Quantcast
NEWS

Όταν ο Ζοσέ Μουρίνιο ανέλαβε την Πόρτο επιστρέφοντας ως προπονητής εκεί που υπήρξε διερμηνέας και μετέπειτα βοηθός του μεγάλου Μπόμπι Ρόμπσον είχε θέσει έναν περίεργο στόχο φιλοσοφώντας για το ποδόσφαιρο σε μια Πόρτο που πέρναγε βαθιά κρίση. Όχι τίτλους κτλ αλλά κάτι διαφορετικό. Εξηγώντας πολλά χρόνια μετά στο πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Netflix “The Playbook: Οι Κανόνες του Παιχνιδιού”, που το συστήνω ανεπιφύάκτα σήμερα κιόλας ή έστω από Κυριακή για όσους περίμεναν το φινάλε του Ozark, είπε: Η αίσθηση ήταν ότι η ομάδα θα χειροτέρευε κι άλλο. Εκείνη την περίοδο οι οπαδοί έφευγαν. Έπρεπε να τους φέρουμε πίσω και να γίνουμε κάτι με το οποίο θα ταυτίζονταν ο κόσμος. Γεννιέσαι και πεθαίνεις αγαπώντας την ίδια ομάδα. Δεν αλλάζεις ομάδα ποτέ. Όμως ενίοτε δεν είσαι ερωτευμένος με την ομάδα σου. Στη Βόρεια Πορτογαλία ο κόσμος δουλεύει σκληρά και αισθάνεται ένα ιδιαίτερο δέσιμο με την ομάδα του εφόσον η ομάδα αντιπροσωπεύει τις αξίες αυτών των ανθρώπων. Οι άνθρωποι εκεί απαιτούν ψυχή. Απαιτούν θυσίες. Να ιδρώνουν την φανέλα. Να τα δίνουν όλα. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να βρει η ομάδα ήταν αυτές τις αρχές που θα έκαναν τον κόσμο να την ερωτευτεί ξανά. Με παίκτες που θα ταυτιζόταν ο κόσμος. Με αίσθημα ανταγωνιστικότητας, επιθετικότητα και με διάθεση να θυσιαστούν. Τα αγόρια έβαλαν τα δυνατά τους. Δεν είχαμε αστέρια αλλά διψασμένους. Στην Πόρτο οι φίλαθλοι θέλουν τους παίκτες να δουλεύουν σκληρά. Είδαν λοιπόν ότι ήμασταν μια βαθιά ανταγωνιστική ομάδα με μια ασυγκράτητη επιθυμία για νίκη. Και τότε ένιωσα ότι ο κόσμος είχε ερωτευτεί ξανά την ομάδα. Η έδρα μας μετατράπηκε σε φρούριο. Επί δύο χρόνια σε πρωτάθλημα, κύπελλο, Τσάμπιονς και Γιουρόπα Λιγκ δεν χάσαμε εντός έδρας αγώνα…”

Ο Ματίας Αλμέιδα δεν είναι Μουρίνιο και πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ αν και την εποχή που μιλάμε ούτε ο ίδιος ήταν… Μουρίνιο κι ας πίστευε βαθιά μέσα του ότι θα γίνει. Όμως βλέποντας το ντοκιμαντέρ μήνες πριν κράτησα αυτό το απόσπασμα μέσα μου. Γιατί η ομοιότητα με την κατάσταση της ΑΕΚ είναι εκπληκτική. Ακόμη και στο γήπεδο ταυτίζεται αφού τότε έμπαινε και η Πόρτο στο ολοκαίνουργιο Ντραγκάο. 

Ο κόσμος απόλυτα δικαιολογημένα δεν αισθάνεται ερωτευμένος με την ΑΕΚ. Δεν έπαψε όμως ποτέ να την αγαπάει. Χρειάζεται αυτή την φλόγα του έρωτα για να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Χρειάζεται να ταυτιστεί και κανείς φυσιολογικός οπαδός δεν μπορεί να ταυτιστεί με μια ομάδα που βρίσκει τον τρόπο να χάνει ακόμη και όταν ο αντίπαλος δεν πιστεύει πως θα νικήσει και η έλλειψη υπευθυνότητας είναι το μεγαλύτερο της ελάττωμα. Για θυσία δεν μιλάμε καν. Το μεγάλο στοίχημα της ΑΕΚ είναι λοιπόν να ξαναγίνει ερωτεύσιμη. Και το προφίλ του Ματίας Αλμέιδα ταιριάζει περισσότερο από όλους τους άλλους που “διαγωνίστηκαν” για την θέση του προπονητή με αυτό τον στόχο. Φυσικά χρειάζεται νέες μεταγραφές, δεδομένα θα φύγουν κάποιοι όμως ο πρώτος στόχος του πρέπει να είναι αυτός. Και το προφίλ των παικτών που θα έρθουν εκτός από τα δεδομένα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτεί το επίπεδο ΑΕΚ - πρωταθλητισμού πρέπει να είναι η δίψα! Δίψα για νίκες, για διάκριση και για πέρασμα στην  ιστορία που ο ίδιος ο Αλμέιδα έδειξε από την πρώτη επαφή με τους ανθρώπους της ομάδας μέχρι και δευτερόλεπτα μετά την υπογραφή όταν το πρώτο πράγμα που ζήτησε ήταν αεροπορικά εισιτήρια για Ελλάδα για να δει την ομάδα από το πρώτο ματς ζωντανά στο γήπεδο. Η φλόγα υπάρχει. Η γνώση και η εμπειρία μετά από 10 χρόνια πρώτος προπονητής σε ανταγωνιστικό επίπεδο υπάρχουν. Το επιτελείο είναι μεγάλο, οργανωμένο και ενωμένο και η φάτσα είναι φάτσα ΑΕΚ και traditional Argentina. To Κάστρο μας ανοίγει τις πύλες του και πρέπει να είναι ΑΠΟΡΘΗΤΟ.  Κάνε μας να ερωτευτούμε ξανά, Matias Jesus Almeyda…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: