Είμαστε έξω λοιπόν. Μένουμε Ελλάδα και φέτος όπως και τις τέσσερις προηγούμενες σεζόν αλλά αυτή την φορά μέσω της κανονικής οδού. Παίξαμε και αποκλειστήκαμε. Ούτε λόγω χρεών που είχαν αφήσει οι καλοπληρωτές σωτήρες των 10 Ολυμπιακών, ούτε λόγω απουσίας από τις κατηγορίες που δίνουν τα Ευρωπαϊκά εισιτήρια… Και με την πίκρα της ξενέρωτης ήττας και του πικρού αποκλεισμού να σε τρώει από μέσα σκέφτεσαι πόσα πράγματα πρέπει να γίνουν για να επιστρέψεις στην κανονικότητα.
Πρώτα από όλα βέβαια πρέπει να επιστρέψει το ποδόσφαιρο μας στην κανονικότητα και είναι πιο κοντά από ποτέ. Για αυτό όπως έγραψα και χθες θα επαναλάβω και σήμερα πως η πρόκριση της Μπερ Σεβά ήταν πιο σημαντική κι από της ΑΕΚ. Που τελικά δεν ήρθε δυστυχώς. Η ΑΕΚ αποκλείστηκε με ένα τρόπο πικρό γιατί έχοντας πλέον και τα 180 λεπτά στο μυαλο μας είναι ελάχιστα εώς ανύπαρκτα τα σημεία που φάνηκαν να υστερεί η ομάδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο σε σχέση με την Σεντ Ετιέν. Είχε την χειρότερη κλήρωση που θα μπορούσε από τον όμιλο που τράβηξε αντίπαλο και στα δύο ματς δεν είχε ούτε έστω ελάχιστη τύχη. Κι όταν είσαι αουτσάιντερ απέναντι σε μια καλή Γαλλική ομάδα που την έκανες να φαίνεται στα μέτρα σου θέλεις και την τύχη.
Ηταν δεδομένο πως η ρεβάνς θα ήταν πιο δύσκολη από τον πρώτο εκτός έδρας αγώνα και αυτό έγινε ξεκάθαρο σε όλους μετά το αποτέλεσμα γιατί με το 0-0 για ένα γκολ της Σεντ Ετιέν, η ΑΕΚ θα έπρεπε να βάλει δύο. Σε ένα ματς που είχε ουσιαστικά πέντε φάσεις (3 της ΑΕΚ, 2 της Σεντ Ετιέν), δεν μετράω τα δύο άστοχα σουτ των Γάλλων στις καθυστερήσεις, μια ευκαιρία σαν του Μπαρμπόσα είναι καθοριστική. Αν γινόταν εκεί το 1-1 τότε όλα θα μπορούσαν να συμβούν. Η ΑΕΚ θα είχε σχεδόν 60 λεπτά, με τις καθυστερήσεις, για ένα γκολ με μόνη διαφορά από την εναρξη ότι δεν θα υπήρχε η προοπτική της παράτασης. Ενα γκολ, νίκη, πρόκριση. Ο Μπαρμπόσα αν και μόνος το έχασε, ο Μπέριτς έπιασε κορόιδο τον Κολοβέτσιο και το έβαλε, end of story.
Η βαθμολογία παρέμεινε πολύ χαμηλή στην ΟΥΕΦΑ και για αυτό πρέπει του χρόνου να γίνουν όλα πιο σωστά και βέβαια να υπάρχει και λίγη τύχη για να μπορέσει η ΑΕΚ με μια πρώτη πορεία να βελτιώσει τα πράγματα. Τώρα μένουμε εδώ. Η ομάδα είναι σίγουρα καλύτερη από πέρυσι, το δεύτερο παιχνίδι όχι απλά δεν διέψευσε αλλά ενίσχυσε την πεποίθηση αυτή γιατί είδαμε τον Αλμέιδα έστω και σε… ακατάλληλο σημείο. Είναι ένας παίκτης παγκόσμιας κλάσης που ξέρει άριστα την θέση. Τα υπόλοιπα στο γήπεδο και σε λιγότερο από 20 μέρες νομίζω πως θα μπούμε στο πρωτάθλημα με μια σεντερφοράρα επιπέδου ΑΕΚ. Ο Τσιγκρίνσκι από κοντά είναι ακόμη καλύτερος από ότι φαίνεται στην τηλεόραση. Ο Πατίτο έρχεται κι αυτός να φέρει το ένας με έναν που έλειψε και χθες. Και να ομορφύνει και το παιχνίδι, με αυτά που μπορεί να κάνει όσο κανείς όχι στην ΑΕΚ αλλά στο πρωτάθλημα. Πρέπει οπωσδήποτε να αποκτηθεί ένα κεντρικό χαφ, ανεξάρτητα με το ότι ο Λαμπρόπουλος πήγε πολύ καλά χθες, και βέβαια ένας κεντρικός αμυντικός που να διεκδικήσει και θέση βασικού. Χρόνος υπάρχει άπλετος.
Από εκεί και πέρα εννοείται πως αν φύγει κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να αντικατασταθεί. Δεν υπάρχει κανείς που να περισσεύει. Και όταν με το καλό τελειώσουν οι μεταγραφές, ή και νωρίτερα αν γίνεται, πρέπει ο Μελισσανίδης να φτιάξει από την αρχή ένα τμήμα σκάουτινγκ - μεταγραφών. Μπορεί το ένστικτο του και το όνομα της ΑΕΚ να σώζουν την κατάσταση και έτσι να έχει φτιαχτεί μια πολύ καλή ομάδα όμως όπως φάνηκε και με την απόλυση του τεχνικού διευθυντή στη μέση της μεταγραφικης περιόδου το πράγμα όπως είχε στηθεί απέτυχε. Και επειδή η χούντα θα πέσει αλλά η ΑΕΚ δεν θα γίνει νέα χούντα στο ποδόσφαιρο για να τσεπώνει κάθε χρόνο τα 20—30 σίγουρα του Τσάμπιονς Λιγκ, είναι δεδομένο πως η διαφορά εκτός των άλλων, με πρώτο την διοικητική και οικονομική σταθερότητα, θα γίνει από το έξυπνο σκάουτινγκ και από την σωστή προσέγγιση των στόχων. Και βέβαια κι από την σωστή εκμετάλευση και προώθηση των παικτών της ΑΕΚ, των περιουσιακών στοιχείων. Που πρέπει να το κάνουν άνθρωποι που το ξέρουν. ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ αντικείμενο. Οχι γενικά το ποδόσφαιρο.
