Quantcast
NEWS

Kαλή Κυριακή να έχουμε. Πάντα η Κυριακή είναι μισή όταν δεν παίζει η ΑΕΚ αλλά όταν έχουμε πάρει την δόση μας από το Σάββατο έστω και σε φιλικό μετά από τόσο καιρό η Κυριακή ομορφαίνει κι αυτή. Κι όταν είσαι στην Κρήτη γίνεται σούπερ. Άποψη μου… 

Είδαμε λοιπόν το πρώτο φιλικό. Πάντα τα καλοκαίρια μου θυμάμαι την αγωνία να μάθω ότι μπορούσα για το πρώτο φιλικό. Από τότε που έδινε τις ανταποκρίσεις ο Νίκος Στρατός μέχρι που πήγα στην προετοιμασία με τον Φερνάντο το 2001 και έλεγα μέσα μου ότι θα πλήρωνα για να είμαι εκεί. Ήρθε τελικά η μέρα που έγινε κι αυτό… 

Με τον καιρό στις προετοιμασίες απέκτησα εμπειρία. Βέβαια αν δεν είναι εκεί και δεν βλέπεις πάντα μπορείς να την πατήσεις. Έτσι έγινε με τον Καρντόσο που μαθαίναμε για τις τρίωρες προπονήσεις και την πολλή δουλειά στην τακτική αλλά οι προπονήσεις ήταν κλειστές και δεν βλέπαμε πως στην Πολωνία οι προπονήσεις ήταν στο μεγαλύτερο τους διάστημα με τους παίκτες να περπατάνε. Και να κάνουν μάθημα ως μαθητές λες και το ποδόσφαιρο είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι. Έτσι ο ενθουσιασμός έγινε… κηδεία μόλις αρχίσαμε να βλέπουμε. 

Ένα άλλο που εμπέδωσα με τον καιρό παρακολουθώντας προετοιμασίες αλλά και μιλώντας με ανθρώπους του ποδοσφαίρου, ΟΧΙ ποδοσφαιριστές, ήταν πως εκτός από τα πράγματα που φαίνονται με την πρώτη, όπως π.χ το πως παίζει με την μπάλα ο Πινέδα, δεν πρέπει να δίνουμε τεράστια σημασία στην ατομική φόρμα σε περίοδο προετοιμασίας. Την πρώτη φορά πίστευα πως ακόμη και ο… Τριχιάς θα μπορούσε να είναι μια λύση στην ΑΕΚ του πρωταθλητισμού. Μετά συνειδητοποίησα πως πάντα οι πιτσιρικάδες φαίνονται να ξεχωρίζουν γιατί δίνουν το 200% ενώ οι φτασμένοι παίκτες που δεν κάνουν προετοιμασία με την ψυχολογία του υπό δοκιμή πάνε σε άλλες ταχύτητες. Δεν λουφάρουν αλλά δεν κάνουν πάνω από αυτό που μπορούν γιατί έχουν και μια σεζόν μπροστά τους. Πολλές φορές λοιπόν έχουν διαψευστεί διθυραμβικά ρεπορτάζ για νεαρούς χωρίς να έχει κανείς την πρόθεση να κοροϊδέψει. Απλά είναι θέμα εμπειρίας για να καταλάβεις κάποια στιγμή πως αυτό που βλέπεις έχει διαμορφωθεί λόγω ειδικών συνθηκών. 

Πάντα προσπαθώ λοιπόν σε αυτά τα ματς να βλέπω τα πρώτα δείγματα ομαδικής λειτουργίας και τα ατομικά χαρακτηριστικά και όχι τόσο την ατομική απόδοση παικτών αφού η κούραση είναι μεγάλη και πολλές φορές τα πόδια δεν ακούνε και ο εκνευρισμός έρχεται κι αυτός ευκολότερα. Οπότε το αποτέλεσμα χθες δεν λέει τίποτα αν και μια νίκη είναι πάντα νίκη. Το μόνο σημαντικό στο αποτέλεσμα χθες είναι πως η ΑΕΚ το πήρε χωρίς να παίξει για αυτό. Αγωνίστηκαν 24 παίκτες και η ενδεκάδα που διαμόρφωσε το σκορ και ήταν η καλή εντεκάδα βγήκε όλη έξω και μπήκαν και παιδιά που κάποια από αυτά ήδη ξέρει ο κοουτς αλλά κι αυτά πως δεν θα είναι στην ομάδα. 

Σε ατομικά χαρακτηριστικά που πάντα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον για τους νέους παίκτες νομίζω πως είδαμε αυτό που θέλαμε. Ο Γιόνσον σοβαρός, απλός και πάνω από όλα έξυπνος όταν έχουν οι άλλοι την μπάλα. Πάντα ήταν στο σωστό σημείο για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις της ανάκτησης της μπάλας κι ας μην την έπαιρνε ο ίδιος. Ένα αμυντικό χάφ κλάσης. 

