0 ΣΧΟΛΙΑ

Ντιέγκο Μαραντόνα: Ο άνθρωπος που χώρισε στα δύο την Ιταλία (VIDEO)

Πως είναι δυνατών ένας ποδοσφαιριστής να φέρει τον «εμφύλιο» σε μια χώρα; Όταν μιλάμε για τον Ντιέγκο Μαραντόνα, αποδείχτηκε απλούστατο

Ήδη από το 1984 ο Ντιέγκο Μαραντόνα είχε ρίξει άγκυρα στην αγαπημένη του Νάπολη. Είχε βρει εκεί τη Γη της Επαγγελίας και ολόκληρη η πόλη είχε μετατραπεί σε έναν λατρευτικό ναό προς το πρόσωπό του.

Ο «Πίπε ντ’ Όρο» έβγαλε από την αφάνεια τη «φτωχή» Νάπολι και όρθωσε ανάστημα απέναντι στους ισχυρούς του Βορρά. Άλλωστε, η πλειοψηφία των κατοίκων της Νάπολης ήταν φτωχοί εργάτες και πολλοί από αυτούς απασχολούνταν στις μεγάλες εταιρίες του Βορρά, οι οποίες είχαν στην κατοχή τους και τις Γιουβέντους, Ίντερ και Μίλαν.

Η έλευση του Ντιέγκο στην Ιταλία δεν ενόχλησε αρχικά τους «μεγάλους» καθώς σε καμιά των περιπτώσεων δεν φαντάστηκαν πως θα έπαιρνε από το χεράκι τους «παρτενοπέι» και πως  θα τους οδηγούσε στην κορυφή.

Όταν αυτό έγινε, ο Ντιεγκίτο έγινε τρομερά ενοχλητικός…

Η Νάπολι γινόταν χρονιά με τη χρονιά και καλύτερη, έκανε πρωταθλητισμό και μάλιστα το 87’ πέτυχε και το ακατόρθωτο, σηκώνοντας το Σκουντετο. Ήδη στη Νάπολη αντιμετωπιζόταν ως επίγειος Θεός, ως απεσταλμένος του Κυρίου που έφτασε στην πόλη για να αποδώσει δικαιοσύνη και να δικαιώσει κάθε καταπιεσμένο συναίσθημα του κόσμου εναντίον των μεγαθηρίων του Βορρά.

Πολύ γρήγορα η κατάσταση πήρε και κοινωνικοπολιτική χρεία, με τους Ναπολιτάνους να βλέπουν στο πρόσωπο του τον σούπερ ήρωα που καταφέρνει όσα εκείνη δεν μπόρεσαν ποτέ, Να τσακίζει τους Βόρειους και να τους ταπεινώνει, ξεπληρώνοντας ένα μικρό μερίδιο από την ταπείνωση που βίωσαν οι ίδιοι στην καθημερινότητα όλες τις περασμένες δεκαετίες.

Στα τέλη του 1990 η Νάπολη σηκώνει το 2ο πρωτάθλημά της και ο Ντιέγκο βρίσκεται στον κολοφώνα της δόξας του. Είναι ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής από το 1986 και στο Μουντιάλ της Ιταλίας, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, θα παλέψει για το 2ο σερί τρόπαιο.

Η δεν έκανε πολύ πειστικές εμφανίσεις στα γήπεδα της Ιταλίας. Ξεκίνησε με ήττα-σοκ απ’ το τρομερό Καμερούν του Ροζέ Μιλά, απέκλεισε πολύ δύσκολα στα πέναλτι την αξιόμαχη Γιουγκοσλαβία κι είχε ανέλπιστα για καλύτερο παίκτη της τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα Σέρχιο Γκοϊγκοετσέα, αντί για κάποιο από τα μεγάλα αστέρα της στην επίθεση.

Ακόμα και η σπουδαία πρόκριση επί της Βραζιλίας στη φάση των 16 σκεπάστηκε από σκιές και φήμες για τα ύποπτα νερά που έδωσαν οι Αργεντίνοι στους Βραζιλιάνους για να μειώσουν την απόδοσή τους.

Ο Μαραντόνα είχε βγάλει μια τρομερή ασίστ στον Κανίγια σε αυτό το παιχνίδι, αλλά είχε αστοχήσει στη διαδικασία των πέναλτι με τη Γιουγκοσλαβία -χωρίς να γίνει μοιραίος για την ομάδα του- κι ήταν μια σκάλα κάτω απ’ τις εμφανίσεις του στο Μεξικό στο Μουντιάλ του ’86.

Η μεγάλη ώρα είχε φτάσει. Στα ημιτελικά η Αργεντινή θα αντιμετώπιζε την Ιταλία και που λέτε; Στο «Σαν Πάολο» της Νάπολης! Ο Μαραντόνα θα επέστρεφε στο σπίτι του, εκεί που λατρεύτηκε σαν Θεός, αλλά τώρα ήταν αντίπαλος.

Ποια θα ήταν η αντιμετώπιση των Ναπολιτάνων; Θα στήριζαν τη χώρα τους ή τον ήρωα τους; Χαρακτηριστικό του κλίματος πριν τον αγώνα στην πόλη η έκρηξη οπαδού της Νάπολι ο οποίος φανερά υποστηρίζοντας τον Μαραντόνα φώναζε στην κάμερα: «Αφού η κυβέρνηση νοιάζεται για μας γιατί έκανε την τελετή έναρξης στο Σαν Σίρο και όχι εδω;»

Από τη μεριά του ο Μαραντόνα δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια. Τουναντίον, φρόντισε να ρίξει λάδι στη φωτιά και μάλιστα μπόλικο.

Την προηγούμενη του αγώνα, ο Αργεντινός σταρ δήλωσε: «Δε μου αρέσει  που τώρα όλοι ζητούν από τους Ναπολιτάνους να φερθούν σαν Ιταλοί και να υποστηρίξουν την εθνική τους ομάδα. Η Νάπολη ήταν πάντα περιθωριοποιημένη από την υπόλοιπη Ιταλία. Είναι μια πόλη που αντιμετωπίζεται με τον πιο άδικο ρατσισμό. Για 364 μέρες το χρόνο, θεωρείστε ξένοι στην ίδια σας τη χώρα και σήμερα σας ζητούν να κάνετε το σωστό υποστηρίζοντας την εθνική σας ομάδα. Αντιθέτως, εγώ είμαι Ναπολιτάνος 365 μέρες το χρόνο».

Η σπόντα σαφέστατη. Οι Ναπολιτάνοι, επί σειρά ετών, θεωρούνταν Ιταλοί δεύτερης κατηγορίας. Τη Νάπολι πολλές φορές την υποδέχονταν στα γήπεδα της Βόρειας Ιταλίας με πανό που έγραφαν «καλωσορίσατε στην Ιταλία». Ο ρατσισμός των Βόρειων για τους Νότιους ήταν δεδομένος.

Στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων πριν από τη σέντρα φάνηκε ότι ο Μαραντόνα είχε πετύχει στο σκοπό του. Στον ύμνο της Αργεντινής η ησυχία-δείγμα σεβασμού-ήταν σχεδόν υποδειγματική. Μπορεί στις εξέδρες ένα πανό να έγραφε "Ντιέγκο σ' αγαπάμε αλλά η Ιταλία είναι η πατρίδα μας" αλλά κατά τη διάρκεια του ματς πολύς κόσμος βρίσκονταν σε μεγάλο δίλημμα.

Το παιχνίδι, σαν το διάολο και αυτό, ήταν δραματικό. Άνοιξε το σκορ ο Τότο Σκιλάτσι για την Ιταλία αλλά ισοφάρισε για τους Αργεντινούς ο Κλαούντιο Κανίγια. Τελικά όλα κρίθηκαν στα πέναλτι.

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Αργεντινής σ' αυτό το Μουντιάλ, ο Σέρχιο Γκοϊγκοτσέα, έπιασε το πέναλτι του Ρομπέρτο Ντοναντόνι. Ο Μαραντόνα νίκησε άνετα τον Βάλτερ Ζένγκα και οι τύχες της Ιταλίας «ακούμπησαν» πάνω στον Αλντο Σερένα. Ο Ιταλός πήρε φόρα, εκτέλεσε αλλά ο Γκοϊγκοτσέα απέκρουσε. Στο γήπεδο ακούστηκαν πανηγυρισμοί όχι μόνο από Αργεντινούς οπαδούς. Πολλοί πιστοί του Ντιέγκο ξέσπασαν!

Το παραδέχθηκε μετά ο Ιταλός τερματοφύλακας, ο Βάλτερ Ζένγκα.

«Τα πρώτα πέντε παιχνίδια μας τα δώσαμε στη Ρώμη, η υποστήριξη ήταν πλήρης. Εδώ, δεν ξέρω, σαν κάτι να άλλαξε, ειδικά μετά από όλα όσα είπε ο Μαραντόνα. Η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική».

Πάντως οι Ιταλοί και δη, οι Βόρειοι πήραν την εκδίκηση τους στον μεγάλο τελικό που έγινε στη Ρώμη.

Στη Ρώμη το ιταλικό κοινό ήταν εξοργισμένο με το τέχνασμα του Ντιέγκο, και κάθε άλλο παρά ουδέτερο, ξεκινώντας τις αποδοκιμασίες ήδη από την ανάκρουση των εθνικών ύμνων. Όταν η κάμερα πέρασε μπροστά από το Μαραντόνα, κατά το σύνηθες τελετουργικό, αυτός δεν τραγουδούσε τα λόγια του ύμνου, αλλά κοιτούσε με μίσος τους θεατές στο γήπεδο και ξεστόμισε ένα μεγαλοπρεπές «hijos de puta», που το ‘πιασαν καθαρά οι κάμερες και δε χρειαζόταν μετάφραση.

Η ήττα μάλιστα της Αργεντινής από τη Γερμανία, χάρις στο πέναλτι του Μπρέμε, πανηγυρίστηκε από το ιταλικό κοινό, σαν να είχε κατακτήσει τον τίτλο η «Σκουάντρα Ατζούρα».

Αυτή ήταν και η οριστική ρήξη του Μαραντόνα με την ιταλική κοινωνία αλλά και η αρχή ενός ανελέητου κυνηγιού από την πολιτεία. Ένα κυνήγι που οδήγησε ουσιαστικά την καριέρα του Ντιεγκίτο σε αφανισμό κι έκανε την προσωπική του ζωή και τα προσωπικά του πάθη, βορά στα «αρπακτικά» του κίτρινου Τύπου.  


Γιορτινό πακέτο* διασκέδασης – Κάθε μέρα εκπλήξεις* (21+)
*ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΡΟΙ & ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

ΣΧΟΛΙΑΑΡΘΡΟΥ
ΣΧΟΛΙΟΣΟΥ
ΕΠΟΜΕΝΟ