζει μόνο σε ομάδα… αντεπιθέσεων και ότι πρέπει να δούμε μήπως μας… πιάσουνε οι Γερμανοί μαλακές που λέει και μια ψυχή. Αχ ΑΕΚ. Τι έχεις αντέξει…

 

Η ΑΕΚ αν θα είναι κάποιου θα είναι του Αλμέιδα. Οποίος πιστεύει κάτι διαφορετικό δεν ξέρει τι βλέπει, σόρι. Και θα πάει να πάρει το πρωτάθλημα. Όχι μόνη της βέβαια. Φέτος όλοι θα βάλουν κόκκους άμμου. Από την ανώτερη αρχή μέχρι τον πιο χαμηλόμισθο υπάλληλο. Ούτως ή άλλως κανείς παίκτης δεν μπορεί να πάρει τίτλους μόνος του από τότε που σταμάτησε ο Ένας και μοναδικός. Ένα παιχνίδι ή λίγα παραπάνω μπορεί. Τίτλους μόνος κανένα νούμερο, δυστυχώς πλέον, σαν τον Λάζαρο μπορεί να το ισχυριστεί έτσι για να γελάμε όπως με την αυτό… βάφτιση του ως κορυφαίος Ελλην ποδοσφαιριστής. Να μου πεις ο Σωκράτης ανησυχούσε αν θα αντέξει η Ελλάδα την προσωπικότητα του. Δεν ξέρω για την προσωπικότητα πάντως ποδοσφαιρικά οι Ολυμπιακοί δεν βλέπω να τον αντέχουν, δυστυχώς, για πολύ ακόμη. Παρθήκαν πολλές λάθος αποφάσεις τα προηγούμενα χρόνια στην στελέχωση της ΑΕΚ. Αλλά με αυτόν που όλοι τον θέλαμε με πρώτο εμένα για να μην βγάλω την ουρά μου απ’ έξω, άλλος είχε δίκιο. Ευτυχώς.

 

Κρατάμε λοιπόν την συνέχιση της προσαρμογής στο βασικό πλάνο της τακτικής, την βελτίωση αλλά και το ότι ακόμη είναι πολύ νωρίς όμως εγώ κρατάω περισσότερο αυτό που είδα προσωπικά μένοντας λίγο παραπάνω μέσα μετά το τέλος. Πάντα μου αρέσει να κάθομαι αν μπορώ λίγο παραπάνω ιδίως εκτός έδρας όταν αδειάσει το γήπεδο και για λίγα λεπτά είναι μέσα μόνο οι δικοί μας. Εκεί γίνονται τα καλύτερα. Μετά το ματς αυτοί που μπήκαν μετά το 60 έκαναν μερικά λεπτά ακόμη κάτι σαν προπόνηση. Μαζί τους και ο Ραντόνια, ο μόνος που δεν έπαιξε λεπτό. Ένα παιδί που προσπαθεί, βελτιώνεται αλλά κακά τα ψέμματα είναι για ΑΕΚ Β. Ακόμη. Ο γυμναστής της ομάδας έδιωξε τους υπόλοιπους όταν ολοκλήρωσαν και έχοντας συμπληρώσει 4 ώρες δουλειάς έμεινε μόνος με τον Ραντόνια και τον προπόνησε για λίγη ώρα επιπλέον. Μόνο του. Τον 26 παίκτη της ομάδας. Όταν τελείωσαν του έκανε χάι φάιβ, τον αγκάλιασε και προχώρησαν προς τη φυσούνα. Κι εκεί περίμενε μισή ώρα όρθιος ο Μπρούνο Αλβες. Έκανε κι αυτός χάι φαιβ στο παιδί, τον αγκάλιασε και έφυγε τελευταίος αφού πλέον όλη η ομάδα είχε αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο. “Είδα αυτό που ήθελα” θα έβαζα τίτλο. Και δεν θα ξεχάσω το χαμόγελο του πιτσιρικά. Σαν έπαιξε βασικός σε ντέρμπι έφυγε…

 

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Ο τρόπος που ορμάει σαν αρπαχτικό όλη η ομάδα για να πάρει την μπάλα είναι η βασική της τακτική αρχή. Και έτσι είναι και πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο. Με τον τρόπο που έχουν προσαρμοστεί οι παίκτες για το χρονικό σημείο και κυρίως με τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά των νέων χάφ η αμυντική λειτουργία έχει φανερά βελτιωθεί. Σε 4 φιλικά που θεωρητικά πάντα παίζεται πιο ανοικτό παιχνίδι έχει δεχτεί μόνο ένα γκολ κι αυτό από μια προσωπική κακή στιγμή ενός παίκτη. Εδώ είναι η παγίδα. Μην ξεγελαστεί κανείς. Καμία έκπτωση στην ποιότητα των στόπερ. Πρέπει να έρθει ο επόμενος Βίντα. Πρέπει τα στόπερ της ΑΕΚ που θα έχουν να υποστηρίξουν αυτή την ρισκαδόρικη προσέγγιση με… ατελείωτους παίκτες να συμμετέχουν στις επιθέσεις μας να έχουν το βλέμμα του Αγιάλα, την ταχύτητα του Καναβάρο και την ψυχραιμία του Γκαμάρα. Για Ελληνικό πρωτάθλημα μιλάμε πάντα, μην νομίζει κανείς πως σάλεψα από τα 4 αεροπορικά σε 3 μέρες. Αναλογικά πάντα μιλάμε. Εκεί στην αμυντική τριάδα ή και δυάδα χρειάζεται αυτή την στιγμή η ανώτερη κλάση και ετοιμότητα. Που πληρώνεται. Κι ας μην φαίνεται. Κι αν έρθει λοιπόν τώρα γρήγορα ο δεύτερος “αρνητής γκολ αντιπάλου” με τα γνωστά χαρακτηριστικά (γρήγορος, κακός άνθρωπος, λίγο δεξί μπακ) ποτέ δεν ξέρεις μέχρι 15 Σεπτέμβρη τι μπορεί να προκύψει ιδίως αν παίζουμε μόνιμα με τρεις πίσω. Για παράδειγμα ποιος ξέρει τι ανάγκες θα έχουν προκύψει για τον φουκαρά τον 82χρονο πρόεδρο της Μακάμπι Χάιφα που θα τον σκάσουνε τον κακομοίρη αν ήδη ο Πλάνιτς μετράει αντίστροφα για να έρθει ελεύθερος στο… πεπρωμένο του. 

Για μπροστά δεν φοβάμαι. Από την εποχή του αδερφού μου του Κρισαντους που θεωρώ πως… αδικήθηκε και μετά και στην τύχη και με λεφτά και με δανεισμούς και ελεύθερους και ότι να ναι σχεδόν πάντα καλούς παίρνουμε. Η άμυνα είναι όλα τα λεφτά φέτος. Ιδίως φέτος και ιδίως για αυτή την ομάδα που φτιάχνεται. Και τα λεφτά είναι η μαγική λέξη όταν δεν ψάχνεις πολλά αλλά λίγα και καλά… 

Καλή Κυριακή αδέρφια μου. 7 Αυγούστου σήμερα. Όπου κι αν βρισκόμαστε η καρδιά μας ΠΑΝΤΑ τέτοια μέρα χτυπάει το μεσημέρι στις ξενοδοχειάρες που μας φιλοξενούσαν εν αγνοία τους τη μέρα, γιατί για ύπνο πάντα το μπάτζετ ήταν μέχρι Αρβανιτάκη, και το βράδυ εκεί κοντά στο Βενετόκλειο. Στα καλύτερα ΑΕΚτζήδικα καλοκαίρια μας. Ο αρχηγός χωρίζει… εντεκάδες στο μπιτς βόλεϊ και ο Μιχάλης μας ο γίγαντας φαίνεται πάντα από μακριά σαν φάρος… 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: