Quantcast
NEWS

Tα τσιμέντα δεν παίζουν μπάλα έλεγαν ειρωνικά ακόμη και κάποιοι από αυτούς που τώρα καταθέτουν την ψυχή τους στα… τσιμέντα του ΝΑΟΥ όμως ένα είναι το σίγουρο. Από τις 30 Σεπτεμβρίου δεν άλλαξε μόνο η ΑΕΚ. Έχει αλλάξει η… ζωή μας. Και δεν λέω μόνο εμάς που έχουμε την τύχη κάθε ευλογημένη μέρα να είμαστε τόσο κοντά αλλά όλους τους ΑΕΚτζήδες, σε όλο τον κόσμο ακόμη κι αυτούς που δεν έχουν ζήσει ακόμη την ιεροτελεστία ενός αγώνα της ΑΕΚ μας στην Αγία Σοφία. Γιατί το ποδόσφαιρο ξαφνικά ξανάγινε διασκέδαση. Όλοι στις εξέδρες φαίνονται όμορφοι, κάθε γωνιά θέασης είναι εκπληκτική, όλα οι παίκτες φαίνονται “Θεοί” κι ο προπονητής με το τιμ του σαν τη πιο γλυκιά συμμορία του κόσμου που ξέρει τα πάντα και έχει λύσεις για όλα. Αυτή η αύρα θα μας πάει μπροστά. Τόσο που όποια πρόσκαιρα προβλήματα ή αποτελέσματα ή απώλειες θα φαίνονται τόσο μικρά ανεπαίσθητα εμπόδια όπως ο χθεσινός ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου. Τελευταία ευκαιρία στο 10 και το μοναδικό καρδιοχτύπι από εκεί και πέρα ήταν αν θα διαλυθεί γρήγορα όπως και έγινε ο καπνός από τα πράγματι πολύ λίγα καπνογόνα που άναψαν στα γκολ που ήταν τα λιγότερα που μπορούσαν να μπουν σε αυτόν τον αγώνα. Άλλο άγχος δεν υπήρξε εκτός από το να έχουν όλοι την υγειά τους. Στον αγωνιστικό χώρο και την εξέδρα…

 Αν η ευτυχία μπορούσε να μετρηθεί με ένα μηχάνημα θα είχε σπάσει το κοντέρ σε ένα απλό ματς Ελληνικού πρωταθλήματος και μάλιστα ούτε καν της πρώτης στη βαθμολογία ομάδας. Σε αυτό το μαγικό οικόπεδο που ξανάγινε κάστρο και μέσα σε μια μέρα άγγιξε με το μαγικό ραβδάκι του το ΟΛΟΝ ΑΕΚ που έλεγε κάποτε μια ψυχή. Και οι Κυριακές έγιναν έτσι όπως ποτέ. Γιατί και να ήταν κάποτε έτσι δεν τις θυμόμαστε. Όλοι έχουμε αιφνιδιαστεί, ούτε κι αυτοί που το βλέπαμε να ψηλώνει πόντο πόντο και μετράγαμε τις μέρες δεν το περιμέναμε. Και αυτή η διακοπή που έρχεται παρότι είναι για Μουντιάλ, για το απόλυτο φετίχ του ποδοσφαιρόφιλου σε κάθε γενιά της γης δεν αντέχεται με τίποτα.

Ήρθε κι έδεσε με μια ομάδα που είναι λες και φτιάχτηκε για αυτό το γήπεδο. Μια ομάδα που σε 10λεπτα σαν κι αυτό από το πρώτο γκολ μέχρι το τέλος του ημιχρόνου ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσεις μαζί με την εξέδρα που έχει πάρει φωτιά ειναι να κανεις το Σταύρο σου και να κοιτάξεις ψηλά.

Από τις πολλές φωτογραφίες που είδα και μου έστειλαν ήταν μια την ώρα που έφευγαν τα παιδιά μας στα αποδυτήρια και αποθεώνονταν στον αέρα φαίνεται ένα… πι. Ένας άνθρωπος δηλαδή που χρειαζόταν Πι για να μπει στο γήπεδο είχε σηκώσει το Πι ψηλά και πανηγύριζε. Αυτή είναι η εικόνα που τα λέει όλα για την εξέδρα. Και για την ομάδα το να τρέχει ο Ελίασον σφαίρα στη μία πλευρά και ο “Γκάτσι” στην άλλη για να χτυπήσουν το κόρνερ αμέσως μετά την ευκαιρία του Πινέδα και να φωνάζουν στα ball boy να δώσουν γρήγορα την μπάλα για να μπει και το δεύτερο είναι η σφραγίδα αυτής της ΑΕΚ σε αυτό το γήπεδο. ΣΤΟ ΝΑΟ ΜΑΣ. Και το μεγαλύτερο αποδεικτικό της καλής διάθεσης ήταν όταν ο Αμραμπατ πήρε την μπάλα και ξεκίνησε για την άλλη περιοχή φωνάζοντας… Αέρα αντί να τους λένε όλοι δώστη δώστη άκουγες από την εξέδρα”όλους, όλους”! Τον έκοψε ο τελευταίος πριν την περιοχή.

Κι άλλη μια υπέροχη εικόνα ήταν όταν είχαν χαμηλώσει πια τα φώτα κι ο κόσμος άρχιζε να φεύγει αυτή η αγκαλιά του Βίντα σαν λαβωμένος πολεμιστής και του Μουκουντί εκεί κάπου στο κέντρο να αγκαλιάζονται σαν συμπολεμιστές που άλλη μια μάχη τους τελείωσε με ΝΙΚΗ. Ούτε αυτή την πρόλαβα. Ποτέ δεν ήμουν… αετός στις φωτογραφίες. Αν και μερικές στιγμές η καλύτερη φωτογραφική μηχανή είναι τα μάτια και η ψυχή. Χάσαμε τον Βιντα για λιγες μέρες αλλά όπως είπε ο Αλμειδα κάποτε, όλοι οι άλλοι ειναι καλα.

Όπως ο καθένας έχει για το γήπεδο αυτή την δική του προσωπική ιστορία έτσι και κάθε αγώνας από τις 2 Οκτωβρίου είναι για όλους μας μια ξεχωριστή προσωπική εμπειρία. Τις στιγμές του. Όλους όμως μας ενώνει αυτό το τεράστιο χαμόγελο. Όταν μπαίνεις μέσα όλα ξεχνιούνται. Κι αρχίζει τα “μακελειό”. Με την καλή πάντα έννοια. Αγωνιστικά είπαμε πολλά. Υπάρχουν κι άλλα όμως έχουμε μέρες μπροστά μας..

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: