Δεν είναι λίγες οι φορές που το αθλητικό πνεύμα και η πολυσυζητημένη έννοια της ευγενούς άμιλλας υποτάσσονται στον πανίσχυρο κυρίαρχο που λέγεται συμφέρον. Είναι τότε που η νίκη γίνεται αυτοσκοπός, όχι για να προσφέρει τη χαρά της επικράτησης μετά τη συμμετοχή αλλά για να εξυπηρετήσει δυνάμεις που επιθυμούν να περάσουν μηνύματα κατά το δοκούν.
Οι δύο αγώνες του Τζο Λούις με το Μαξ Σμέλινγκ αδιαμφισβήτητα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία καθώς τράβηξαν το καθολικό ενδιαφέρον όλης της φίλαθλης υφηλίου. Και φυσικά ο λόγος δεν ήταν μόνο ο τίτλος του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών που διακυβευόταν(στη δεύτερη αναμέτρηση).
Ο κόσμος βλέπετε τη περίοδο του Μεσοπολέμου έμοιαζε με εργαστήριο χημικού επιστήμονα γεμάτο εύφλεκτα υλικά.
Ας δούμε όμως κάποια πράγματα για τους δύο αθλητές ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα το σκηνικό που στήθηκε πριν χτυπήσει το κρίσιμο καμπανάκι.
ΟΙ ΔΥΟ ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ
ΤΖΟ ΛΟΥΙΣ
Ο Τζόσεφ Λούις Μπάροου γεννήθηκε το Μάιο του 1913 κοντά σε μια μικρή πόλη της Αλαμπάμα που ονομάζεται Λαφαγιέτ. Έβδομος από οχτώ αδέρφια και με τους γονείς του να κατάγονται από οικογένειες πρώην σκλάβων τα παιδικά του χρόνια καταλαβαίνει κανείς πως δεν ήταν και τα ευκολότερα. Το 1926 οι Μπάροου υπό τον φόβο της αυξανόμενης δράσης της Κου Κλουξ Κλαν στην περιοχή τους μετακομίζουν στο Ντιτρόιτ.
Παρά τις προσπάθειες της μητέρας του να τον στρέψει στην εκμάθηση βιολιού ο έφηβος Τζο βρίσκει σύντομα το δρόμο του και το 1932 ντεμπουτάρει στην ερασιτεχνική κατηγορία. Λένε πως πριν το πρώτο του αγώνα ο Τζο που δεν είχε και την καλύτερη επαφή με το σχολείο έγραψε το μικρό και το μεσαίο του όνομα με τόσο μεγάλο μέγεθος που δεν έμεινε χώρος για το «Μπάροου» το επίθετό του. Έτσι το θρυλικό «Τζο Λούις» που έμελλε να τον συνοδεύσει στις ψηλές κορυφές της επιτυχίας ήταν γεγονός.
Από το επόμενο έτος η ανοδική πορεία ξεκινά. Τοπικά τουρνουά και μεγαλύτερα όπως του Ντιτρόιτ ή του Σικάγο είναι τα πρώτα στα οποία ο νεαρός πυγμάχος δείχνει την αξία του. Η ερασιτεχνική του καριέρα ολοκληρώνεται με το «ιλιγγιώδες» ρεκόρ των 50 νικών(οι 43 με νοκάουτ) έναντι μόλις 4 ηττών.
Όπως ήταν φυσικό ο σαρωτικός Τζο στρέφεται στην επαγγελματική πυγμαχία. Το πλούσιο ταλέντο του τον βοηθάει να φτιάξει σχετικά γρήγορα το όνομά του. Αν και το κατεστημένο εκείνης της εποχής δεν ευνοούσε την προώθηση προς τον τίτλο ενός έγχρωμου πυγμάχου ο ίδιος βρίσκει τα κατάλληλα άτομα για αυτή τη διαδικασία. Αξίζει να σημειωθεί πως προκειμένου να καλλιεργηθεί ένα ήπιο προφίλ προς το «λευκό» κοινό ο ίδιος είχε υπογράψει πως δεν θα φωτογραφιζόταν με λευκές κοπέλες(!) ή πως δεν θα προκαλούσε οποιονδήποτε αντίπαλο.
