Quantcast
NEWS

Aλλη μια εβδομάδα πέρασε χωρίς αγώνες και χωρίς μεταγραφές. Και καλοκαιρινή εβδομάδα χωρίς μεταγραφές θεωρείται ως μη γενόμενη. Κι όμως η ΑΕΚ την εβδομάδα που πέρασε πέτυχε δυο σπουδαίες νίκες. Στο μπάσκετ όπου το απίστευτο νταβατζιλίκι δεν πέρασε. Η ΑΕΚ νίκησε. Όμως δεν ήταν ο μόνος αγώνας της εβδομάδας. Την Πέμπτη το πρωί η ΑΕΚ έπαιζε στο Ιπποκράτειο. Και εκεί η ΑΕΚ νίκησε. Από κάτι τέτοιες τεράστιες μικρές νίκες βγήκε το “η δική μας ΑΕΚ δεν χάνει ποτέ” που στην πορεία του χρόνου με την υπερχρήση έχασε το νόημα του. Όμως ποτέ δεν έσβησε. Και να λοιπόν η δική μας ΑΕΚ… Νίκησε από τις 7.21 το πρωί της Πέμπτης μέχρι το βράδυ. Και χθες. Και σήμερα. Και αύριο. Με αυτές τις μικρές νίκες που κάποτε θα τις καταλάβουν αλλά δεν θα τις καταλάβουν ποτέ χτίστηκε το οικοδόμημα. Από το 1982 ως την αιωνιότητα. Γιατί μπορεί 9 χρόνια να ξεκουράζεται ο αρχηγός αλλά το έργο του πέρασε στην ιστορία. Και θα αντηχεί πάντα στην αιωνιότητα. Οπότε πάντα εδώ είναι και θα είναι. Όσο υπάρχει ΑΕΚ. Ποτέ δεν θα χαθεί. Γιατί πέρασε στο DNA χιλιάδων μικρών παιδιών που μπορεί να μεγάλωσαν και να σε έγραψαν στα… αρχίδια τους όπως πάντα παραπονιόσουν αρχηγέ αλλά όσα χρόνια κι αν πέρασαν, όσα μαλλιά κι αν έπεσαν ή άσπρισαν όσα αδέρφια κι αν χάθηκαν νωρίς, γιατί πάντα νωρίς χάνονται τα αδέρφια, αυτή η φλόγα στην άκρη του φυτιλιού της μπόμπας δεν έσβησε και δεν θα σβήσει ποτέ. Γιατί είναι αδιάβροχο. Απροσπέλαστο. Ανίκητο. Γιατί ξεκίνησε σε ένα δωμάτιο. Από ένα γαμώτο. Λίγο μετά από κάποια κύπελλα που εθεάθησαν να κολυμπάνε στη θάλασσα που από όλες είναι πιο γλυκιά και φρέσκο γιαούρτι σε ασπρόμαυρες κορνίζες ιδρυτών. Ξεκίνησε σαν αντάρτικο. Απέναντι σε πιο πολλούς, πιο δυνατούς και πάντα πιο δικτυωμένους…

Τίποτα δεν έγινε στην τύχη. Δεν έτυχε. Πέτυχε. Ξεκίνησε η ομάδα εκκλησιασμού και φτάσαμε σε κανένα απούλητο και διπλάσιοι στην Τούμπα. Με όραμα. Όπως στην Κούβα ο Φιντέλ έπεισε πρώτα τον εαυτό του, μετά τους συντρόφους του και στο τέλος τους εχθρούς του πως είναι αμέτρητοι κι ας ήταν τόσο λίγοι έτσι κι ο πιο χαρισματικός ηγέτης στην ιστορία του οπαδικού κινήματος έπεισε πρώτα τον εαυτό του, μετά την παρέα του, μετά τους συντρόφους του και στο τέλος και τους… εχθρούς πως είμαστε αμέτρητοι. Κι ας είμαστε πάντα τόσο λίγοι… 

Οπότε μέχρι την τελευταία ανάσα όλων μας όποτε ακούμε “σ’ αγαπώ πολύ” δεν θα σκεφτόμαστε κανένα τραγούδι του… Πάριου, ούτε κάποια μεγάλη αγάπη σαν κι αυτές των κανονικών ανθρώπων.. Θα απαντάμε ψιθυριστά όπου κι αν βρισκόμαστε “πιο πολύ”, θα κλείνουμε τα μάτια και θα σκεφτόμαστε τον ορισμό του ηγέτη. Και θα περιμένουμε αμέσως μετά το “ΑΕΚάρα εγώ κι εσύ” ποιο σύνθημα θα ρίξει. Με αυτή την τόσο ΑΕΚ γλυκιά αγωνία να ακούσουμε αυτό που μας άρεσε πιο πολύ ή ταίριαζε στη στιγμή. Αλλά όποια κι αν είναι η επιλογή ένα πράγμα θα συμβεί σίγουρα. Θα ακολουθήσουμε. Με τα μάτια κλειστά… 

Με μάτια κλειστά φτιάχτηκε το θαύμα της ORIGINAL. Και όχι στη μιάμιση ώρα του αγώνα. Αλλά στον δρόμο για τον αγώνα όσο μακριά κι αν ήταν. Τις μέρες χωρίς αγώνα 300 μέτρα από το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Σε μαγικές ORIGINAL ακρογιαλιές. Σε επισκεπτήρια φυλακών, σε αίθουσες δικαστηρίων, σε προθαλάμους νοσοκομείων. Σε εκκλησίες με... ρύζι στα χέρια ή δίπλα σε κολυμβήθρες με Ειρήνες -  Αννες που ίσως δεν υπήρχαν αν δεν υπήρχε το οικοδόμημα. Πάντου χτίστηκε η οικογένεια αλλά κυρίως σε μέρη που ούτε η ΑΕΚ ήξερε ότι έπαιζε και σε ποιο άθλημα. Μια σκέτη μαγεία αν ήσουν τυχερός και κόλησες ήταν όλα αυτά και χιλιάδες άλλα. Που καθαρά λόγω τύχης κάποιοι το ζήσαμε από μικροί. Έστω και σαν θεατές στην αρχή αφού ούτως η άλλως η αρχική ομάδα κρούσης ήταν… ένας (ΑΥΤΟΣ) + 2. Μετά άλλοι 3-4. Κι άλλοι πέντε. Και μετά εσύ. Εγώ. Ο άλλος. Ο φίλος σου. Ο γιός σου. Κι εσένα μικρέ ο πατέρας σου. Γιατί κατά βάθος όλοι για μια ΑΕΚ ζούμε οπότε αναγκαστικά για μια ORIGINAL αναπνέουμε. Δεν το διαλέξαμε. Ο αρχηγός το διάλεξε για εμάς. Και για την ΑΕΚ. Οποιος έχει νιώσει τη μαγεία του κάγκελου, που ήταν είναι και θα είναι πάντα ανεβασμένος ο αρχηγός, ξέρει. Αλλά το μαγικό της υπόθεσης είναι πως ξέρουν όλοι. Κι αυτοί που δεν πρόλαβαν. Για αυτό δεν έχει νόημα να λέμε εδώ πόσο τον ζήσαμε τον Δημήτρη όλα αυτά τα χρόνια. Το λίγο και το πολύ δεν έχει σημασία γιατί ένα άλλο μαγικό στην ORIGINAL είναι ότι μπορεί να πήγαινες πρώτη φορά στο δωμάτιο ή στο 64 για ένα εισιτήριο και σε μια ώρα να ήσουν κι εσύ σημαντικός όσο ο ίδιος. Έτσι σε έκανε να νιώθεις. Κι αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα μυστικά που δεν ήταν μυστικό αλλά κανείς άλλος ποτέ δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο. Γιατί δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει άλλος…

Είναι πολύ στενάχωρο το γεγονός που μας τα ξανάφερε όλα αυτά στο μυαλό. Όμως έτσι είναι αυτή η παράλληλη ζωή που ευτυχήσαμε να ζήσουμε και να ζούμε. Μέσα από τις στεναχώριες κι από τα δυνατά χτυπήματα μετριόμαστε. Και πάντα βγαίνουμε πιο δυνατοί. Έτσι κι αυτό το χτύπημα απαντήθηκε. Όπως έπρεπε. Ήταν ένα σοκ μεγάλο αλλά αυτό το χαμόγελο την Πέμπτη το πρωί έδειξε τον δρόμο. Όπως τότε. Όπως πάντα.  Όταν ο έρωτας μας χτύπησε κι ότι κι αν έγινε στην πορεία δεν μας άφησε ποτέ… 

Πλέον όλοι ξέρουν τι παθαίνει όποιος στα σοβαρά τα βάζει με τo oικοδόμημα. Οπότε έμπλεξες μάγκα μου. Γιατί είμαστε λίγοι αλλά πάντα αμέτρητοι. Κι ότι κι αν γίνει μέχρι να ετοιμαστούν τα πάντα, μόνο ένα πράγμα είναι σίγουρο. Όταν θα μπουν οι κίτρινες φανέλες πρώτη φορά σαν σε όνειρο στο πράσινο χορτάρι εκεί που άρχισαν τα πάντα που δεν θα τελειώσουν ποτέ το πρώτο σύνθημα θα το δώσει ο αρχηγός. Κι επειδή δεν υπάρχει κάγκελο θα το φτιάξουν κορμιά. Ποτέ δεν υπήρχε δυσκολία σε αυτό. Στη Σκεπαστή, στα κάστρα των εχθρών, σε ξενοδοχεία και νυχτερινά κέντρα, έξω από νοσοκομεία και μέσα σε πούλμαν μοναχικά που δεν ήξεραν που πάνε αλλά ήξεραν το ΓΙΑΤΙ πάντα υπήρχε εκείνο το κάγκελο που όλοι σε είδαν πρώτη φορά. Εκεί ανεβασμένος θα είσαι πάλι και… Σ’ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ! Και πάλι θα περάσουμε τα δευτερόλεπτα της αγωνίας. Μέχρι να ακούσουμε τι επέλεξες. Και να ακολουθήσουμε με μάτια κλειστά… 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: