ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

«Θα προλάβω να παίξω στη Νέα Φιλαδέλφεια;»

Ο Βαγγέλης Τζόλος «αποκαλύπτεται» στον Γιώργο Νικολάου, στα γκρεμοχαλάσματα του ιστορικού χώρου στην Φωκών και Καππαδοκίας και στα Γραφεία της «Μάνας ΑΕΚ»

Νέα Στοιχηματική
Μοναδικές Προσφορές* Γνωριμίας ELA όπως είσαι
*Ισχύουν όροι & προϋποθέσεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΤΖΟΛΟΣ

Τα όνειρα, τα τατουάζ, το Νικολίτσι...

του Γιώργου Νικολάου(by Basketblog.gr)

Οταν οι μπουλντόζες γκρέμισαν το “Νίκος Γκούμας” και το “Γιώργος Μόσχος” στον ιστορικό χώρο της Νέας Φιλαδέλφειας (Φωκών και Καππαδοκίας), ο Βαγγέλης Τζόλος ήταν 12 ετών. Ο μικρός Βαγγέλης -στο πρόσωπο του οποίου η “Βασίλισσα” ΑΕΚ ελπίζει ότι βρήκε τον αυριανό θέσει ηγέτη της- ήξερε καλά ιστορία. Τον είχαμε προετοιμάσει για τον τόπο της συνάντησης, αλλά έτσι ή αλλιώς έδειξε αρκούντως διαβασμένος. Εξ ου και η αποκάλυψη: “Κι όμως πρόλαβα να προπονηθώ στο “Γιώργος Μόσχος” για τρία χρόνια, ενώ μετά τις προπονήσεις μπαίναμε κρυφά στο “Νίκος Γκούμας” για να δούμε την προπόνηση της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ. Δεν είμαι τόσο μικρός όσο νομίζετε για να μην ξέρω τί σημαίνει για την οικογένεια της ΑΕΚ αυτός ο χώρος”.

Αγναντέψαμε με τον Βαγγέλη τα γκρεμοχαλάσματα. Η μελαγχολία που καταβάλλει τον θεατή είναι απότοκο των αναμνήσεων μιας εποχής, η χρυσόσκονη της οποίας δεν κάθισε στο πέρασμα των ετών. “Ηταν το σπίτι μας εδώ. Οταν γκρεμίστηκε το “σπίτι” μας, ήταν σαν να χάσαμε κάτι από τη ζωή μας. Θυμάμαι που αρχικά μετακομίσαμε στο κλειστό του Γαλατσίου, μετά Λιόσια, μετά... τρέχαμε! Ψάχναμε γήπεδα στο λεκανοπέδιο. Δύσκολα. Τί κρίμα να μην βρίσκεται μια λύση;”, μονολόγησε ο Βαγγέλης, ο οποίος ήταν κατηγορηματικός. “Εννοείται πως θέλω τα νέα γήπεδα να γίνουν μόνο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Θα γίνουν; Θα προλάβω ως αθλητής να παίξω”, μας ρώτησε ο Βαγγέλης κι άντε τώρα να δώσεις ευθεία απάντηση. Κάναμε πως δεν ακούσαμε... Ο φωτορεπόρτερ Αλέξανδρος Βέργης ακούραστος, δεν σταμάτησε να απαθανατίζει τις στιγμές...

Ο Βαγγέλης Τζόλος γεννήθηκε στο Χολαργό τις 14 Αυγούστου 1991. Μεγαλώνει στο Μενίδι. Καμαρώνει, όμως, που είναι Ηπειρώτης και δεν χάνει την ευκαιρία να επισκέπτεται το αγαπημένο του (πανέμορφο) Νικολίτσι Πρεβέζης. Οι γονείς του τον προσέχουν (και καλά κάνουν) σαν τα μάτια τους και εκείνος θα ανταποδίδει αιώνια με το τατού-φετίχ στο αριστερό του μπράτσο, που φέρει το οικόσημο “BΛΠ”, που σημαίνει Βαγγέλης-Βαγγελή (η μητέρα), Λέτα (η αδελφή), Παναγιώτης (ο πατέρας).

Το “οδοιπορικό” μας στη Φιλαδέλφεια συνεχίζεται σε κλειστό χώρο. Μας υποδέχεται στα Γραφεία της “Μάνας ΑΕΚ” η γενική διευθύντρια της Ερασιτεχνικής, Ελπίδα Στεβή. Η βόλτα του σεμνού Βαγγέλη με τη συστολή διαρκείας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του έγινε τώρα πιο άνετη. Στην αίθουσα “Δημοσθένης Πασχαλίδης” ο νεαρός απαθανατίζεται με το Κύπελλο Κυπελλούχων του '68, που δεν είναι εκείνο που σήκωσε στο Καλλιμάρμαρο ο Γιώργος Αμερικάνος, αλλά εκείνο που παραχώρησε στην ΑΕΚ η FIBA και ακόμη πιο πολύτιμο... (σ.σ. από τα ελάχιστα τρόπαια, που έχουν διασωθεί).

“Τί όνειρα να κάνω;”, αναρωτήθηκε ο Βαγγέλης, ενθυμούμενος τον στίχο του αγαπημένου του Σταμάτη Γονίδη. Δοκίμασε να σηκώσει και το πιο πρόσφατο διασυλλογικό τρόπαιο, το κύπελλο της ομάδας χάντμπολ, προϊόν της εξαιρετικής δουλειάς των Αρβανίτη-Σταματιάδη και των παικτών.

“Μακάρι, να έχω την υγειά μου και να έχω την ευκαιρία να σηκώσω ένα κύπελλο και στο μπάσκετ με την ΑΕΚ”, είπε ο Βαγγέλης και πώς να του χαλάσεις το όνειρο; Κι ας φαίνεται θολό (το όνειρο) υπό τις παρούσες συνθήκες.

Κάπου εκεί καθίσαμε. Δεν μιλάγαμε πια στο πόδι. Συμβουλευτήκαμε τις σημειώσεις. Η κουβέντα κυλούσε καλύτερα δίχως αυτές σκεφτήκαμε και δεν κάναμε χρήση.

-Τελικά, έπαιξες σε δύο ή σε τρία ματς;

“Η στατιστική υπηρεσία γράφει τρία. Εγώ ξέρω, ότι έπαιξα σε δύο! Με Ολύμπια στο Ελληνικό και με Ολυμπιακό στο ΣΕΦ”.
Το ψάξαμε. Ο Κώστας Γαλάνης έχει καταγράψει τρεις αγώνες και 2.12 λεπτά συμμετοχής στον νεαρό. Του έχει προσθέσει... 33 δευτερόλεπτα στο νικηφόρο 77-76 επί του Αρη, αλλά ο Βαγγέλης εκεί δεν έπαιξε ποτέ. Λάθος για ...καλό.

-Ηταν η κορυφαία στιγμή σου με Ολυμπιακό;

“Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν. Ηταν σημαντικό ότι πήρα την ευκαιρία από τον κύριο Γκέκο για περίπου δύο λεπτά (σ.σ. 1.37΄) και μάλιστα σε τέτοιο ματς. Τα συναισθήματα ήταν, όμως, ανάμεικτα. Πώς να το χαρώ με τη ψυχή μου από τη στιγμή που η ομάδα μου διασυρόταν; Μακάρι, την επόμενη φορά που θα αγωνίζομαι εναντίον του Ολυμπιακού τα πράγματα να είναι διαφορετικά”.

-Θεωρείς ότι αδικήθηκες ως προς την συμμετοχή σου φέτος;

“Θεωρώ, ότι έχω χρόνο μπροστά μου για να πάρω ευκαιρίες. Ετσι έκριναν οι προπονητές μου φέτος, το σέβομαι. Εχω δρόμο μπροστά μου”.

-Από πόσο χρονών παίζεις μπάσκετ;

“Από μωρό με ...θυμάμαι με μια μπάλα μπάσκετ! Από το σχολείο. Στην ΑΕΚ πήγα στα εννιά μου χρόνια. Με πήγε κάποιος γνωστός της οικογένειας”.

-Δέκα χρόνια στην ΑΕΚ δηλαδή. Είσαι ήδη... παλιός!

“Κατά κάποιο τρόπο, ναι”.

-Και θα συμπληρώσεις -πρώτα ο Θεός- δεκατέσσερα χρόνια στην ΑΕΚ.

“Μάλλον. Πέρσι είχα υπογράψει πενταετές συμβόλαιο”.

-Τί ομάδα ήσουν μικρός;

“Εντάξει, πολύ παλιά Παναθηναϊκός...”

-Τώρα ΑΕΚ;

“Ουσιαστικά ήμουν και είμαι ΑΕΚ. Απλά, μου αρέσει το μπάσκετ που παίζει ο Παναθηναϊκός”.

-Παρακολουθείς και στο ποδόσφαιρο την ΑΕΚ;

Φυσικά...”

-Είσαι κατά ή υπέρ του Ντούσαν Μπάγεβιτς; Ξέρεις, είναι ξανά της μόδας το δίλημμα αυτό...

“Εννοείται ότι είμαι υπέρ του Μπάγεβιτς! Είναι ο κορυφαίος προπονητής στην Ελλάδα”.

-Εχεις πεί ότι οφείλεις πολλά στον Βαγγέλη Ζιάγκο. Είχες και άλλους προπονητές στην καριέρα σου.

Ο Μάριος Νάσογλου, ο Σπύρος Σταύρου, ο κύριος Ευριπίδης. Ολοι με βοήθησαν. Για τον Βαγγέλη Ζιάγκο, όντως τα έχω ξαναπεί. Είναι ευτύχημα για μένα, που τον ξαναβρήκα στην πρώτη ομάδα της ΑΕΚ”.

-Σχολείο ήσουν καλός μαθητής;

“Του 15,5, του 16...”

Καλύτερο μάθημα;

“Η... γυμναστική! Εντάξει, και τα μαθηματικά. Το πάλευα. Ημουν καλός”.

Αν δεν είχες στόχο να γίνεις επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, τί θα γινόσουν;

Αστυνομικός”!

-Λόγω πατρός;

“Ε, ναι. Και γι' αυτό. Μου αρέσει, όμως, η δράση”.

-Λάτρης των τατουάζ.

Οντως. Οπως είδατε έχω ένα παλιό στο αριστερό χέρι με τα αρχικά της οικογένειας και πρόσφατα έκανα και ένα στο δεξί χέρι με το όνομα μου (“Βάγγος”).

-Καλά, δεν πονάς;

“Μπα... Δεν πονάει. Μόνο αν βρει σε κόκαλο πονάει. Γενικά, δεν αισθάνομαι φόβο. Θα κάνω και τρίτο!”

-Σοβαρά;

“Ναι. Στην πλάτη... Αλλά ακόμη δεν έχω σκεφτεί τί θα γράψω”.

-ΑΕΚ;

“Λέτε; Θα δω...”

-Πρότυπο αθλητή έχεις;

“Μου αρέσουν πολύ ο Διαμαντίδης και ο Παπαλουκάς. Τους θαυμάζω”.

-Από την ΑΕΚ σου άρεσε κανείς;

“Ο Νίκος Χατζής, που παραμένει σπουδαίος σκόρερ. Είχα τη τιμή να τον δω κι από κοντά σε κάποιες προπονήσεις στις οποίες είχα πάρει μέρος κατά την περσινή περίοδο”.

-Καλύτερος συμπαίκτης σου στην εφετινή περίοδο;

“Ο Ακης Καλλινικίδης”.

