Δεν έχουμε συνέλθει από το σοκ του προηγούμενου Σαββάτου και έφτασε η μέρα του επόμενου αγώνα. Μακάρι να είχε γίνει την… Τρίτη ο επόμενος αγώνας. Όχι μόνο γιατί πάντα είναι καλό να παίζεις αμέσως μετά από τέτοιες γκέλες. Αλλά γιατί ήδη θα είχε τελειώσει και το επόμενο παιχνίδι θα ήταν στην… Αγία Σοφία αλλά και επειδή προσωπικά έχω μεγάλη ανυπομονησία φέτος να βλέπω την ΑΕΚ. Δεν θεωρώ ότι είμαι… ανώμαλος επειδή το γράφω μετά από τέτοια γκέλα όπως του προηγούμενου Σαββάτου. Και στη Λαμία και με τον Βόλο ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα είδα μια ομάδα να παίζει σε φουλ ένταση 90 λεπτά, να μην αφήνει τον αντίπαλο να κρατήσει την μπάλα πάνω από 10 δευτερόλεπτα σε μέσο όρο κατοχής, να έχει δυνάμεις μέχρι το τέλος… Να παίζει ως ΑΕΚ δηλαδή. Είδα όμως και μια ομάδα να δυσκολεύεται πάρα πολύ στη δημιουργία και στην παραγωγή ευκαιριών απέναντι σε δυο ομάδες που έπαιξαν φουλ άμυνα από την αρχή μερί το τέλος. Δεν είδα κανέναν παίκτη να αδιαφορεί, δεν είδα την ΑΕΚ να τρώει καμιά αντεπίθεση με προϋποθέσεις μεγάλης ευκαιρίας, όπως οι… πέντε που είχε φάει π.χ πέρυσι μέχρι το 30 στον αγώνα με τον Ιωνικό, εκτός από αυτή που έβγαλε οφσάιντ ο καθηγητής Βίντα στο 90 με τον Βόλο. Ακόμη κι αυτή όμως είχε ξεκινήσει από λάθος πάσα στο κέντρο και όχι από την άμυνα του αντιπάλου όπως ξεκίναγαν δεκάδες αντεπιθέσεις πέρυσι πέρυσι που έφταναν στην περιοχή της ΑΕΚ κάποιες φορές λες και είχαν απέναντι κώνους… Μόνο από προσωπικά λάθη κινδύνευσε, κι από τέτοιο έφαγε και το γκολ που δεν μπόρεσε να ανατρέψει…

 Πράγματι στο κομμάτι της διάσπασης της αντίπαλης άμυνας η ΑΕΚ είναι ακόμη πίσω. Όμως ήδη στα στοιχεία του παιχνιδιού που έβαλε προτεραιότητα, ένταση και πίεση ψηλά, είναι πρώτη στο πρωτάθλημα.  Για το ότι η ΑΕΚ ακόμη δεν έχει καταφέρει να δημιουργεί επικίνδυνες καταστάσεις απέναντι σε οργανωμένες άμυνες με 10 πίσω από την μπάλα μπορούμε να το συζητήσουμε ώρες. Όταν όμως διαβάζω… σοφούς να λένε πως το πρόβλημα είναι πως επιτίθεται με 7-8 παίκτες την στιγμή που στα δύο πρώτα παιχνίδια της έχει φάει συνολικά μια πραγματικά επικίνδυνη κόντρα επίθεση κι αυτή στο 90 αγώνα που έχανε μετα από λάθος πάσα στο κέντρο  μόνο να γελάσω μπορώ. 

Tα δύο πρώτα γκολ στη Λαμία που ήταν τα κρίσιμα μπήκαν χάρη στην ασφυκτική πίεση που ασκεί η ομάδα από την περιοχή του αντιπάλου, ο Βόλος κράταγε την μπάλα μέσο όρο 9 δευτερόλεπτα όμως δεν ρίσκαρε καθόλου να χτίσει επιθέσεις από την άμυνα του παρότι είναι μια ομάδα που έτσι παίζει συνήθως. Η ΑΕΚ δεν κατάφερε να τον τιμωρήσει και βέβαια δεν βρήκε ευκαιρίες να κλέψει μπάλες κοντά στο αντίπαλο τέρμα όπως πέτυχε στη Λαμία. Επίσης δεν είχε καθόλου τύχη που πάντα χρειάζεται όταν οι ομάδες είναι ακόμη στο χτίσιμο. Γιατί οι αυτοματισμοί δεν έχουν έρθει ακόμη και στις λεπτομέρειες της σωστής τελικής πάσας ή εκτέλεσης έλειψε το καθαρό μυαλό. Το πάθος και η ένταση έγιναν εκνευρισμός και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγεται από σήμερα κιόλας. Και μόνο αυτό να είναι διαφορετικό όπως και να πάει το ματς θα το θεωρήσω μεγάλη πρόοδο. Επίσης δεν βγήκε ούτε μία φάση από τα επιθετικά στημένα που εκτέλεσε η ομάδα όπου εκεί πράγματι και οι εκτελέσεις δεν ήταν καλές αλλά και ο Βόλος ήταν άψογος.

Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία να δω από την αρχή και μετά από μια εβδομάδα στοχευμένη προπόνηση στις συνεργασίες με και χωρίς την μπάλα το δίδυμο Αραούχο - Γκαρσία από την αρχή και με ακόμη μεγαλύτερη τον Γκατσίνοβιτς έτοιμο για 90λεπτο. Θεωρώ δεδομένο πως μόνο με αυτές τις αλλαγές θα δούμε βελτίωση στο δημιουργικό κομμάτι επειδή η ομάδα θα έχει νέα και σημαντικά πρόσωπα από την αρχή στην εντεκάδα και επίσης πολύ δύσκολα θα καταφέρουν πολλές ομάδες να την βγάλουν καθαρή απέναντι στην ΑΕΚ κρατώντας την μπάλα μέσο όρο 9 δευτερόλεπτα όπως ο Βόλος. Το δίδυμο Αραούχο - Γκαρσία είναι ένα στοίχημα που έχει βάλει και πιστεύει πολύ ο Ματίας Αλμέιδα. Δύο παίκτες με τρομερά προσόντα και πάντα με διάθεση συνεργασίας. Δύναμη, τεχνική, ταχύτητα αλλά και ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι. Ο Γκαρσία πρέπει να είναι ο παίκτης που φτάνει μακράν πιο ψηλά από τον δεύτερο, ανεξάρτητα από ύψος, με επιτόπιο άλμα στο Ελληνικό πρωτάθλημα και ο Αραούχο έχει βάλει πάρα πολλά και ωραία γκολ με κεφαλιές. Το κρίσιμο και το δύσκολο βέβαια είναι να βρουν τους κώδικες συνεννόησης και τους αυτοματισμούς μεταξύ τους και να τους μάθουν καλά οι συμπαίκτες αφού σχεδόν όλοι οι δημιουργοί είναι καινούργιοι στην ομάδα. Όλα αυτά θέλουν χρόνο όμως η ομάδα διψάει για αποτελέσματα. Οπότε πρέπει να τα συνδυάσει όλα μαζί.

Πάντως όπως φάνηκε και στην ανοικτή προπόνηση ο Αλμέιδα θέλει όσο το δυνατόν γρηγορότερα να βρουν οι δυο κώδικες ώστε ο ένας να συμπληρώνει τον άλλον και να μην τον… εμποδίζει και παράλληλα ιδίως για τον Αραούχο να περιορίσει τις κινήσεις του ακόμη κι όταν αργεί να πάρει μπάλα στις απόλυτα απαραίτητες και κυρίως ουσιαστικές μέσα και γύρω από την περιοχή. Ένα μεγάλο μέρος της προπόνησης τους ήταν μια άσκηση για κάθετες και αντίθετες, μεταξύ τους, κινήσεις. Μπορεί στους περισσότερους από εμάς να φάνηκε και σαν μια εναλλαγή θέσεων με Γκατσινοβιτς και Ελίασον στα άκρα με τα καλά τους πόδια (δεξιά και αριστερά) και τον Τσούμπερ στα κεντρικά χάφ. Δεν αποκλείεται πράγματι κάποια στιγμή να το δούμε κι αυτό όμως η παρουσία αυτών μαζί με τον Πινέδα μάλλον προέκυψε για να γίνει η άσκηση με τα καλύτερα πόδια ώστε να φτάνει όσο το δυνατόν καλύτερα η μπάλα στο επιθετικό δίδυμο. Γιατί ήταν μια άσκηση καθαρά για αυτοὺς τους δύο. Για να δούμε λοιπόν σήμερα. 

Επίσης η είσοδος του Μουκουντί στην εντεκάδα απόψε ή στο άμεσο μέλλον, αφού σήμερα διεκδικεί θέση και ο Χατζισαφί,  ένα πράγμα θα δώσει σίγουρα. Μια έξτρα και πολύ δυνατή λύση στα επιθετικά στημένα. Ακόμη κι αν ο Ελίασον δεν ξεκινήσει ή παίξει λίγο είναι δεδομένο πως έχει τα καλύτερα χτυπήματα από όλο το υπάρχον ρόστερ. Η ανυπομονησία βέβαια είναι τεράστια και για την μεταγραφή του Σιντιμπέ η οποία βγήκε νωρίτερα από την Δευτέρα λόγω του δημοσιεύματος της Εκίπ. Με την ευκαιρία της πολύ μεγάλης αυτής κίνησης που μπορεί να κάνει η ΑΕΚ να επανέλθω σε κάτι που έγραψα και την προηγούμενη εβδομάδα. Όλοι μπορούμε να έχουμε άποψη και να την λέμε για τον εκάστοτε προπονητή και τις επιλογές του. Όμως πρέπει να υπάρχει σεβασμός.

Η απάντηση στο πως θα μπορούσε ένας προπονητής να μην θέλει έναν παίκτη παγκόσμιας κλάσης στο ρόστερ του είναι το να έχει δουλέψει και να πιστεύει μία συγκεκριμένη διάταξη στην οποία δεν υπάρχει η θέση του παίκτη που είναι να αποκτηθεί. Αν ο Σιντιμπέ ήταν ήταν δεξιός μπακ που βάσει χαρακτηριστικών μπορούσε να παίξει μόνο τετράδα στην άμυνα η μεταγραφή του θα σήμαινε αναγκαστική αλλαγή συστήματος για τον προπονητή. Γιατί μόνο ως ανέκδοτο στέκει να πάρει η ΑΕΚ έναν τέτοιο παίκτη και να πει του προπονητή αν θέλεις τον βάζεις… Και μας αρέσει δεν μας αρέσει, το καταλαβαίνουμε δεν το καταλαβαίνουμε είναι δεδομένο πως κανείς δεν μπορεί να επιβάλει στον προπονητή το σύστημα που θα παίξει γιατί τότε δεν υπάρχει προπονητής. Προσωπικά ταυτίζομαι 100% με την επιλογή του Αλμέιδα στο 3-1-4-2 έχοντας δει μέχρι τώρα να μην έχει κανένα πρόβλημα στο αμυντικό κομμάτι. Ουσιαστικά και με απλά λόγια ο Αλμέιδα με αυτή την διάταξη κερδίζει έναν επιπλέον παίκτη στην επίθεση. Αυτό είναι όλο. Παίζει με τριάδα χάφ σαν είναι 4-3-3 και ο ένας στόπερ που στην ουσία λείπει, κι ας παίζει με τρεις, κάνει το σύστημα ουσιαστικά 3-3-4. Ο Σιντιμπέ μπορεί να παίξει σε 3 θέσεις σε αυτό το σύστημα (δεξί και αριστερό στόπερ, δεξιά όλη την πλευρά σε μια πιο σφιχτή αμυντικά προσέγγιση) και επίσης δεξί και αριστερό μπακ αν κάποια στιγμή ο Αλμέιδα αποφασίσει ότι θέλει να παίξει 4-3-3 ή 4-4-2 ή οτιδήποτε με τετράδα τέλος πάντων. Όταν και αν το αποφασίσει. Μόνος του είπε πως δεν κολλάει σε ένα σύστημα. Ας περιμένουμε όμως λίγο.

Όλοι οι προηγούμενοι προπονητές τετράδα έπαιζαν στην άμυνα εκτός από τον Μανόλο  που έπαιξε τα μισά ματς με τριάδα την σεζόν που πήρε το πρωτάθλημα. Και να το πω άλλη μια φορά. Δεν κάνουν τα συστήματα τις καλές ομάδες. Οι παίκτες κάνουν τα καλά συστήματα. Aυτά. Μεγάλη μέρα σήμερα. Τελειώνει η νέα προσφυγιά 19 ολόκληρων ετών. Πρέπει να φύγουμε για το σπίτι μας όπως μας αξίζει. Vamos AEK!