Ο Γκατσίνοβιτς αδικήθηκε γιατί με την μπάλα στα πόδια σε φάσεις που θα μπορούσαν να εξελιχθούν και τράβηξαν την προσοχή του θεατή δεν τον άκουσαν τα πόδια του προφανώς λόγω κούρασης. Ήταν όμως παντού σε άμυνα και επίθεση δίπλα στον συμπαίκτη που χρειαζόταν βοήθεια και μπορεί άλλοι να τράκαραν πάνω του σε μια δυο φάσεις αλλά ποτέ δεν έφταιγε αυτός αν πρόσεχες την εξέλιξη της φάσης. Εργαλειάρα με τεχνική και τακτική παιδεία αλλά και αθλητική κατάσταση που δεν υπήρχε για χρόνια στα χάφ της ΑΕΚ. Το κυριότερο συμβατός με αυτό που προσπαθεί να παίξει η ομάδα με τον Αλμέιδα.  

Ο Πινέδα είναι άλλο επίπεδο παίκτη που λόγω συγκυριών ήρθε στην ΑΕΚ. Το ίδιο είχα γράψει και πίστευα μέχρι τέλους και για τον Μπογιέ. Ήταν άτυχος και άτυχη και η ΑΕΚ που οι άνθρωποι που πήραν τις αποφάσεις εκείνο το καλοκαίρι μετά την πρώτη του σεζόν που πέρασε μέσα στους τραυματισμούς και την μιζέρια δεν σκέφτηκαν έξυπνα. Θα μπορούσε να γίνει δικός μας με όρους που δεν θα ονειρευόμασταν. Τέλος πάντως πάμε παρακάτω. Τέτοιος παίκτης είναι ο Πινέδα. Όπως κάποτε ήρθε ο Αλβες και ο Ασουνσάο, ο Αραούχο, ο Μπογιέ κτλ. Ας απολαύσουμε χωρίς άγχος. Και ότι είναι να έρθει στο μέλλον θα έρθει. Το παιδί πάντως είναι από αυτούς που φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Βαρύ αλλά ξαναδείτε το βίντεο που έκατσαν και έφτιαξαν οι άρρωστοι οι Μεξικάνοι. Τον βοήθησε σίγουρα και το ότι ήταν ξεκούραστος σε σχέση με τα άλλα παιδιά που έπαιξαν χθες. Όμως φανταστείτε τον και με συμπαίκτες τα παιδιά του πρώτου ημιχρόνου. Είναι αυτό που βλέπαμε τόσο καιρό. Και περιμέναμε… 

Από εκεί και πέρα είναι πάρα πολλά που συζητιούνται από χθες αλλά ίσως σε μια εβδομάδα να μην έχουν καμία σημασία όπως οι διατάξεις ή οι επιλογές κάποιων παικτών σε θέσεις. Για παράδειγμα δεν νομίζω πως θα παίξει ποτέ στόπερ ο Σιμάνσκι. Και ελπίζω στην εποχή του VAR να καταλάβει πως τέτοια τραβήγματα απαγορεύονται. Πολύ χάρηκα που δόθηκε αυτό το πέναλτι λοιπόν. Και βέβαια που ο… άλλος Αθανασιάδης που είδαμε από την πρώτη μέρα το έπιασε. Και δεν το έπιασε στην τύχη. Ο Ντέσερς χτυπάει τα πέναλτι κόβοντας φόρα λίγο πριν την εκτέλεση για να φύγει ο τερματοφύλακας έστω λίγο και να του το στείλει στην άλλη γωνία. Έτσι έβαλε το τελευταίο πέναλτι και μάλιστα στο 97 σε τεράστιο ντέρμπιι Φέγενορντ - Αϊντχόβεν ως δανεικός από την Γκενκ στη Φέγενορντ. Αφού έμεινε ακίνητος ο Αθανασιάδης μετά το πρόβλημα το είχε ο εκτελεστής. 

Ας επιστρέψουμε όμως στον Σιμάνσκι. Αν προορίζεται για αμυντικό χάφ πίσω, ως επιλογή, από τον Γιόνσον όπως είναι το πιθανότερο είχε μεγάλο νόημα η χρησιμοποίηση του χθες ως κεντρικό στόπερ στην τριάδα. Γιατί έστω κι έτσι αναγκαστικά είδαμε τον Σιμάνσκι να είναι positional που λένε οι προπονητές. Να κρατάει δηλαδή αναγκαστικά την θέση του. Αυτό πρέπει να κάνει κι όταν παίζει 15-20 μέτρα πιο μπροστά και μπορεί να γίνει γιατί είναι παίκτης αθλητικά αλλά και από άποψη νοοτροπίας από αυτούς που ξεχωρίζουν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Το τρέξιμο του όμως πρέπει να είναι παραγωγικό και όχι ανεξέλγκτο προς κάθε κατεύθυνση που τον καλεί η... μπάλα. Το ίδιο ισχύει και για όλους στην ομάδα. Κι αυτό είναι θέμα καθοδήγησης από τον προπονητή. Δεν έχω δει τα νούμερα αλλά πιστεύω πως δεν έτρεξαν όσοι έπαιξαν χθες από τους περυσινούς περισσότερο από όσο έτρεχαν σε ένα από τα τραγικά παιχνίδια ή μάλλον ημίχρονα του περυσινού πρωταθλήματος. Απλά έτρεξαν σωστά και κυρίως σαν ΟΜΑΔΑ.

 Αυτό για μένα είναι ότι κρατάω από το χθεσινό παιχνίδι. Η ΑΕΚ του Αλμέιδα θέλει να παίξει σαν ομάδα. Να τρέξει σαν ομάδα. Να… τσακωθεί σαν ομάδα. Και να νικήσει σαν ομάδα. Και το έδειξε από το πρώτο φιλικό. Ήδη αρχίζει να φαίνεται ένα ομαδικό πνεύμα. Στη ροή του παιχνιδιού, στους τσαμπουκάδες, στους πανηγυρισμούς και πάνω από όλα στα λάθη που κάνει ο συμπαίκτης. Κι όταν χάνεται η μπάλα γίνεται ταυτόχρονα μια έκρηξη επιθυμίας και προσπάθειας για ανάκτηση. Έτσι σε αυτό το πρώτο φιλικό και με την κούραση στο κόκκινο με διπλές προπονήσεις σε Φούλ ένταση κάθε μέρα είδαμε να αχνοφαίνεται TEAM spirit...

Παρότι δίνω σπάνια ως ποτέ σημασία στο ποσοστό κατοχής μπάλας, άλλωστε πέρυσι σε όλες τις ήττες καταστροφής είχαμε την… κατοχή, για μένα έχει σημασία το 53% της ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο. Γιατί δεν μας έδωσαν την μπάλα οι αντίπαλοι. Εμείς την… πήραμε. Και την κρατήσαμε πολύ για την εποχή όταν προσπάθησαν να μας την ξαναπάρουν. 

Αχνοφαίνεται ομαδικό πνεύμα λοιπόν. Όλοι δείχνουν την διάθεση να παίξουν και να βοηθήσουν. Κι όποιος κάνει κάτι ατομικό φαίνεται παράταιρος και σίγουρα θα το κόψει σύντομα. Άλλωστε ακόμη κι από το πρώτο φιλικό δεν υπήρχε η απελπισία της μοναξιάς που κάνει παικταράδες να φαίνονται άμπαλοι ατομιστές. 

Και είναι και κάποια άλλα ενθαρρυντικά. Για παράδειγμα ο Μήτογλου είχε συμμετοχή στο πρώτο γκολ και έβαλε το δεύτερο. Όμως το πιο σημαντικό για μένα τουλάχιστον ήταν το φάουλ που έκανε στο κέντρο όταν τον πέρασε ο αντίπαλος και πήγε να ξεκινήσει υποσχόμενη επίθεση. Ο περυσινός Μήτογλου θα… ντρεπόταν να κάνει το φάουλ. Όπως σε κάποιες άλλες στιγμές που είδαμε χθες θα ντρεπόταν να διώξει την μπάλα και να τελειώσει τον κίνδυνο και θα προσπαθούσε να κάνει καμία ψαγμένη κάθετη που μπορεί να κατέληγε σε γκολ αλλά των… άλλων. Ξεκάθαρα ο Μήτογλου μπορεί να εξελιχθεί σε σέντερ μπαρ επιπέδου ΑΕΚ. Θέλει δουλειά και μυαλό. Και ποτέ να μην ξεχνάει πως είναι πρώτα ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ. Να μαθαίνει από τον Τζαβέλλα που παρότι έχει πέσει αθλητικά ώστε δύσκολα πλέον να μπορεί να είναι πάνω από αλλαγή πολυτελείας και ειδικών καταστάσεων παραδίδει σεμινάρια διαχείρισης καταστάσεων εντός και… εκτός μπάλας. 

Αυτά τα λίγα. Είναι ακόμη πάρα πολύ νωρίς και τώρα θέλει ακόμη περισσότερη δουλειά εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Η προπόνηση είναι το παν. Oπως είπαμε την ημέρα που έκλεισε ο Ματίας και όπως είπε κι αυτός χθες το ζητούμενο για αρχή είναι να ερωτευτεί ξανά ο κόσμος της ΑΕΚ την ομάδα. Αυτό το πνεύμα μπορεί να φέρει τον έρωτα. Η συνέπεια. Το πάθος. Η υπευθυνότητα. Πάνω από όλα η διάθεση θυσίας για τον άλλον. Τον σύντροφο. Και μετά τα υπόλοιπα θα είναι πιο εύκολα. Από σήμερα είναι κι ο Νίκος Τζαλίδης στο Αλκμάαρ οπότε η ποδοσφαιροκουβέντα θα εκτοξευθεί. Παράλληλα θα αρχίσουν να έρχονται και οι απαραίτητοι παίκτες. Μόνο μην απαντήσουν όλοι μαζί θετικά στις προτάσεις και πάθουμε καμιά… ζημιά. Ένας ένας μάγκες. Καλές βουτιές σε όλους. 

 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: