Το τέλος του… Θείου

Θεός για τους φίλους του Ολυμπιακού, κατάρα και δαίμονας για τους αντιπάλους του. Δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν το απόλυτο αφεντικό στο ελληνικό ποδόσφαιρο με ό,τι συνέπειες είχε αυτό. Πήρε τους «ερυθρόλευκους» στα πέτρινα χρόνια και είπε «θα φτιάξω μια αυτοκρατορία». Το εννοούσε όπως αποδείχθηκε και για να το πραγματοποιήσει δεν σταμάτησε μπροστά σε κανέναν και τίποτα. Άρρωστος με τον Ολυμπιακό, άρρωστος με την μπάλα αλλά και άρρωστος με τη νίκη. Έφτασε σε σημείο η επιτυχία να είναι αυτοσκοπός για αυτόν. Ο σκοπός αγίαζε τα μέσα και οι κούπες έπρεπε να έρθουν με κάθε τρόπο. Ο Κόκκαλης ήθελε τον Ολυμπιακό πρώτο είτε η ομάδα ήταν καλή είτε όχι. Έφερε παιχταράδες, προπονητές, έφτιαξε γήπεδο και όταν αυτά δεν ήταν αρκετά «δούλεψε» πολύ για να μένουν οι κούπες στο λιμάνι. Ο Ολυμπιακός να κερδάει...

Όλα ξεκίνησαν στις 15 Απριλίου 1993 όταν ανέλαβε έναν διαλυμένο Ολυμπιακό με τεράστια χρέη από την περίοδο Κοσκωτά. Δείχνει με το καλημέρα ότι μετράει πολύ σαν επιχειρηματίας καθώς με διακανονισμό πληρώνει σε 120 δόσεις το αρχικό χρέος και οι προσαυξήσεις και τα πρόστιμα εξαφανίζονται. Στο αγωνιστικό κομμάτι είναι ακόμα άπειρος και τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη. Οι επιλογές του οδηγούν σε ιστορικές αποτυχίες. Γιεκινί, Κρεμενλίεφ, Αλέφαντος, Διαμαντόπουλος, Λίμπρεχτς.

Η αποτυχία δεν αντέχετε άλλο. Ο Κόκκαλης αποφασίζει να γκρεμίσει την κορυφαία ομάδα εκείνης της εποχής για να χτίσει τη δικιά του. Παίρνει από την ΑΕΚ αρχικά τον Αλεξανδρή και στη συνέχεια τον Μπάγεβιτς και τον Σαμπανάτζοβιτς ενώ προσπαθεί να δελεάσει κι άλλους. Παράλληλα παίρνει και τα μέτρα του και σε άλλα επίπεδα και το πρώτο πρωτάθλημα έρχεται. Το πρώτο πρωτάθλημα του Κόκκαλη ήταν και μια πρώτη γεύση για αυτό που θα ακολουθούσε.

Κατέκτησε τελικά 12 πρωταθλήματα εκ των οποίων στα πέντε έκανε το νταμπλ. Απίστευτα πράγματα για το ελληνικό ποδόσφαιρο που δεν είχε ζήσει ξανά τέτοια δυναστεία. Είτε ο Ολυμπιακός είχε καλή ομάδα, είτε δεν βλεπόταν, είτε είχε προπονητή τον Βαλβέρδε είτε τον Σεγούρα έπαιρνε πρωτάθλημα. Με τον Κόκκαλη όλα αυτά τα χρόνια είδαμε τα πάντα. Πρωταθλήματα στα χαρτιά, ματς να διακόπτονται με υπαιτιότητα των οπαδών του Ολυμπιακού και να ξαναγίνονται, πέναλτι έξω από την περιοχή, οφσάιντ πίσω από το κέντρο και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Είδαμε ένα γήπεδο να χτίζεται μέσα σε λίγους μήνες σε κρατικό χώρο και μια χώρα να «Ολυμπιακοποιείται». Ακούσαμε το «Ο Ολυμπιακός να κερδάει και οι άλλοι να πάνε να...»

Για να μην είμαστε άδικοι χάρη στον Κόκκαλη είδαμε και τεράστιους παίκτες στη χώρα μας. Έφερε τον «μάγο» Ζεοβάνι και την τεράστια προσωπικότητα που λέγεται, Καρεμπε. Έπεισε τον τεράστιο Ριβάλντο να αγωνιστεί στην Ελλάδα. Ο τελευταίος ήταν και ο πρώτος που κατάφερε να τον τιμωρήσει. Με τη συνέντευξη Τύπου που έδωσε κατά την αποχώρηση του ράγισε το αψεγάδιαστο είδωλο του Κόκκαλη και με την τεσσάρα του έδειξε πως κάποιοι είναι πολύ δυνατοί ακόμα και για αυτόν.

Ο Κόκκαλης είχε και ένα όραμα για τον Ολυμπιακό υπερτιμώντας τη δύναμη του λαού του. Πίστεψε ότι μέσω των μελών θα μπορούσε να φτιάξει μια αυτοχρηματοδοτούμενη αυτοκρατορία. Αρχικά φάνηκε πως το σύστημα θα μπορούσε να δουλέψει αλλά τελικά όλα κατέρρευσαν. Ο κόσμος δεν «ψήθηκε» παρά την προπαγάνδα του «Όλοι μέλη». Οι αριθμοί έπεσαν δραματικά και το εγχείρημα εγκαταλείφτηκε στη μοίρα του. Ο λαός που τόσο στήριξε ο πρόεδρος τον απογοήτευσε. Είχε επενδύσει πολλά σε αυτούς και κάποτε δήλωσε: «Αυτούς τους οπαδούς έχουμε και δεν τους αλλάζουμε». Το έλεγε ακόμα και όταν τα κακομαθημένα παιδιά του έκαναν... ζημιές. Ο «μπαμπάς» ήταν εκεί για να τα συνετίσει και να τα προστατεύσει.

Η... κάψα και το αγκάθι

Αυτά τα χρόνια ο «Θείος» όπως έγινε γνωστός είχε μια... κάψα και ένα αγκάθι. Η κάψα του ήταν η Ευρώπη. Ήθελε να δει τον Ολυμπιακό να μεγαλουργεί εκεί. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι πέτυχε «διπλό» μετά από δέκα χρόνια αποτυχιών στο Τσάμπιονς Λιγκ και πέρασε τρεις φορές τους ομίλους χωρίς να κάνει τίποτα περισσότερο δεν μπορούμε να πούμε ότι πέτυχε και πολλά. Χάρισε αξέχαστες νύχτες στους αντιπάλους του με κορωνίδα το 7-0 στο Τορίνο όπου για πολλά χρόνια έμεινε ως η βαρύτερη ήττα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Το αγκάθι ήταν η ΑΕΚ. Ακόμα και όταν ο Ολυμπιακός κυριαρχούσε δεν μπορούσε να κερδίσει την Ένωση. Τελικά όλα κανονίστηκαν ένα απόγευμα του Νοέμβρη του 1999 με κάποιον κύριο Δημητρόπουλο να εκτελεί χρέη καμικάζι. Πανηγύριζε ξεχωριστά κάθε νίκη επί της ΑΕΚ και πλήρωνε αδρά για αυτή τους... παίκτες του. Άλλωστε πήρε και πολλές πίκρες από τα ματς με τον Δικέφαλο που του πήρε και ένα πρωτάθλημα με μια ξεγυρισμένη τεσσάρα. Το πήρε πίσω μέσω των δικηγόρων αλλά η ρετσινιά έμεινε.

Όλα όμως κάπου τελειώνουν και για τον Κόκκαλη ο επίλογος γράφτηκε με μια πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα. Η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια και το τελευταίο του ματς σαν πρόεδρος του Ολυμπιακού ήταν αυτό με την ΑΕΚ. Το γκολ του Μπλάνκο έστειλε τους «ερυθρόλευκους» να παίξουν μέσα Ιουλίου και αποτέλεσε το τελειωτικό χτύπημα για τον Κόκκαλη που είδε για τελευταία φορά το αγκάθι του να τον πονάει. Θα μείνει στην ιστορία σαν ο πιο επιτυχημένος πρόεδρος του Ολυμπιακού και σαν ο άνθρωπος που έκανε τα πάντα για να κρατήσει πρώτη την ομάδα του. Μακάρι όλοι οι πρόεδροι να είχαν την αγάπη που έχει αυτός για το ποδόσφαιρο και το ίδιο πάθος για την ομάδας του. Μακάρι κανείς πρόεδρος να μην έχει την αρρώστια που έχει να είναι πάντα πρώτος με κάθε τίμημα.