Παγκόσμιο Κύπελλο...ίσως η κορυφαία διοργάνωση στους κόλπους του «Βασιλιά των Σπορ». Εκεί που διαφορετικές σχολές ποδοσφαίρου και διαφορετικές νοοτροπίες συγκρούονται κάθε τέσσερα χρόνια για να αναδειχθεί η καλύτερη εθνική ομάδα.
Εκεί που δέσποζε το γλυκό τηλεοπτικό ασπρόμαυρο της δεκαετίας του 60 και που η εξέλιξη πρόσταξε να το διαδεχθούν οι υπερσύγχρονες οθόνες «πλάσμα».
Εκεί που είτε στο τοπικό καφενείο, είτε κοντά στη θάλασσα, είτε στο μπαλκόνι οι ήχοι και τα αρώματα του καλοκαιριού κρατούσαν, κρατάνε και θα κρατάνε συντροφιά. Παγκόσμιο Κύπελλο...εκεί που γεννιούνται αναμνήσεις.
Οι συντάκτες του aek365.gr καταγράφουν τα παιχνίδια που δεν θα ξεχάσουν ποτέ, καθένας για δικούς του λόγους.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΕΤΣΕΤΖΟΓΛΟΥ
Μαραντόνα, Μπουρουσάγα και... σπλαααααατς!
Το πρώτο παιχνίδι πρέπει να ήταν το Ιταλία - Γαλλία 2-1 το 1978. Η Ιταλία ήταν και η πρώτη συμπάθεια αλλά λίγες μέρες μετά αντικαταστάθηκε από τους μαλλιάδες Αργεντίνους με τις αντισυμβατικές φάτσες. Κυρίως αιτίες για τον ξαφνικό έρωτα ήταν τα χαρτάκια και η απίστευτη ατμόσφαιρα αλλά και η μυθική μορφή του Μάριο Κέμπες που μαζί με τον Αρτσι Γκέμιλ (κουφό) και τον Ριβελίνο (θεόκουφο) ήταν αυτοί που μου έμειναν περισσότερο από εκείνο το Μουντιάλ. Η αγάπη για την Αργεντινή έμεινε όμως πάνω από όλα σε μια ολλανδοκρατούμενη ΑΕΚτζήδικη γειτονιά που πρώτη φορά κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι μειοψηφία. Κι όταν ήρθε ο Ντιέγκο έγινε λατρεία. Ακόμη και το 82 που ότι έμεινε από τον Θεό ήταν η καρατιά σε εκείνο τον Βραζιλιάνο που σίγουρα θα καμαρώνει σήμερα ότι συμμετείχε στην μία από τις δύο πιο δημοφιλείς φωτογραφίες του Θεού από εκείνο το Μουντιάλ. Η άλλη είναι την ώρα που πάει στα αποδυτήρια κι ο Ταραντίνι του χαϊδεύει το κεφάλι. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Ντιέγκο χάιδευε το κύπελλο. Ηταν το Παγκόσμιο κύπελλο που θυμάμαι καλύτερα από όλα, αυτό που έζησα περισσότερο από όλα. Είχα κάνει και την έκπληξη και δεν είχα μείνει... μετεξεταστέος σε κανένα μάθημα και ήταν ένα πραγματικά μαγικό καλοκαίρι. Θυμάμαι όλα τα ματς της Αργεντινής, και όχι μόνο, αλλά αυτό που έμεινε, το αξέχαστο ήταν ο τελικός. Ξεπέρασε το Αργεντινή - Αγγλία κι ας είχα το προνόμιο να δω το χέρι του Θεού σε ξενοδοχείο με Αγγλους τουρίστες. Αν με ρωτάτε, όχι δεν το κατάλαβα ότι ήταν χέρι. Οι Αγγλοι το κατάλαβαν αλλά ήταν... αργά. Παρεμπιπτόντως, θα ξεφύγει το κείμενο σε λέξεις αλλά αξίζει να αναφέρω ότι το δεύτερο γκολ το χειροκρότησαν, οι Αγγλοι, όρθιοι. Αλλη κουλτούρα. Καμία σχέση με τον ...