Quantcast
NEWS

Η επόμενη μέρα. Ένα πράγμα είναι δεδομένο. Ο Καζαντζάκης κι ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ θα δυσκολεύονταν να περιγράψουν αυτό που ζήσαμε στη Φιλαδέλφεια και σε όλο τον πλανήτη μέσω της εικόνας που μεταδόθηκε. Θα ήταν λοιπόν απατηλό να πούμε ότι θα μπορούσε να το κάνει κάποιος άλλος. Κι από την άλλη πλευρά όλοι μας έχουμε να πούμε μια μικρή ιστορία. Κι αυτές οι μικρές ιστορίες θα γίνουν μια τόσο μεγάλη που θα αφήσει το δικό της βαθύ αποτύπωμα. Μια μέρα ιστορική όσο η 13η Απριλίου του 1924. 30 Σεπτεμβρίου 2022. Ήμασταν όλοι εκεί. Το 22 είναι ο αριθμός μας. Η γέννηση και η αναγέννηση. Και οι δύο μέσα από την καταστροφή. 

Δεν μπορώ λοιπόν να κάνω περιγραφή της χθεσινής βραδιάς. Τι να σου πω αδερφέ Ενωσίτη που δεν το ένιωσες; Που δεν το έζησες; Που δεν το απόλαυσες; Που να μην σε έκανε να κλαις και να γελάς σαν χαζός. Από το πρωί μου έρχονται συνέχεια τέτοιες μικρές ιστορίες. Η κουμπάρα μου η Δήμητρα έβαλε την φωτογραφία του πατέρα της να δει όλη την τελετή στην τηλεόραση. Και σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα έκαναν ακριβώς το ίδιο. Μια κυρία είδε τον φίλο μου τον Γιώργο ότι ήταν στο ΝΑΟ στο Facebook και του ζήτησε με μήνυμα χωρίς να έχουν γνωριστεί προσωπικά να πάει μπροστά στη θύρα “Βουρλά” και να κάνει μια σκέψη για τον πατέρα της! Αυτό μόνο. Μια σκέψη. Ο Θάνος μου είπε ότι η γιαγιά του και η μαμά του πρώτη φορά από το 2005 που ανακαινίστηκε το προσφυγικό σπιτικό τους, έστρωσαν τραπέζι στο σαλόνι με το καλό τραπεζομάντηλο και άνοιξαν την τηλεόραση ακριβώς στις 8. Η γιαγιά έκανε τον σταυρό της όποτε το απαιτούσε η περίσταση και κλαίγανε και οι δύο μαζί με το μυαλό σε αυτόν που έλειπε. Γιατί αδέρφια μου από όλους μας έλειπε κάποιος…

 Ήταν όμως εκεί που έπρεπε πάλι ο ΝΑΟΣ μας. Και δόξα τω Θεό. Δεν είδαμε όνειρο χθες το βράδυ όπως εκείνα που βλέπαμε 19 χρόνια. Και σήμερα που ξυπνήσαμε αφού πρώτα καταφέραμε να κοιμηθούμε είναι πάλι ΕΚΕΙ. Αυτό είπα για παρηγοριά και σε κάποιους φίλους που δεν μπόρεσαν να έρθουν χθες. Υγεία να υπάρχει. Είναι εκεί. Και θα είναι…

 Οπότε ένα πράγμα μόνο από την δική μου χθεσινή εμπειρία. Ως ρεπορτάζ επειδή όπως λέγανε και σε ένα lifestyle περιοδικο πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε. Εχω πάει σε πολλά γήπεδα, έχω πάει σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ στα καλύτερα γήπεδα της Ευρώπης. Η πρόσβαση από την πόρτα στη θέση και η αντίστροφη κίνηση στο τέλος για να φύγεις ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Οι 48 θύρες και είσοδοι στην εξέδρα για γήπεδο 32.000 ήταν η πιο ευφυής κίνηση του Μελισσανίδη. Οποίος κι αν το σκέφτηκε ή το πρότεινε σημασία έχει ότι έγινε και ξέρουμε όλοι ποιος έκανε τα πράγματα να γίνουν. Αν υπολογίσουμε επίσημους, vvip και δημοσιογράφους που μπαίνουν από θύρες εκτός μέτρησης και μιλάμε συνολικά για 1500-2000 άτομα είναι μία θύρα και μία είσοδος μετά στην κερκίδα ανά 500-600 άτομα. Για παράδειγμα το ΟΑΚΑ με διπλάσια χωρητικότητα έχει 35. Μπήκαμε, πήγαμε στις θέσεις μας με παιδί 9 ετών και φύγαμε τόσο άνετα που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Και δεν πήγαμε και νωρίς. Μετά τις 7.30. Και υπήρχε μια ουρά περίπου 20 ατόμων. Κι όμως σε χρόνο ρεκόρ ήμασταν μέσα. Πέντε σκαλιά να βγεις στην εξέδρα κι αλλά πέντε να ανέβεις ή να κατέβεις στη σειρά. Άντε 10. Επίσης άνετα πας στο μπαρ ή τουαλέτα και επιστρέφεις. Αυτό μου έκανε εντύπωση, μου άρεσε και το θεωρώ πολύ σημαντικό γιατί το γήπεδο αυτό έγινε για 100 χρόνια. Μπορείς άνετα να πας με το παιδί σου. Να δεις το ποδόσφαιρο από κοντά. Να το χαρείς… Σε ένα γήπεδο που σε σέβεται. Και σε αναγκάζει να το σεβαστείς κι αυτό. Αν υπάρχει κάτι αρνητικό είναι κάποιες θέσεις χωρίς ορατότητα. Όχι πολλές. Σίγουρα θα διορθωθεί. Να μην ζουν εκεί εισιτήρια κι αν κάποιος έχει πάρει διαρκείας απλά να αλλαχθεί. Απλό, εύκολο, δίκαιο. 

Αυτά. Για την τελετή να πω μόνο ένα μεγάλο μπράβο σε όλους. Είχα σαν ταβάνι τα εγκαίνια του γηπέδου της Γιούβε. ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ. Ήταν όλα όπως έπρεπε. Τόσο όσο. Ήταν μια γιορτή για όλους. Και όχι για αυτόν που το έφτιαξε. Είναι μεγάλο πράγμα ακόμη και στην μεγαλύτερη σου στιγμή να μην έχεις το σύνδρομο του Καίσαρα. Ήταν όλα υπέροχα. Άκουσα και το όνομα του χωριού του Παππού, την Αξό της Καππαδοκίας, ήταν εκεί κι ο δικός μας σύλλογος μαζί με όλη την ΠΟΛΗ, την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Καππαδοκία. Η ΑΕΚ μάζεψε όλη την προσφυγιά εκεί που κάποτε πριν 70-80 χρόνια άνθρωποι πήγαιναν να δουν την ΑΕΚ και έβρισκαν συγγενείς τους που τους νόμιζαν νεκρούς όπως και εκείνοι νόμιζαν αυτούς. Οικογένειες ενώθηκαν ξανά πηγαίνοντας να δουν τον Νεγρεπόντη και τα άλλα παιδιά. Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ επέστρεψε στο ΝΑΟ της. Είδα τον Θεμάκο, τον Μάνθο, τον κυρ Κώστα που ήταν πάντα παιδί και κολλητός κι ας μας πέρναγε 30 και 40 χρόνια, τον κυρ Στέλιο να μας χαιρετά με αυτό το χαμόγελο της αγάπης και της καλοσύνης που θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της ΑΕΚ. Είδαμε παλιές δόξες της ομάδας. Χειροκροτήσαμε ακόμη κι ανθρώπους που μας πίκραναν. Ήταν τέτοια η βραδιά που κανείς δεν μπορούσε να την χαλάσει. Και πάνω από όλα. ΠΑΙΔΙΑ. Σαν κι εμάς. Που ερωτευτήκαμε για πάντα, όπως το παιδάκι της φωτογραφίας που είμαστε και εμείς, και τα παιδιά μας, και οι γονείς μας και οι παππούδες μας. Ολοι περάσαμε από αυτή την ηλικία. Και η ΑΕΚ μας αιχμαλώτισε. Ε σε ένα τέτοιο ΝΑΟ πλέον δεν υπάρχει καμία... αντίσταση. Τα είδαμε όλα. Και τώρα ένα πράγμα υπάρχει μόνο. Να περάσουν οι ώρες, να έρθει η Δευτέρα να περπατήσουμε ξανά στα στενά που μεγαλώσαμε, να μπούμε στο γήπεδο και να βγουν οι κίτρινες φανέλες στο χορτάρι. Και πάμε να πάρουμε το ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ. Ολοι ΜΑΖΙ μια γροθιά, στο ΝΑΟ ΜΑΣ! ΖΗΤΩ Η ΑΕΚ ΜΑΣ!

Υ.Γ: Ένα πράγμα που με συγκίνησε ήταν το πόσο πολλοί οπαδών άλλων μεγάλων ομάδων, παντοτινών αντιπάλων της ΑΕΚ είπαν μια καλή κουβέντα και μια ευχή για το ΝΑΟ μας. Κι αυτό απαντάει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο στο συσσωρευμένο κόμπλεξ που δεν μπορούν να το κρύψουν και να το διαχειριστούν άνθρωποι που νομίζουν πως έχουν τα πάντα αλλά δυστυχώς για αυτούς δεν έχουν αυτά που όπως έλεγαν οι παλιοί σε κάνουν ΑΝΘΡΩΠΟ. Στεναχωριέμαι για αυτούς...

 

 

 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: