Αμερικάνος: "Άντε, βρε νούμερο"

Του Γιώργου Νικολάου

H σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στην ΑΕΚ και κατ' επέκταση και κυριότατα στον Γιώργο Αμερικάνο, που δίνει μάχη ζωής στο "Υγεία". Η "4η Απριλίου 1968" φέρει την σφραγίδα του. Πιο αντιπροσωπευτική μάρτυρας από την κόρη του Χριστίνα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, προκειμένου να περιγραφεί εκείνη η "χρυσή" βραδιά της "Ένωσης" και του ελληνικού μπάσκετ. Η Χριστίνα γεννήθηκε πολύ αργότερα. Πλην όμως οι διηγήσεις του θρυλικού πατρός της φτάνουν και περισσεύουν για να την καταστήσουν "κληρονομικώ δικαίω" αξιόπιστη.

Το σχόλιο της συναδέλφου μας (σ.σ. εργάζεται στη "Βραδυνή"), έτσι όπως καταγράφηκε σήμερα, στην εφημερίδα "Ώρα των Σπορ", παραστατικό. Θυμίζει έντονα... Γιώργο Αμερικάνο, σε σημείο -που όσοι τον έχουμε γνωρίσει "διά ζώσης"- να μας προκαλεί ανατριχίλα...

"Για εμένα η 4η Απριλίου του 1968", γράφει η Χριστίνα, "είναι ημέρα που -κατά ένα περίεργο τρόπο- μου φέρνει στο μυαλό το βροντερό γέλιο του πατέρα μου! Γι' αυτόν ήταν και παραμένει μία σημαντική στιγμή στη ζωή του, αλλά όχι η σημαντικότερη! Γι' αυτόν είχε μεγαλύτερη αξία ολόκληρη η πορεία του στον αθλητισμό, το ξεκίνημα του στα γήπεδα της φτωχογειτονιάς του, της Νίκαιας, μέχρι εκείνο το βράδυ που βρέθηκε στο απόγειο της δόξας του. Ο ίδιος βέβαια ποτέ δεν ξεχνούσε εκείνη τη βραδιά. Κάθε πρωί, στις 4 του Απρίλη, περνούσε από το Στάδιο. Σήμερα δεν μπορεί..."

Και συνεχίζει: "Ευγνωμονούσε τους Έλληνες που βρέθηκαν στο Καλλιμάρμαρο κομπάζοντας ότι δεν ήταν μόνον ΑΕΚτζήδες, μιλούσε με ενθουσιασμό για όσα ακολούθησαν, λέγοντας ξανά και ξανά ότι το αυτοκίνητο του σηκώθηκε στα χέρια των φιλάθλων με εκείνον και τη μητέρα μου μέσα, γέλαγε με τη καρδιά του όταν έφερνε στο μυαλό του την επική περιγραφή του Γεωργίου και οργιζόταν με όλους όσοι έλεγαν ότι το παιχνίδι το είχε στήσει η Χούντα.

"Αλήθεια; Και τι; Έστησαν όλα τα παιχνίδια της σειράς; Και το 1966 που είχαμε περάσει στους "4" του Πρωταθλητριών, το είχαν και αυτό στημένο; Δεν ήμασταν ποτέ φωτοβολίδα. Είχαμε φτιάξει μία ομάδα από το μηδέν και τη φτάσαμε στο δέκα. Όλοι μαζί παλέψαμε... παίκτες και προπονητής, αλλά εκείνη τη βραδιά κάποιος μας έλειπε. Πάντα έλειπε", έλεγε και έβαζε τα κλάματα για τον καλό του φίλο, τον άνθρωπο για τον οποίο έπαιξε διπλά για να κατακτήσει το ευρωπαϊκό προς τιμήν του: τον Γιώργο Μόσχο!

"Αντε ρε..." του έλεγα εγώ, που μου αρέσει πάντα να τον πειράζω. "Και γιατί τότε παίξατε στο Καλλιμάρμαρο;" για να απαντήσει: "Άντε, βρε νούμερο, που θα κάνεις και ερωτήσεις! Τους προτείναμε να παίξουμε στην έδρα μας δίνοντας στην ΦΙΜΠΑ κίνητρο την κάλυψη της φιλοξενίας της αντιπάλου. Τότε, δεν ορίζονταν εξ αρχής οι έδρες των τελικών... Μπούρδα, ε μπούρδα".

Και κατέληξε: "Γι' αυτό τον αγαπώ και γι' αυτό η 4η Απριλίου του 1968 θα είναι πάντα για μένα μία σημαντική ημερομηνία, γιατί σε αυτή την ημερομηνία "βλέπω" εκείνον".