Αντώνη Αντωνιάδη που είχε δηλώσει ότι ο Μαραντόνα δεν ήταν μεγάλος ποδοσφαιριστής επειδή νίκησε την... Ελλάδα με την βοήθεια των αναβολικών. Άραγε ρε Αντώνη αν δίναμε στον... Τσαλουχίδη την διπλή δόση θα έκανε αυτά που έκανε ο Μαραντόνα; Εστω και το 1994. Γιατί αυτά που έκανε το 86 δεν θα τα κάνει ποτέ ξανά κανείς άνθρωπος - ποδοσφαιριστής σε αγώνες τέτοιου επιπέδου. Η πάσα στον Μπούρου, όχι "τζίκα" "σάγα", ήταν η αρχή του μεγαλύτερου πανηγυρισμού που έχω κάνει σε γκολ ομάδας εκτός ΑΕΚ. Ετρεχε ο Μπρίγκελ αλλά εκείνη την μέρα δεν θα προλάβαινε ούτε ο Καρλ Λίουις. Έτσι όπως έτρεξε ο Μπρίγκελ έτρεξε κι ο φίλος μου ο Γιώργος να πληρώσει το στοίχημα που ήταν βουτιά με τα ρούχα στην πισίνα για τον χαμένο. Πριν το τελευταίο σφύριγμα του κοντού διαιτητή. Έμεινα στεγνός. Σαν το στόμα μου όταν το 2-0- έγινε 2-2 με εκείνο τον κλασικό Γερμανικό τρόπο. Ο Ντιέγκο πάχυνε κι ασπρίσαν τα μαλλιά του. Αλλά είναι πάλι εδώ. Και το Μουντιάλ είναι πάντα διαφορετικό με Αυτόν. Καλό καλοκαίρι και καλό Μουντιάλ να έχουμε. Ζηλεύω τους μικρούς. Δεν συγκρίνεται η μαγεία της μπάλας μέσα από τα παιδικά μάτια.
ΗΛΙΑΣ ΤΟΜΑΡΑΣ
Πιάστο ρε!!!
Αρχές Ιουλίου 1994. Θρυλική «Βαβέλ» στο Ξυλόκαστρο. Το απόγευμα ήταν πολύ ζεστό και με μια παρέα κατεβήκαμε να δούμε το ματς της Ολλανδίας με τη Βραζιλία. Όταν έχεις σαν πρώτες ποδοσφαιρικές αναμνήσεις το γκολ του Φαν Μπάστεν στον Ντασάεφ και την αφάνα του Γκούλιτ δεν μπορείς να μην είσαι με τους «οράνιε». Πιάνουμε θέση στο μπαρ 4-5 φίλοι και αρχίζω το κράξιμο. Η μουσική είναι δυνατά, η τηλεόραση μικρή και οι περισσότεροι ασχολούνται με γκόμενες και μπίρες. Εμείς, ο μπάρμαν και 2-3 άλλοι κοιτάμε το ματς. Χωρίς γκολ το πρώτο μέρος παρά τις αρκετές φάσεις. Στο 53' ο Ρομάριο δεν συγχωρεί και δέκα λεπτά μετά έρχεται και ο Μπεμπέτο. Καντήλια και μπίρες στον αέρα αλλά ο Μπέργκαμπ μειώνει με τη σέντρα. Στην ισοφάριση του Βίντερ γίνεται ο χαμός. Όλο το μαγαζί κοιτάει 10-15 τύπους που κάνουν σαν χαζοί. Οι περισσότεροι παρατάνε τις γκόμενες, αρπάζουν μπίρες και η μουσική χαμηλώνει. Στο γκολ του Μπράνκο γίνεται πανηγύρι. Βρίζω μέχρι το βράδυ τον Ντε Γκόι που το έπνιξε. Που είσαι ρε Φαν Μπρόκελεν;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗΣ
Ο Μπατιστούτα με... σκότωσε
Μπορεί να ήμουν πιτσιρίκι στο Μουντιάλ της Ιταλίας, όμως η ΑΕΚ ένα χρόνο πριν με είχε βάλει για τα καλά στην ποδοσφαιρική νοοτροπία. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα που πανηγύρισα στη ζωή μου και έκτοτε το ποδόσφαιρο έγινε κομμάτι της ζωής μου πιο έντονα. Το θέμα μας όμως είναι ένα παιχνίδι του Μουντιάλ που μας έχει μείνει χαραγμένο. Δεν θα σταθώ σε ματσάρες που έχουν γίνει κατά καιρούς, δεν θα γράψω για «σούπες». Θα μιλήσω για την Εθνική μας. Το 1994 λοιπόν με είχε παρασύρει το όλο σκηνικό στην Ελλάδα. Η Εθνική στο πρώτο Μουντιάλ της ιστορίας της, τρομερή διαφήμιση, μεγάλη αγωνία. Γενικά μία εκπληκτική και μοναδική για την ηλικία μου εμπειρία. Στην πρεμιέρα λοιπόν, απογευματάκι θυμάμαι ότι ήταν, το πρώτο ματς που προετοίμασα με τους φίλους μου να δούμε παρέα. Περίπου στα 10 πιτσιρίκια μαζευτήκαμε σπίτι μου. Απέναντι στην Αργεντινή του Μαραντόνα, της μεγάλης μου καψούρας που λέγετε Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, η Ελλάδα του... Μανωλά των παιδικών μου χρόνων. Φανταστείτε τώρα την όρεξη που είχαμε να δούμε λίγη μπαλίτσα. Πρώτη εικόνα και οι Έλληνες της Αμερικής να στήνουν γιορτή. Η Ελλάδα με τα λευκά και η Αργεντινή με το βαθύ μπλε στις εμφανίσεις. Όλη αυτή η προσμονή μέχρι να ξεκινήσει το παιχνίδι. Και με τη σέντρα, ο μεγάλος Μπατιστούτα κάνει το 1-0. Σαν να κατέρρευσε ότι είχα (είχαμε) δημιουργήσει πριν το ματς, ήταν αυτό το γκολ. Δεν προλάβαμε να χαρούμε την παιδική αθωότητα και να πιστέψουμε παραπάνω από ένα λεπτό ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει κάτι καλό απέναντι στη μεγάλη Αργεντινή. Έπειτα ήρθαν τα τέσσερα, η κατάρρευση. Περιττό να σας πω ότι το υπόλοιπο Μουντιάλ το είδα... μόνος μου. Δεν μαζευτήκαμε ξανά σπίτι.
ΤΑΣΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΣ
Όταν ο Θεός δοκίμασε τον Μπάντζιο
«12 ετών μόλις, καρφωμένος στην τηλεόραση για τον μέγιστο κατ' εμε τελικό του Μουντιάλ του 1994. Η αγαπημένη (λόγω τακτικής) Ιταλία με την αγαπημένη (λόγω θεάματος) Βραζιλία. Εκείνη την μέρα, το ομολογώ ήμουν με τους Ιταλούς αν και ο Ρομάριο ήταν ο αγαπημένος μου. Όμως, σαν τον Μπάτζιο δεν με συγκινούσε κανείς... Με τα γκολ του και τις εμφανίσεις του πήγε την πατρίδα του στον τελικό. Σε εκείνο το παιχνίδι έπαιξε τραυματίας, έφτασε η διαδικασία μέχρι τα πέναλτι και ο Θεός του ποδοσφαίρου έμελλε να τον «δοκιμάσει». Από το δικό του μαγικό πόδι η μπάλα φεύγει άουτ στην διαδικασία των πέναλτι και η Βραζιλία κερδίζει με 2-3 το τρόπαιο. Η Ιταλία χάνει και ο Μπάτζιο αρχίζει και κλαίει σαν μικρό παιδί. Είναι η στιγμή που όλοι την θυμούνται όταν τον σκέφτονται, είναι η στιγμή που τον στιγμάτισε, που ο ίδιος δεν θα την ξεχάσει ποτέ και έφτασε να γίνει διαφήμιση. Το '98 σε ματς για το EURO η Ιταλία στο 85' κερδίζει πέναλτι ενώ έχανε από την Χιλή με 2-1 και ο μεγαλύτερος Ιταλός μπαλαδόρος παίρνει την μπάλα, την στήνει και την στέλνει στο πλεκτό. Η στιγμή που ο μεγάλος Μπάτζιο σηκωνόταν και πάλι όρθιος...»
