Όλα ήρθαν στο φως...
Του Ηλία Τομαρά
Παρότι ολοκληρώθηκε με ήττα, το πρόσημο για τη χρονιά παραμένει θετικό. Με δεδομένο ότι το καλοκαίρι δεν έγινε υπέρβαση στο μπάτζετ, μέσα στη σεζόν προέκυψαν σημαντικοί τραυματισμοί (Τζιμπούρ, Σουκουλίνι) και η ομάδα άλλαξε δύο φορές προπονητή (φτάνοντας να έχει στον πάγκο της τον βοηθό του υπηρεσιακού της) η χρονιά πρέπει να θεωρηθεί πετυχημένη. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως θα παραβλέψει κανείς τόσο τις απρόσμενες ήττες και τις (αρκετές) απογοητευτικές εμφανίσεις όσο και το ότι δεν είδαμε το όμορφο ποδόσφαιρο που θέλουμε όλοι από την ΑΕΚ.
Κάνοντας όμως ταμείο στη σεζόν της επιστροφής της η ομάδα κατάφερε, αγωνιστικά και όχι μόνο, να περάσει σε όλους το μήνυμα ότι είναι και πάλι εδώ. Σήκωσε το ανάστημα της απέναντι στο σύστημα, το ταρακούνησε και διεκδίκησε το "επάρατο" για το ελληνικό ποδόσφαιρο 50-50 που τελικά οδήγησε και στην κατάκτηση του Κυπελλου. Η μεγαλύτερη φετινή επιτυχία της ΑΕΚ είναι πως διέγραψε το προφίλ της συμπαθητικής ομάδας που έτρωγε, χωρίς αντίδραση, τις σφαλιάρες του κατεστημένου. Ένα προφίλ που, εδώ και χρόνια, κάποιοι ονειρεύονταν για αυτή.
Σε αγωνιστικό επίπεδο είναι αναμφισβήτητο πως μέσα σε αυτή τη σεζόν τα πάντα ήρθαν στο φως. Ελάχιστα τα ερωτηματικά που έμειναν. Το συγκεκριμένο ρόστερ σε αρκετές περιπτώσεις έπιασε το ταβάνι του (αν δεν το τρύπησε κιόλας). Η πλειονότητα των παικτών έδωσε τον καλύτερο εαυτό της και φάνηκε πως για κάποιες περιπτώσεις αυτό δεν είναι αρκετό να βοηθήσει την ΑΕΚ να πετύχει τους στόχους της. Όσο ξεκάθαρα έγιναν τα δυνατά σημεία της ομάδας άλλο τόσο ξεγυμνώθηκαν οι αδυναμίες της. Πλέον είναι ξεκάθαρο τι διαθέτει αυτό το ρόστερ και τι του λείπει, ποιοι μπορούν και ποιοι όχι. Είναι σαφές τι μπορεί να προσφέρει ο καθένας και που βρίσκεται το προσωπικό του ταβάνι. Είναι επίσης σαφές τι χρειάζεται να κάνει η ΑΕΚ για το επόμενο βήμα.
Τα μπαλάκι λοιπόν έχει περάσει στα χέρια της διοίκησης. Αυτή έβαλε τις σταθερές βάσεις για να χτιστεί μια ΑΕΚ όπως την ονειρεύονται όλοι και αυτή, μέσα στο επόμενο διάστημα, θα ορίσει πού θα πάει η επόμενη σεζόν. Το ταβάνι της ποιότητας πρέπει να ανέβει, ο πάγκος να διαθέτει περισσότερες αξιόπιστες λύσεις και τότε σε συνδυασμό με την κορύφωση του πολέμου κατά του κατεστημένου, είναι βέβαιο πως η επόμενη, πιο απαιτητική σεζόν θα φέρει την ομάδα ψηλότερα.
Χρονιά ορόσημο και οδηγός για το μέλλον
Του Θοδωρή Καρβουνιάρη
Τέλος! Τι χρονιά κι αυτή; Όπως και η ζωή, τα είχε όλα: Με τα πάνω της, με τα κάτω της, με την γκρίνια της, με τις χαρές της, με τις αδικίες της, με τις αλλαγές της ξαφνικές ή μη, με τα πανηγύρια της. Η σεζόν (επιτέλους) ολοκληρώθηκε. Όλα τα πρωταθλήματα είχαν τελειώσει στην Ευρώπη, στην Ελλάδα έπαιζαν μπάλα μέχρι και την τελευταία ημέρα της άνοιξης. Θα αλλάξει κι αυτό… Θα έρθει η λογική, ακόμη και στα πιο απλά όπου είναι για παράδειγμα ο καταρτισμός ενός φυσιολογικού προγράμματος. Λένε πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αλλά το φινάλε του πρέπει να είναι επίσης καλό για να «κλείσουμε με ευχάριστες εντυπώσεις». Άρα, λογικά, το μέσο της σεζόν λίγοι το θυμούνται και το λαμβάνουν υπόψη, στον τελικό απολογισμό τους.
Για την πορεία της ΑΕΚ πάντως αυτή τη χρονιά δεν μπορείς να μη τα θυμάσαι όλα, γιατί όλα είχαν τη σημασία τους. Στο ξεκίνημα η πρεμιέρα με τον Πλατανιά και η επιστροφή στη Σούπερ Λίγκα, η γκρίνια που άρχισε από το ματς με την Ξάνθη στα Πηγάδια και εκείνο το 0-0 χωρίς φάση, για να συνεχιστεί το αρνητικό κλίμα στην πορεία με το κακό ποδόσφαιρο που έπαιζε η ομάδα, παρά το γεγονός ότι έστω και δύσκολα κέρδιζε και η κορύφωση του… Δέλλα στο Καραϊσκάκη. Η αλλαγή του Σιμόες, η κατάρρευση και η βαριά ήττα. Αλλαγή προπονητή, λίγο Μανωλάς και μετά Πογιέτ. Το δύσκολο ξεκίνημα με την ήττα από τον Αστέρα στο ΟΑΚΑ, η αλλαγή συστήματος στην Κομοτηνή και το 1-2 με τον Πανθρακικό, με τον Γιόχανσον εσωτερικό χαφ, η ήττα σοκ επίσης από τον Λεβαδειακό λίγο πριν τα Χριστούγεννα και η έναρξη του 2016 με το συγκλονιστικό σερί νικών. Η κυνική ΑΕΚ εκείνης της περιόδου που έβαλε τις βάσεις για να αποσπαστεί στη δεύτερη θέση και να φτάσει στα ημιτελικά. Νίκες στα ντέρμπι, η ηδονή με τον Ολυμπιακό κατά τη διάρκεια του αγώνα και μετά με το κλάμα να συνεχίζεται ακόμη για τώρα για το τέλος στο σερί που έβαλαν οι παίκτες του Πογιέτ στον… μόνιμο πρωταθλητή. Μετά ήρθε το «άδειασμα» τους μήνες Μάρτη – Απρίλη για όλους. Σαν να… κατέβηκε ο διακόπτης μετά και το 1-0 με τον Παναθηναϊκό στα τέλη Φλεβάρη.
Η ΑΕΚ να κερδίζει στο ΟΑΚΑ και εκτός έδρας να μη μπορεί να βάλει ούτε γκολ! Ήρθε η αποχώρηση του Πογιέτ παραμονές του ημιτελικού με τον Ατρόμητο στο ΟΑΚΑ, η επιστροφή του Μανωλά και όλα πήραν το δρόμο τους. Κάθε εμπόδιο για καλό λένε και πραγματικά και εκ του αποτελέσματος, αλλά κι εκείνη τη στιγμή φάνηκε πως το «αντίο» στον Πογιέτ έπρεπε να γίνει και ήρθε την κατάλληλη στιγμή έστω και… καταλάθος. Το 3-0 από τον Λεβαδειακό στο φινάλε του Ουρουγουανού ήταν το «καμπανάκι» του εγωισμού των παικτών που ξύπνησε για τα καλά ο Μανωλάς. Πρόκριση στον τελικό με το γκολ του Τζιμπούρ στο 88’ στο Περιστέρι και εκείνο το ματς ορόσημο στις 17 Μαϊου και τον τελικό με αυτούς. Είναι το βράδυ που θα μνημονεύουμε για πάντα. Είναι η νίκη του «καθαρού» ποδοσφαίρου. Είναι η επιστροφή της ΑΕΚ και στην πράξη. Είναι το ντελίριο στους δρόμους της Φιλαδέλφειας. Είναι στιγμές…
Αυτή η σεζόν είναι η αρχή της ΑΕΚ. Είναι το μήνυμα για τα καλύτερα που έρχονται. Για τα λάθη που έγιναν στον προγραμματισμό το καλοκαίρι, για τους τέσσερις προπονητές που κάθισαν στον πάγκο της ομάδας σε μια σεζόν και για την μαγκιά των παικτών να βάλουν πάνω απ’ όλους τη φανέλα και τον σύλλογο και να παλεύουν με την ψυχή τους ως το τέλος για το καλύτερο.
Η ΑΕΚ γύρισε! Η ΑΕΚ μπορεί να δει και να πάρει μαθήματα για τη συνέχεια απ’ όσα έγιναν φέτος. Όπως και εμείς όλοι, φυσικά: Δεν μηδενίζουμε τα πάντα με την πρώτη, δεν βιαζόμαστε να κρίνουμε, έχουμε εμπιστοσύνη, ελπίζουμε σε σοβαρή ενίσχυση και περιμένουμε τα καλύτερα… Η ΑΕΚ είναι ξανά εδώ και το απέδειξε…
Επέστρεψε πρωταγωνίστρια εντός και εκτός γηπέδου
Του Μάριου Τριβιζά
Μετά από τρία (μαζί με τη σεζόν του υποβιβασμού) εφιαλτικά χρόνια, η ΑΕΚ επέστρεψε φέτος στην φυσική της θέση. Κάτι που ήταν δεδομένο από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η προσπάθεια από τη Γ' Εθνική. Το ζητούμενο για την Ένωση δεν θα μπορούσε να... τελειώνει εκεί.
Ήταν να στείλει με την παρουσία της ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν επέστρεψε για να έχει τον ρόλο του κομπάρσου, στον οποίο είχε αρκεστεί τα προηγούμενα χρόνια, αλλά της πρωταγωνίστριας. Και κάνοντας τον απολογισμό της, μπορεί να πει ότι το πέτυχε.
Η ομάδα που αποτελεί το κατεστημένο, ο Ολυμπιακός, έδειξε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της σεζόν ότι την αντιμετωπίζει ως τη μεγάλη αντίπαλο και η ΑΕΚ τον δικαίωσε πλήρως κερδίζοντας των στα δύο από τα τρία μεταξύ τους ντέρμπι, δίνοντας τέλος στα όνειρά για… αήττητο και κατακτώντας το κύπελλο.
Το τελευταίο αφού είχε πρώτα καταφέρει να καταστήσει σαφές και αναμφισβήτητο ότι η ΑΕΚ της φάπας τελείωσε, εξασφαλίζοντας ότι ο τελικός θα διεξάγονταν χωρίς... αστάθμητους παράγοντες και θα κρίνονταν αποκλειστικά και μόνο από τις προσπάθειες των ποδοσφαιριστών εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου.
Η επιστροφή της με τίτλο (τους οποίους πάντα έχει ανάγκη μια μεγάλη ομάδα), ήταν και το τίμημα που πλήρωσε στην μάχη των play offs, καθώς αν η ΑΕΚ δεν είχε φτάσει μέχρι τον τελικό και δεν είχαμε οδηγηθεί σε αυτό το πρόγραμμα – έκτρωμα στους αγώνες κατάταξης, είναι δεδομένο βάσει της εικόνας που έδειξε στα ντέρμπι ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Ακόμη κι έτσι, οι ποδοσφαιριστές της ξεπέρασαν εαυτούς και έφτασαν... ένα δοκάρι (στο ματς με τον ΠΑΟΚ) μακριά από το να πετύχουν και αυτόν τον στόχο. Κάνοντας μια πραγματική υπέρβαση στην τελική ευθεία της σεζόν, στην οποία μπήκαν με δύο υπηρεσιακούς προπονητές και γνωρίζοντας ότι την επιτυχία από την απόλυτη αποτυχία χώρισε μια λεπτή γραμμή.
Η γεύση που αφήνει η χρονιά είναι σίγουρα γλυκιά. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πόσο είχαν υποτιμήσει κάποιοι αρχικά αυτή την ομάδα. Όμως, σημαντικότερο είναι το γεγονός πως κατά τη διάρκεια αυτής της σεζόν η ΑΕΚ διαπίστωσε με βεβαιότητα ότι έχει κάποιους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές που μπορούν να αποτελέσουν μια βάση, πάνω στην οποία μπορεί να χτίσει μια ομάδα ακόμη πιο έτοιμη για πρωταθλητισμό, κάνοντας βέβαια τις απαραίτητες προσθήκες.
Όχι μόνο σε επίπεδο βασικών, αλλά και σε επίπεδο ποδοσφαιριστών που φέτος ήταν βασικοί ή σχεδόν βασικοί και σε μια ΑΕΚ... ένα επίπεδο πιο πάνω θα μπορούν να είναι σημαντικότατες συμπληρωματικές λύσεις.
Άλλωστε, μια από τις ξεκάθαρες αδυναμίες που είχε φέτος η ομάδα ήταν το εύρος του ρόστερ της, η έλλειψη βάθους, το οποίο βέβαια για μια ομάδα επιπέδου πρωταθλητισμού δεν είναι εύκολο να αποκτηθεί από τη μια μέρα στην άλλη.
Υ.Γ.: Εξίσου σημαντικά με τα βήματα που έκανε αγωνιστικά η ΑΕΚ στη διάρκεια της φετινής σεζόν, είναι και αυτά που σημειώθηκαν σε εξωαγωνιστικό επίπεδο. Λίγες ώρες πριν από το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν, πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη μια συγκέντρωση που πιστοποίησε ότι η... πτώση της χούντας έρχεται.
Όταν ξεκίνησε η σεζόν, κάποιοι το θεωρούσαν κάτι σχεδόν αδύνατο, στην αυλαία της φαίνεται κάτι βέβαιο, από τη στιγμή που πια η αντιπολίτευση έχει στα χέρια της την πλειοψηφία. Αυτή η εντυπωσιακή αλλαγή δεν ήρθε από μόνη της. Όπως λέει και το άσμα, «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή». Και είμαστε πλέον κοντά στην ανατολή...
Συγκρίσεις που δίνουν απαντήσεις
Του Αλέξανδρου Λυμπέρη
Από την έναρξη της σεζόν και όταν άρχισε να «χτίζεται» η ομάδα της… επιστροφής, η επιτυχία της ήταν κάτι υποκειμενικό για τον κόσμο. Άλλοι συνέδεαν την επιτυχία, μόνο με την κατάκτηση/διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Άλλοι με την είσοδο στα play offs, αλλοι με την κατάκτηση του κυπέλλου και άλλοι, όπως διοίκηση, ποδσοφαιριστές και μεγάλη μερίδα κοσμου, με τον… δεύτερο τη τάξει εγχώριο τίτλο και την πρώτη θέση στα play offs. Για αυτούς που έλεγαν ότι η ΑΕΚ δεν θα βρίσκεται στην πεντάδα, δεν θα ασχοληθώ. Σύμφωνα λοιπόν με τους «επίσημους» στόχους, η σεζόν για την Ένωση ήταν πετυχημένη κατά το ήμισυ, στις λεπτομέρειες. Λεπτομέρειες που όλοι γνωρίζουμε. Από τους 4 διαφορετικούς προπονητές που κάθισαν στον πάγκο της, μέχρι το φορτωμένο πρόγραμμα των τελευταίων ημερών, αλλά και της κακής διαχείρισης (και του ρόστερ) των τελευταίων αγώνων της κανονικής περιόδου, που χάθηκε το μεγάλο πλεονέκτημα των βαθμών.
Ωστόσο, μήπως η σεζόν είναι άκρως πετυχημένη και η οποιαδήποτε γκρίνια δεν έχει βάση; Θα παραθέσω δύο στοιχεία που με καθαρότερο μυαλό, ίσως αποδείξουν ότι η φετινή σεζόν ήταν ένα μικρό… θαύμα.
Επειδή το παρελθόν είναι πάντα ο καλύτερος οδηγός για το μέλλον και με βάση αυτό βγαίνουν τα πιο χρήσιμα συμπεράσματα θα φέρω σε αντιπαράθεση της φετινής σεζον, την προηγούμενη που χαρακτηρίστηκε ως πετυχημένη, παρουσιάζοντας τις ενδεκάδες με τις οποίες παρατάχθηκε η ΑΕΚ στους δύο τελικούς.
Το 2011 η Ένωση έπαιξε με τους: Σάχα, Μανωλά, Δέλλα, Μάκο, Καράμπελα, Μπλάνκο, Λαγό, Ντιόπ, Γεωργέα, Λυμπερόπουλο και Σκόκο. Οσο για τον πάγκο, καθόντουσαν μεταξύ άλλων οι Καφές, Λεονάρντο και Μίτσελ.
Πάμε να δούμε ποιοι ήταν φέτος στην ενδεκάδα; Ανέστης, Γκάλο, Ντίντακ, Κολοβέτσιος, Άρθο, Σιμόες, Γιόχανσον, Μάνταλος (με ένα πόδι), Αραβίδης, Τζιμπούρ και Βάργκας, με τον Μπακάκη να περνάει ως αλλαγή σε θέση δεξί χαφ. Η τότε ενδεκάδα κέρδισε τον Ατρόμητο, η νυν τον (διορισμένο πρωταθλητή) Ολυμπιακό, που επιπροσθέτως σε αυτή την 5ετία έχει κερδίσει τουλάχιστον 200 εκατ. επιπλέον, ανοίγοντας και άλλο την ψαλίδα.
Όσο για το δεύτερο στοιχείο το οποίο θα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας είναι πως η αίγλη της ΑΕΚ χάθηκε προ πολλού. Από τότε που το Europa League ήταν μία τυπική διαδικασία για να πάρουμε πέντε φράγκα και να ξεχρεώνουμε ανοιχτές πληγές, αδιαφορώντας πως η ομάδα που πριν από μια δεκαετία περίπου, ολοκλήρωνε αήττητη έναν όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ, με Ρεάλ, Ρόμα και Γκενκ και έχει φτάσει στο σημείο να παίζει ως αδύνατη στα προκριματικά του Europa League.
Και το παραπάνω είναι η απάντηση όσων θεωρούν ότι είναι ντροπή η ΑΕΚ να τερματίζει 31 βαθμούς μακριά από την κορυφή. Μια κορυφή που με την συγκεκριμένη ΕΠΟ και με τόσους δορυφόρους, είναι λογικότατο να έχει τέτοια απόσταση. Σημείωση: και τότε η ΑΕΚ, με κανονικό προπονητή στον πάγκο της, ολοκλήρωσε τη σεζόν με 23 βαθμούς διαφορά από τον πρώτο Ολυμπιακό και 10 από τον δεύτερο Παναθηναϊκό. Ντροπή, λοιπόν, ήταν η ψήφος στον Μώραλη και οι διαπραγματεύσεις για τον 6μηνο δανεισμό του Φετφατζίδη και όχι η φετινή διαφορά από τον πρώτο.
Υ.Γ. Ό,τι χτίζεται τούβλο τούβλο και με γερά θεμέλια, πολύ δύσκολα μπορεί να αποδειχθεί χάρτινος πύργος. Ό,τι λάμπει από την μία ημέρα στην άλλη, κάποια στιγμή θα καταρρεύσει. Τελευταίο και πιο τρανταχτό παράδειγμα ο πολυμετοχικός Παναθηναϊκός, που πλέον –πλην του Μπεργκ- έχει ως σταρ στο ρόστερ του τον Λέτο (δεν αμφισβητώ την αξία του), που ήταν ένα βήμα πριν σταματήσει το ποδόσφαιρο για λόγους υγείας. Και αυτό θα πρέπει πάντα να το θυμούνται όσοι πίστευαν ότι ο Μελισσανίδης έχει λεφτά και είναι υποχρεωμένος να τα βάλει με τη μία ώστε η ΑΕΚ να αποδείξει εμφατικά το «ερχόμαστε» που έγινε σλόγκαν.
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