-Επειδή κάνει πλάκες;

“Κάνει, αλλά όχι περισσότερες από τον Μάκη (Νικολαίδη). Ο Μάκης είναι εκτός συναγωνισμού. Ο Ακης μου αρέσει διότι αγωνίζεται με πάθος. Είναι μαχητής μέσα στο γήπεδο κι αυτό είναι κάτι που μ' αρέσει πολύ”.

-Πικρή γεύση άφησε το αποτέλεσμα της εφηβικής ομάδας φέτος;

“Στενοχωρήθηκα πολύ. Αξίζαμε κάτι παραπάνω. Παλεύαμε ένα χρόνο για να πάμε τουλάχιστον στον τελικό. Το ήθελα πολύ. Και για μένα και για την ΑΕΚ. Οι ευκαιρίες είναι μπροστά μου όμως”.

-Η πρώτη σου χρονιά στην πρώτη ομάδα συνδέθηκε με την χειρότερη στην σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ. Η ομάδα κόντεψε να υποβιβαστεί. Ενιωσες φόβο;

“Υπήρχε ένας φόβος, αλλά ουσιαστικά ποτέ δεν μας κατέβαλε. Στα αποδυτήρια ήμασταν πολύ μονιασμένοι οι παίκτες κι αυτό τελικά έπαιξε τον ρόλο του. Επειτα λέγαμε μεταξύ μας “η ΑΕΚ δεν πέφτει με τίποτε”.

-Δεν ψάχνουμε “από τρελό κι από μικρό την αλήθεια”, που λέει ο θυμόσοφος ελληνικός λαός, αλλά έχει ενδιαφέρον να μας πεις πώς βιώσατε οι παίκτες το “εμφύλιο” διοίκησης-Φλεβαράκη, τον “εμφύλιο” Πεδουλάκη-οπαδών;

“Σας είπα και προηγουμένως. Οι παίκτες κατορθώσαμε στα αποδυτήρια να μείνουμε ενωμένοι. Προσπαθήσαμε να μείνουμε μακριά απ' όσα γίνονταν, ή διαβάζαμε. Ημασταν οικογένεια κι αυτό μέτρησε τελικά. Δεν επηρεαστήκαμε. Από κει και πέρα, δεν είναι δικό μου θέμα να μιλήσω γι' αυτά...”

-Με τον Μηνά Γκέκο στον πάγκο το κλίμα βελτιώθηκε.

“Το είδε όλος ο κόσμος αυτό. Ισως, το γεγονός ότι ο κύριος Γκέκος υπήρξε αθλητής της ΑΕΚ να ήταν καθοριστικό. Είναι επιπλέον πολύ καλός άνθρωπος. Αυτό εισπράττω. Η ψυχολογία μας ανέβηκε. Ανεβήκαμε και αγωνιστικά. Οι παίκτες ήμασταν πιο απελευθερωμένοι. Φαινόταν από τις κινήσεις μας στο γήπεδο”.

-Πλέι μέικερ ή σουτέρ;

“Πλέι μέικερ”.

-Είσαι έτοιμος να αναλάβεις ευθύνες ως πλέι μέικερ;

“Χρειάζομαι βελτίωση στο σουτ”!

-Το λένε οι προπονητές σου;

“Το λένε οι προπονητές μου, το λέω κι εγώ. Θέλω δουλειά. Στο κομμάτι αυτό δουλεύω πολύ και στις ατομικές προπονήσεις που κάνω αυτό τον καιρό”.

-Στις μικρές εθνικές ομάδες δεν έπαιξες ακόμα. Σε στενοχωρεί αυτό;

“Με στενοχωρεί. Λογικό δεν είναι; Εχω δρόμο όμως...”

-Για να παίξεις... Εθνική Ανδρών;

“Θα δείξει! Εχω δρόμο μπροστά μου. Θα δουλέψω. Πιστεύω, θα μου δοθούν ευκαιρίες...”

-Κάνεις μακρινά όνειρα, λοιπόν...

“Ονειρό μου είναι να παίξω μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο. Από κει και πέρα, κάθε παιδί κάνει όνειρα. Προς το παρόν, δουλειά...”