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ
Αχ αυτά τα πέναλτι!
Παγκόσμιο Κύπελλο 1998 και η Ολλανδία έχει ήδη φτάσει στα ημιτελικά της διοργάνωσης αποκλείοντας ήδη την Αργεντινή και στο δρόμο της για την υπέρβαση βρίσκεται η κάτοχος του τίτλου Βραζιλία. Μια Βραζιλία όμως που δεν θυμίζει σε τίποτα την ομάδα του 1994 (κάτι που αποδείχτηκε και στον τελικό). Ευκαιρία σκέφτηκα. Ευκαιρία να φτάσει η Ολλανδία στον τελικό μετά το 1978 και επιτέλους να φτάσει σε αυτό που δικαιούται βάσει της μπάλας που παίζει. Την κατάκτηση του τροπαίου. Το παιχνίδι κυλούσε στα μέτρα μας (σαν γνήσιος «οράνιε»). Ακόμα και μετά το γκολ του Ρονάλντο το πίστευα. Είχε έρθει η ώρα μας. Και ο Κλαίφερτ τρία λεπτά πριν το τέλος με δικαίωσε. Ισοφάρισε και πλέον το παιχνίδι θα κρινόταν στην παράταση. Εκεί όμως που περίμενα το δεύτερο γκολ που θα «μας» έστελνε στον τελικό αυτό δεν ήρθε ποτέ. Πέναλτι. Κρύος ιδρώτας. Οι Βραζιλιάνοι έχουν το πλεονέκτημα και σουτάρουν πρώτοι. Σε κάθε τους γκολ το άγχος να μεγαλώνει. Και τελικά να λυγίζει τον Φιλίπ Κοκού στην τρίτη προσπάθεια. Στην συνέχεια ήρθε και η χαριστική βολή από τον Ρόναλντ Ντε Μπουρ. Αυτό ήταν. Για μια ακόμη φορά φτάσαμε στην πηγή αλλά...
ΝΙΚΟΣ ΤΖΑΛΙΔΗΣ
Η σφαλιάρα από την Αργεντινή
Περιμένω πως και πως. Φόλα Αγγλία, είμαι βέβαιος ότι αυτή την φορά δεν θα αποτύχουμε. Καλοκαίρι του 1998. Συγκεκριμένα 30 Ιουνίου. Έχω κάτσει μπροστά από την τηλεόραση στο σπίτι για να δω το Αγγλία-Αργεντινή. Για να ...νιώθω περισσότερο ...Λιοντάρι έχω πιει και τα μπιράκια μου. Έχω φτιάξει κεφάλι, είμαι έτοιμος. Το παιχνίδι δείχνει να ...στραβώνει με τον Μπατιγκόλ που σκοράρει νωρίς νωρίς , ωστόσο Σίρερ και Όουεν γρήγορα μου φτιάχνουν και πάλι την διάθεση. Ε τώρα δεν το χάνουμε, λέω από μέσα μου, κάπου στο 46'. Δεν μπορεί, δεν γίνεται... Πριν τελειώσω την πρόταση μου τρώμε το γκολ από τον Ζανέτι και γίνεται η ιστορία με τον Μπέκαμ και τον Σιμεόνε. Παίρνει κόκκινη, παίζουμε με δέκα. Την βλέπω την μπάλα σαν το φεγγάρι που λέει και μια ψυχή. Η συνέχεια γνωστή. Το ματς πήγε στα πέναλτι και εκεί η Αργεντινή πήρε την πρόκριση. Για άλλη μια φορά δεν τα καταφέραμε... Έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να πάρω την εκδίκηση μου. Καθισμένος στην ίδια θέση, κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα. Ευτυχώς ο Μπέκαμ έβαλε το πέναλτι σε αυτό το παιχνίδι, στο Μουντιάλ της Ιαπωνίας και χαμογελάσαμε λιγάκι...
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ
Ένα σφυρί και γρήγορα
Όταν ο αρχισυντάκτης μας είπε να κάνουμε ένα θέμα όλοι οι δημοσιογράφοι του aek365 με ένα παιχνίδι του Μουντιάλ που θα μας μείνει αξέχαστο αποφάσισα σχεδόν αμέσως να μη επιλέξω το καλύτερο που έχω δει αλλά το πιο βαρετό παιχνίδι του Μουντιάλ που δεν θα ξεχάσω ποτέ αν και πολύ θα το ήθελα. Θα πάμε οκτώ χρόνια πίσω το 2002 όταν το μουντιάλ πραγματοποιήθηκε στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας. Ακόμα τότε ήμουν στο σχολείο και έδινα πανελλήνιες και το μουντιάλ ήταν ένας τρόπος εκτόνωσης από το άγχος. Μόλις είχα τελειώσει ένα μάθημα (ποιο ήταν δεν θυμάμαι) στο οποίο δεν είχα πάει καλά και πήγα στην επιχείρηση του πατέρα μου(περίπτερο) να δω λίγο μπάλα να ξεχάσω την στεναχώρια μου. Τι το ήθελα? .Ήταν το πρώτο παιχνίδι της ημέρας περίπου 10 το πρωί και αντίπαλοι Νιγηρία-Αγγλία σε περιγραφή Γιάννη Μαμουζέλου. Το παιχνίδι ήταν από την αρχή κακό και το πρώτο ημίχρονο άντε να είχε 2 σουτ προς την εστία. Και εκεί που περίμενα ότι κάτι θα αλλάξει ,έρχεται και το δεύτερο ημίχρονο το οποίο άντε να είχε άλλα δύο σουτ προς την εστία. Το παιχνίδι σε όλη την διάρκεια ήταν τόσο βαρετό βοηθούμενο και από την υποτονική περιγραφή του δημοσιογράφου που όταν τελείωσε και έχοντας κακή ψυχολογία από πριν ήθελα να σπάσω την τηλεόραση και να μην δω ποτέ ξανά μπάλα. Ήταν το πιο βαρετό παιχνίδι της ζωή μου
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ
Ποια Βραζιλία; Ο Ζιζού!!!
Έχοντας ένα πατέρα που είναι οπαδός της Εθνικής Βραζιλίας και όντας εγώ αντιδραστικό στοιχείο, μου ήταν πάντα ιδιαίτερα ευχάριστο να τον... πειράζω, κάθε φορά που η «σελεσάο» γνώριζε την ήττα. Πόσο μάλλον όταν πρωταγωνιστής σε ένα τέτοιο γεγονός ήταν ένας από τους ανθρώπους που μου αποκάλυψε με τεράστια γενναιοδωρία το πόσο όμορφο είναι το ποδόσφαιρο. Ήταν 1 Ιουλίου του 2006, στα προημιτελικά του Μουντιάλ της Γερμανίας, όταν ο 34χρονος τότε Ζινεντίν Ζιντάν βρέθηκε (για μία ακόμη φορά) απέναντι στους... μάγους της «σελεσάο». Ο «Ζιζού», στο τελευταίο του Μουντιάλ και λίγο πριν αποσυρθεί,... χόρεψε στο χορτάρι του «Κόμερζμπανκ Αρένα», αποδεικνύοντας με τον πιο ηχηρό τρόπο πως τελικά είναι αυτός που κρατά το... μαγικό ραβδί. Το... μεγάλο δεκάρι των «τρικολόρ» παρέδωσε μαθήματα «φαντεζί» ποδοσφαίρου στους -ανίκανους να αντιδράσουν- Βραζιλιάνους (όπως στον τελικό του '98), δίνοντας μου την ... ευκαιρία να πειράζω για μέρες τον πατέρα μου (έστω και αν δεν πέτυχε αυτός το νικητήριο τέρμα). Merci Zizou...
ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΑΜΙΩΤΑΚΗΣ
Σφύρα το ρε...
Ίσως θα ήταν πιο επικό το ματς που έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό να ήταν ένας τελικός ή έστω ένας ημιτελικός.
Κι όμως...Ιούνιος του 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας, η δεύτερη φάση μόλις έχει ξεκινήσει. Οι Αργεντινοί που έχουν περάσει εύκολα από τον όμιλό(όπου φιλοδώρησαν μάλιστα με 6 γκολ την Σερβία) βρίσκουν μπροστά τους το Μεξικό που με την ψυχή στο στόμα προκρίθηκε από το δικό του όμιλο.
Τα προγνωστικά είναι σαφώς υπέρ της Αλμπισελέστε που αναμένεται να έχει ένα εύκολο βράδυ πετυχαίνοντας μάλιστα και αρκετά τέρματα στο παιχνίδι.
Επειδή όμως ανήκουμε στην κατηγορία των ατόμων που καλώς ή κακώς θεωρεί πως μπάλα χωρίς στοίχημα δεν υφίσταται, περιμένουμε το άντερ 2.5 γκολ με το σκεπτικό πως οι ανέκαθεν συμπαθείς σε μας Μεξικανοί και ο Αργεντινός προπονητής τους Ρικάρντο Λα Βόλπε κάτι παραπάνω ξέρουν από τους αντιπάλους τους και θα καταφέρουν να τους μπλοκάρουν.
Το ματς ξεκινά και μόλις στο έκτο λεπτό ο Ράφα Μάρκεζ με μια κοντινή προβολή βάζει μπροστά το Μεξικό στο σκορ. Μόλις τέσσερα λεπτά αργότερα η μπάλα από κόρνερ της Αργεντινής βρίσκει σε Μποργκέτι και Κρέσπο και καταλήγει στο βάθος της εστίας του Οσβάλντο Σάντσεζ...1-1 και το φιλόδοξο δελτίο αρχίζει να φλερτάρει με το καλάθι των αχρήστων αφού δεν πρέπει να επιτευχθεί άλλο γκολ σε 80 λεπτά ενός αγώνα που μέχρι στιγμής ήταν ροντέο. Καμιά φορά όμως τα πράγματα έρχονται όπως τα θέλεις.
Το τελευταίο σφύριγμα της κανονικής διάρκειας βρήκε μερικά εκατομμύρια Μεξικανούς και Αργεντινούς να αγωνιούν για την παράταση κι έναν Έλληνα να πανηγυρίζει περισσότερο για τον τρόπο επιβεβαίωσης της πρόβλεψης.Τελικά στο ενενηκοστό όγδοο λεπτό ο Μάξι Ροντρίγκεζ με ένα απίστευτο βολέ εκτός περιοχής έγραψε τον επίλογο μιας αναμέτρησης που δεν θα θυμούνται πάρα πάρα πολλοί αλλά που σίγουρα ένας δεν θα ξεχάσει.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗΣ
Οι... κλαμένοι τουρίστες
Καλοκαίρι 1994 και βρισκόμουν οικογενειακές διακοπές μαζί με φίλους στην Παλαιόχωρα Χανιών (φανταστικές παραλίες, συνιστώ ανεπιφύλακτα). Το βράδυ της 17ης Ιουλίου όλα τα παιδιά της παρέας ήθελαν αν πάνε νωρίς για ύπνο για να μπορέσουν την επόμενη μέρα να πάνε θάλασσα. Όλα; Όχι! Την στιγμή που οι υπόλοιποι αναζητούσαν την αγκαλιά του Μορφέα εγώ αναζητούσα μια καφετέρια. Είχε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Βραζιλία εναντίον Ιταλία στην Βοστώνη των Η.Π.Α. Εκείνη την βραδιά υποστήριζα Ιταλία σαν αντίδραση για τον αποκλεισμό της αγαπημένης μου Ολλανδίας από τους Βραζιλιάνους στα προημιτελικά (άτιμε Μπράνκο) Κάθισα λοιπόν σε μια καφετέρια, υπό την διακριτική επιτήρηση του κυρίου Δημήτρη, ευελπιστώντας να οδηγηθεί ο τελικός στο αγαπημένο μου σημείο. Στην διαδικασία των πέναλτι. Όπερ και εγένετο. Τι και αν μου φώναζαν τα υπόλοιπα παιδιά: «Βασίληη έλα να κοιμηθείς γιατί δεν θα σε αφήσουν να πας αύριο στην θάλασσα». Είχα μια σκασίλα!! Δεν πρόκειται να έχανα για τίποτα το βλέμμα του Ρομπέρτο Μπάτζιο την στιγμή που χάνει το τελευταίο πέναλτι, ούτε την έκσταση στο πρόσωπο του Ντούνγκα μόλις σήκωσε το 5ο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Αλλά ούτε και την εικόνα των τουριστών να κλαίνε, οι μισοί από χαρά και οι άλλοι μισοί από λύπη. Λυπήθηκα για τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και έφυγα με την ελπίδα τέσσερα χρόνια αργότερα η Ολλανδία να είναι στην θέση της Βραζιλίας. Εις μάτην...
ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ - ΚΕΡΚΥΡΑ
ΕΤΟΣ: Καλοκαίρι 1970. ΤΟΠΟΣ: Γιαννάδες Κέρκυρας. Μόλις είχα κλείσει τα οκτώ μου χρόνια και πριν μερικούς μήνες είχε ηλεκτροδοτηθεί το χωριό μου. Ο πατέρας μου (δάσκαλος) και λάτρης, εκτός της ΑΕΚ και της Βραζιλίας, παρακολουθούσε, από την εφημερίδα το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό.Τηλεόραση, φυσικά, στο χωριό δεν υπήρχε. Ω του θαύματος, όμως, εκείνες τις ημέρες είχε επαναπατριστεί μια οικογένεια χωριανών μας απ΄τη Γερμανία και είχαν φέρει ΔΥΟ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ! Τη μέρα του τελικού Βραζιλία - Ιταλία ξεκίνησα να πάω στο σπίτι τους να δω για πρώτη φορά τί είναι τηλεόραση και μετά το ποδόσφαιρο. ΄Ηταν φυσικά ασπρόμαυρη και έδειχνε με λίγο «χιόνι». Είχε, ήδη, νυχτώσει, όταν τελείωσε ο τελικός. Βραζιλία - Ιταλία 4-1 και θυμάμαι τον Πελέ να ευχαριστά το Θεό γονατιστός. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου έχοντας, ήδη, αργήσει, κάνοντας να μπω βρήκα την πόρτα του σπιτιού κλειδωμένη και τη μάνα μου (δασκάλα) να φωνάζει: «ΝΑ πας να κοιμηθείς εκεί που ήσουνα». Κρύος ιδρώτας με έλουσε για το τι θα γινόταν, όταν επέστρεφε και ο πατέρας μου. Η λύση ήταν να κρυφτώ στην αποθήκη. Μετά από λίγη ώρα ανοίγει η πόρτα της αποθήκης και στο κατώφλι σχηματίζεται η φιγούρα του πατέρα μου. «Που ήσουν και τι κάνεις εδώ». Η απάντησή μου άμεση: «Έβλεπα τη Βραζιλία στην τηλεόραση, νίκησε 4-1 και η μάνα δεν μ΄ αφήνει να μπω σπίτι, γιατί άργησα». Θυμάμαι με ανακούφιση το πλατύ χαμόγελο του πατέρα μου και το πέρασμα του μπράτσου του στους ώμους μου να με οδηγεί μέσα στο σπίτι. Ο δάσκαλος, λόγω Βραζιλίας, με έσωσε απ΄ τη δασκάλα, που εκτός απ΄ την ΑΕΚ έγραφε και γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της κάθε άλλη ομάδα. Από τότε, μετά την ΑΕΚ λάτρεψα και τη Βραζιλία, έχω δει όλους του τελικούς, έχω πανηγυρίσει ακόμη δύο θριάμβους της Βραζιλίας, αλλά εκείνον τον πρώτο που είδα, δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.
ΜΠΙΓΙΛΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1982. ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΤΟΤΕ 16 ΕΤΩΝ ΕΠΑΝΩ ΣΤΑ "ΝΤΟΥΖΕΝΙΑ" ΜΑΣ, ΑΛΛΑ Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ. ΚΑΘΗΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΜΕ ΚΑΜΙΑ 50ΑΡΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΚΙΤΡΙΝΟΦΟΡΕΜΕΝΟΥΣ (ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ) ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1970 ΚΑΙ ΜΕΤΑ. ΠΑΙΚΤΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΕΠΑΙΖΑΝ ΜΠΑΛΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ. ΣΕ ΟΛΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ, ΠΡΩΤΑ ΤΡΩΓΑΝ ΓΚΟΛ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΚΑΙ ΟΥΕ ΚΑΙ ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ. ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ. ΑΛΛΟ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ. Η ΔΕ ΙΤΑΛΙΑ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΑ ΜΕ "ΙΤΑΛΙΚΑ" ΚΟΛΠΑ (ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΧΑΝ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ, ΝΟΜΙΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΙΑ). ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΒΑΛΟΥΝ ΓΚΟΛ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ. ΗΒΡΑΖΙΛΙΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΟ "Χ", ΠΡΑΓΜΑ ΑΝΥΚΟΥΣΤΟ ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ. ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ... Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΚΑΙ ΜΕ Χ. ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΣΚΟΡΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΓΕΛΑΜΕ. ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ ΛΕΜΕ. ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ. ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΝΑ-ΔΥΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΧΛΑΑΑΤΣ... ΠΑΡΕ ΤΟ ΓΚΟΛΑΚΙ ΣΟΥ. ΙΣΟΠΑΛΙΑ 1-1. ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΦΩΝΑΞΕ ΕΝΤΑΞΕΙ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΝΑΜΕ. ΚΑΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΦΑΝΕ ΓΚΟΛ. ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΑΜΥΝΑ. ΓΙΑ ΝΑΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΚΑΛΗ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ. ΤΟΤΕ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ: "ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ" ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΥ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΥ ΠΟΡΤΙΕΡΟ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ (ΚΑΡΛΟΣ ΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ). Ο ΡΟΣΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ.... ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΙ 2-1 Η ΙΤΑΛΙΑ. ΟΙ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΙΛΗ ΤΟΥΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΟΥΣ. ΔΕΝ ΑΡΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΥ. ΜΠΑΜ ΚΑΙ 2-2. ΕΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ΘΑ ΡΙΞΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΥΟ. ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΙΧΑΝ ΒΑΛΘΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΞΑΝΑΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ. ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΟΤΙ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ. Ο ΚΑΡΛΟΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΣΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΒΕΒΑΙΩΣ, ΕΙΧΑΝ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ. ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΕΧΩ ΜΙΑ ΦΑΣΗ (ΙΣΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΦΑΣΗ ΝΑ ΕΓΙΝΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΟΥ ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΜΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΕΤΣΙ ΑΠΟΤΥΠΩΘΗΚΕ): Ο ΚΑΡΛΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΠΑΣΑΡΕΙ ΣΕ ΣΥΜΠΑΙΧΤΗ ΤΟΥ ΚΑΙ "ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ" ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΡΟΣΙ ΚΑΙ 3-2. ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΟΥΛ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΟΤΙ ΓΙΝΕΙ. ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ. Ε, ΕΜΕΙΣ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΜΕ 15 ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ. ΤΟΣΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΛΗΞΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΙ ΠΗΓΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ. Ή ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΝΤΟΥΣΑΝ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΠΙΣΩ. ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΤΗ ΜΟΡΦΗ "ΕΛΑΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ...". ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΕΠΑΙΖΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Η ΑΦΡΟΚΡΕΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ. ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ.
Αν θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας το παιχνίδι που ποτέ δεν θα ξεχάσετε από τα Παγκόσμια Κύπελλα στείλτε το στο aek365@yahoo.gr για να δημοσιευθεί
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