Η εύκολη νίκη επί του Ιταλικής καταγωγής Πρίμο Καρνέρα το 1935 του εξασφαλίζει για πρώτη φορά τα φώτα της δημοσιότητας για δύο λόγους. Αφενός γιατί ο αντίπαλος του ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο παρελθόν και αφετέρου γιατί η εισβολή του Μουσολίνι στην Αιθιοπία ήταν το κυρίαρχο γεγονός εκείνη την εποχή. Έτσι η επικράτηση του με αφρικανικές ρίζες Λούις επί ενός Ιταλού πήρε συμβολικό χαρακτήρα και σαν ένα παιχνίδισμα της μοίρας έγινε πρελούδιο των αναμετρήσεων με το Σμέλινγκ.
Λίγο καιρό αργότερα το νοκάουτ μόλις στον τέταρτο γύρο επί του επίσης πρώην παγκοσμίου πρωταθλητή Μαξ Μπάερ του εξασφαλίζει τη θέση του νούμερο ένα διεκδικητή για τον τίτλο.
ΜΑΞ ΣΜΕΛΙΝΓΚ
Ο Μαξιμίλιαν Άντολφ Ότο Ζήγκφριντ Σμέλινγκ γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1905 στο Κλέιν Λούκοφ ένα μικρό Γερμανικό χωριό της Πομερανίας. Σε μικρή ηλικία βρέθηκε στις ΗΠΑ με την οικογένειά του και ύστερα από μερικά χρόνια επέστρεψε στο Αμβούργο για μόνιμη εγκατάσταση. Από την εφηβεία επέλεξε το μποξ σαν κατεύθυνση στη ζωή του και δεν άργησε να δικαιωθεί. Το 1926 ανακηρύχτηκε πρωταθλητής Γερμανίας κι ένα χρόνο αργότερα στο Ντόρτμουντ κατακτά το πρωτάθλημα Ευρώπης στα μεσαία βάρη.
Το 1930 στο απόγειο της καριέρας του στο Κλήβελαντ του Οχάιο νικά σε αγώνα 15 γύρων τον Τζακ Σάρκεϊ και φορά στη μέση του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών. Δύο χρόνια μετά όμως με τον ίδιο αντίπαλο χάνει τη ρεβάνς και τον τίτλο που δεν θα καταφέρει ποτέ ξανά να διεκδικήσει.
Η σχέση του με το ανερχόμενο Ναζιστικό κύμα δεν είναι και η καλύτερη. Τα συχνά του ταξίδια στις Η.Π.Α τον καθιστούν ύποπτο και «υπό επιτήρηση» πάντως ο ίδιος αρνείται την Αμερικανική υπηκοότητα που του προσφέρεται για να λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Το 1936 οι φίλοι του μποξ θεωρούσαν πως η κατάκτηση του τίτλου από τον ανερχόμενο Τζο Λούις ήταν απλά θέμα χρόνου. Πρωταθλητής τη δεδομένη στιγμή ήταν ο γερασμένος Τζέημς Μπράντοκ(που τον ενσάρκωσε ο Ράσελ Κρόου στο «Σιντερέλα Μαν») ο οποίος δύσκολα θα μπορούσε να αντισταθεί στον ασταμάτητο «Καφέ Βομβαρδιστή»(παρατσούκλι που δόθηκε στον Λούις λόγω χρώματος και αγωνιστικού στυλ) ο οποίος μέτραγε 27 νίκες και καμία ήττα με 23 νοκάουτ.
Έτσι στην αναμονή για το ματς τίτλου κανονίστηκε ένας αγώνας με τον Σμέλινγκ ο οποίος ακόμα διατηρούσε ένα όνομα στο χώρο.
Τα προγνωστικά ήταν σαφώς υπέρ του αήττητου Λούις. Τα 30 χρόνια είχαν αρχίσει πλέον να βαραίνουν την πλάτη του Γερμανού που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποιοτικότερος πυγμάχος από τον αντίπαλό του .
Αν και «παιζόταν» με 10 προς 1, δείγμα του ότι θεωρητικά είχε ελάχιστες πιθανότητες να κερδίσει, ο Σμέλινγκ έφτασε στη Νέα Υόρκη γεμάτος αισιοδοξία. Όπως ο ίδιος υποστήριζε είχε βρει μια αδυναμία στο αγωνιστικό στυλ του Λούις που σκόπευε να εκμεταλλευτεί.
Στις 19 Ιουνίου του 1936 στο κατάμεστο «Γιάνκι Στάντιουμ» το καμπανάκι χτύπησε για πρώτη φορά ανάμεσα στους δύο πυγμάχους. Ο Λούις που ήξερε πως είχε το πλεονέκτημα επέλεξε να μπει σχετικά συντηρητικά στο παιχνίδι. Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά...
Ο Σμέλινγκ ο οποίος ήταν ένας εξαιρετικά ευφυής αθλητής είχε μελετήσει πολύ προσεκτικά τον αντίπαλό του. Και δεν έλεγε ψέματα πως είχε βρει μια αδυναμία. Είχε παρατηρήσει πως όταν ο Λούις χτύπαγε με το αριστερό άφηνε στιγμιαία ακάλυπτη την από εκεί πλευρά του. Οπότε ο Γερμανός απαντούσε άμεσα με το δεξί του τις περισσότερες φορές με μεγάλη επιτυχία.
Έτσι ένα τρομερό δεξί κροσέ στον τέταρτο γύρο έριξε στο καναβάτσο για πρώτη φορά στην επαγγελματική του καριέρα τον Λούις. Λίγο η έκπληξη, λίγο το πρόβλημα στην όραση από τα χτυπήματα του Σμέλινγκ έβγαλαν τον «Καφέ Βομβαρδιστή» τελείως από τον αγώνα που έληξε με νοκάουτ στον δωδέκατο γύρο. Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία της πυγμαχίας είχε ολοκληρωθεί.
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ
Η νίκη του Γερμανού δεν πέρασε φυσικά απαρατήρητη. Η άνοδος του Τρίτου Ράιχ είχε ολοκληρωθεί και μόλις είχαν αρχίσει να γιγαντώνονται τόσο οι επεκτατικές του βλέψεις όσο και οι ακραίες θεωρίες του.
Η απογοήτευση που σκορπίστηκε σε ολόκληρη την Αμερική για την ήττα του Τζο ήταν ολοκληρωτικά αντίθετη με ό,τι συνέβη στη Γερμανία. Το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Χίτλερ στη σύζυγο του Σμέλινγκ αλλά και η υποδοχή ήρωα που του επιφυλάχθηκε κατά την επιστροφή του ήταν το λιγότερο. Το περισσότερο ήταν η πρώτης τάξεως ευκαιρία που βρήκε ο Γιόζεφ Γκέμπελς Υπουργός Προπαγάνδας του Ναζιστικού Καθεστώτος να παρουσιάσει τη νίκη του Γερμανού ως την απόδειξη της υπεροχής της Άριας Φυλής.
Η πορεία του χρόνου είδε την προσπάθεια του Σμέλινγκ να κανονιστεί ένας αγώνας τίτλου με τον Μπράντοκ να πέφτει στο κενό. Ο φόβος των Αμερικανών πως σε περίπτωση νίκης του οι Γερμανοί δύσκολα θα συναινούσαν σε περαιτέρω υπερασπίσεις του τίτλου αποδείχθηκε απαγορευτικός παράγοντας. Αντίθετα το 1937 ο Λούις αγωνίστηκε με τον Μπράντοκ τον οποίο κέρδισε εύκολα.
Όμως όπως ο ίδιος είχε δηλώσει δεν θα θεωρούσε τον εαυτό του πρωταθλητή αν δεν νικούσε το Σμέλινγκ.
Έτσι τον Ιούνη του 1938 προγραμματίστηκε άλλη μια αναμέτρηση Λούις-Σμέλινγκ που αυτή τη φορά θα έκρινε τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή Βαρέων Βαρών.
Όμως πλέον η ιδεολογική σύγκρουση είχε καταλάβει τον περισσότερο χώρο στο υποθετικό ρινγκ.
Η οικονομική ύφεση στις Ηνωμένες Πολιτείες που επέβαλλε ο απλός κόσμος να βρει «διέξοδο» στις αθλητικές επιτυχίες αλλά και η εισβολή του Χίτλερ στην Αυστρία που πύκνωνε τα σύννεφα ενός πιθανού πολέμου μετέτρεψε τον αγώνα σε εθνικό ζήτημα. Στη δε Γερμανία συνέβαινε το ίδιο όπως προείπαμε ακριβώς γιατί ήταν ευκαιρία δήθεν να υποστηριχτούν οι ρατσιστικές φανφάρες των ηγετών της.
Έτσι λίγες εβδομάδες πριν τον αγώνα ο Πρόεδρος Ρούσβελτ δέχθηκε τον Λούις στο Λευκό Οίκο λέγοντας του χαρακτηριστικά:«Χρειαζόμαστε μπράτσα σαν τα δικά σου για να κερδίσουμε την Γερμανία».
Από την άλλη αντιπρόσωποι του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος συνόδευσαν τον Σμέλινγκ στη Νέα Υόρκη δηλώνοντας πως:«Δεν είναι δυνατόν ένας μαύρος να κερδίσει τον Γερμανό Πρωταθλητή». Παράλληλα ο Φύρερ επέτρεψε την μεταμεσονύχτια λειτουργία των μπαρ και των καφέ εκείνη τη μέρα προκειμένου όλοι να μπορέσουν να ακούσουν τη ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα.
Η υποδοχή της οποίας αυτή τη φορά έτυχε ο Σμέλινγκ όμως δεν είχε σχέση με τις προηγούμενες. Οι διαδηλώσεις έξω από το ξενοδοχείο του αλλά και η απαγόρευση λόγω ασήμαντων αιτιών του δικαιώματος να βρίσκονται ο μάνατζερ και ο προπονητής του στη γωνία του στο ρινγκ δεν του επέτρεψαν να προετοιμαστεί κατάλληλα.
Στις 22 Ιουνίου λοιπόν και πάλι στο «Γιάνκι Στάντιουμ» οι δύο αντίπαλοι που είχαν βρεθεί να είναι πρόσφατα εχθροί χωρίς να το θέλουν στάθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλο. Υπολογίζεται πως 60 εκατομμύρια ραδιοφωνικοί δέκτες παγκοσμίως είχαν συντονιστεί για να μεταφέρουν τη μετάδοση του κρίσιμου αγώνα που πάντως δεν κράτησε πολύ.
Ο Λούις αυτή τη φορά δεν είχε σκοπό να κινδυνεύσει. Από το πρώτο δευτερόλεπτο ήταν καταιγιστικός και μέσα σε δύο μόλις λεπτά είχε ρίξει τρεις φορές κάτω το Σμέλινγκ που δεχόταν τα χτυπήματα χωρίς να μπορεί σε καμία περίπτωση να αντιδράσει. Τεχνικό νοκάουτ λοιπόν μόλις στα εκατόν είκοσι τέσσερα δευτερόλεπτα του πρώτου γύρου. Ο νικητής είχε ρίξει σε αυτό το διάστημα 41 μπουνιές οι 31 από τις οποίες είχαν βρει στόχο ενώ είχε δεχτεί μόλις 2!. Μπροστά σε πλήθος70.000(ανάμεσα στους οποίους προσωπικότητες όπως ο Κλαρκ Γκέιμπλ, ο Γκρέγκορι Πεκ και ο Έντγκαρ Τζέι Χούβερ) που παραληρούσε ο Λούις διατηρούσε με ευκολία τον τίτλο του ενώ ο Σμέλινγκ διακομιζόταν στο νοσοκομείο.
Η ραδιοφωνική μετάδοση στη Γερμανία διακόπηκε λίγο μετά την τρίτη πτώση του Σμέλινγκ μην μεταδίδοντας ποτέ το τέλος του αγώνα...
ΤΟ ΜΕΤΑ
Ο Λούις παρέμεινε πρωταθλητής μέχρι το 1948. Οι 25 φορές που υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο του αλλά και τα 11 χρόνια και 10 μήνες που παρέμεινε πρωταθλητής αποτελούν ακατάρριπτα μέχρι σήμερα ρεκόρ. Παρά τα πολλά χρήματα που κέρδισε στη καριέρα του η κακή διαχείριση που έκανε και η εμπιστοσύνη που έδειχνε σε λάθος άτομα τον έφεραν να χρωστά τεράστια ποσά από φόρους στο κράτος. Αυτό το γεγονός τον ανάγκασε να συνεχίσει να αγωνίζεται και σε μεγαλύτερη ηλικία με αποτέλεσμα το κλείσιμο της καριέρας του να μην είναι αντάξιο του ονόματός του. Στο παρόν o «Καφέ Βομβαρδιστής» θεωρείται ένας από τους τρεις κορυφαίους πυγμάχους όλων των εποχών και αδιαμφισβήτητα ο καλύτερος που εμφανίστηκε ποτέ στο συνδυασμό χτυπημάτων.
Το 1981 απεβίωσε σε νοσοκομείο του Ντέσερτ Σπρινγκς και θάφτηκε στο Εθνικό Νοσοκομείο του Άρλιγκτον με στρατιωτικές τιμές οι οποίες δεν ήταν ικανές να καλύψουν τις σκιές που είχαν δημιουργήσει τα χρέη στην εικόνα του αλλοτινού ήρωα του Έθνους.
Για τον Σμέλινγκ τα πράγματα ήρθαν αντίστροφα. Κέρδισε ξανά τον Ευρωπαϊκό τίτλο στα βαρέα βάρη το 1939 αλλά η δυσμένεια του Χίτλερ εξαιτίας της ήττας τον έφερε υποχρεωτικά στους Αλεξιπτωτιστές της Λουφτβάφε στον Δεύτερο Παγκόσμιο. Ο ίδιος μάλιστα συμμετείχε και στην μάχη της Κρήτης όπου τραυματίστηκε στην επιχείρηση κατάληψης του αεροδρομίου του Μάλεμε. Ο τραυματισμός του χρησιμοποιήθηκε από τις Γερμανικές εφημερίδες βέβαια ως επικοινωνιακό τρικ που πάλι θυμήθηκαν πως είναι ήρωας αλλά αυτά είναι λογικό να συμβαίνουν στη δίνη ενός πολέμου.
Την τελευταία εικοσαετία έγινε γνωστό πως ο Σμέλινγκ είχε κρύψει σπίτι του δύο Εβραίους κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού του 1938 και μάλιστα τους βοήθησε να διαφύγουν στην Αμερική. Έτσι η διαδικασία «αποκατάστασης» του ολοκληρώθηκε.
Μετά τον πόλεμο ανέπτυξε πλούσια εμπορική δραστηριότητα. Έζησε άνετα μέχρι το 2005 έτος κατά το οποίο πέθανε στο Αμβούργο σε ηλικία 99 ετών.
ΣΥΝΟΛΙΚΑ
Όταν η προπαγάνδα και η πολιτική σκοπιμότητα εισέρχονται βίαια στο χώρο του αθλητισμού τα αποτελέσματα εμφανίζονται υπό ένα οξύ στρεβλωτικό πρίσμα.
Ο Τζο Λούις και ο Μαξ Σμέλινγκ αποτελούν τυπικό παράδειγμα καθώς παρασύρθηκαν από τη δίνη της τεχνητής έντασης και παρουσιάστηκαν αφενός ως εχθροί και αφετέρου ως δύο άλλοι.
Κατά πρώτον ανάμεσα τους εκτός από τον αλληλοσεβασμό είχε αναπτυχθεί και μία δυνατή φιλία. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον αγώνα τους κράτησαν επαφή και μάλιστα ο Γερμανός είχε σε μία περίπτωση βοηθήσει οικονομικά τον παλιό του αντίπαλο.
Κατά δεύτερον τα «προφίλ» που τους καλλιέργησαν άλλοι πριν τον αγώνα τους δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ο Τζο Λούις δεν ήταν ο προστάτης της ελευθερίας ούτε ποτέ είπε πως ήταν. Ήταν απλά ένας πυγμάχος που αγωνίζοταν για τον εαυτό του.
Κι ο Σμέλινγκ δεν μπήκε ποτέ στο ρινγκ για χάρη της Σβάστικας. Με τους Εβραίους δεν είχε ποτέ πρόβλημα(ο μάνατζερ του άλλωστε ήταν Εβραίος) όπως αποδείχτηκε απλά δεν είναι κι εύκολο να εναντιωθείς στην κυρίαρχη τάξη πραγμάτων.
Τέλος μία ενδιαφέρουσα υποσημείωση στο περιθώριο της ιστορίας. Ο Μαξ Σμέλινγκ όπως είπαμε ασχολήθηκε με το εμπόριο μετά τον πόλεμο. Ήταν η αποκλειστική διανομή της Κόκα Κόλα στη Γερμανία αυτή που του εξασφάλισε τα προς το ζην.
Ναι, ακριβώς, το Αμερικάνικο Όνειρο αυτό που του πέταγε αντικείμενα και τον έβριζε στη Νέα Υόρκη ένα Ιουνιάτικο βράδυ του 1938, αργότερα του άπλωσε πρόθυμα το χέρι, γελώντας ειρωνικά πιθανώς με τα περίεργα σταυροδρόμια της μοίρας και τις αυταπάτες των ανθρώπων.
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
