Quantcast
NEWS

Άλλη μια Δευτέρα από τις συνηθισμένες πια για το 2022. Ένα έτος που εξελίσσεται εφιαλτικά για την ΑΕΚ 100 χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή και σε ένα έτος ορόσημο για την ΑΕΚ που μπαίνει στο νέο της γήπεδο. Δεν μπορεί να γίνει σύγκριση αλλά λόγω ΑΕΚ επιτρέπεται να ελπίζω πως όπως από την Μικρασιατική καταστροφή φτιάχτηκε τελικά μια καλύτερη Ελλάδα χάρη στους ανθρώπους μας, στους προγόνους μας που ήρθαν χωρίς να το θέλουν και χωρίς να τους θέλουν και δεν επιβίωσαν απλά αλλά μεγαλούργησαν έτσι και αυτό το 22 δεν θα τελειώσει όπως άρχισε και το τέλος θα είναι πολύ καλύτερο από την αρχή. Βέβαια αυτό δεν θα γίνει μόνο του. Τίποτα δεν γίνεται επειδή το θέλουμε ή επειδή νομίζουμε πως έτσι πρέπει. Κάποιοι πρέπει να το κάνουν. Και να το κάνουν σωστά…

Τα μέτωπα είναι δύο. Η ΑΕΚ πρέπει να καταφέρει το αυτονόητο που μόνο αυτονόητο δεν είναι εδώ και κάποιες αγωνιστικές και με 2 πόντους σε 4 αγώνες και παράλληλα να βάλει τα θεμέλια για το μέλλον της κλείνοντας τον επόμενο προπονητή. Το δεύτερο είναι κρισιμότατο αλλά είναι δουλειά λίγων και κυρίως αυτού που παίρνει την τελική απόφαση και έχει το μεγαλύτερο μερίδιο σε όλα τα καλά και σε όλα τα άσχημα. Το πρώτο δεν είναι τόσο κρίσιμο αλλά είναι δουλειά πολλών. Και αυτών που τρέχουν το μέλλον αλλά και όλων των άλλων στον οργανισμό. Λέω πως δεν είναι τόσο κρίσιμο γιατί η καταστροφή στην ΑΕΚ έγινε το 2013 και ευτυχώς δεν ήταν οριστική. Από τότε έχω διαγράψει αυτή την λέξη ή μάλλον την έχω τοποθετήσει στην πραγματική της διάσταση σε ότι αφορά την ΑΕΚ. Δεν θα καταστραφεί η ΑΕΚ αν δεν βγει Ευρώπη αλλά πρέπει οπωσδήποτε να βγει. Και αυτό δεν θα γίνει με ευχολόγια ούτε με την ελπίδα στο επόμενο παιχνίδι να μην… “ψοφήσουν τα έρμα”, ούτε επειδή ΑΕΚ είσαι…

Οι 2 βαθμοί σε τέσσερις αγώνες, κάτω κι από τα Γιάννενα που έχουν μόνο μια ήττα κι αυτή στις καθυστερήσεις, μιλάνε μόνοι τους. Μία νίκη σε τέσσερις αγώνες να είχε η ΑΕΚ και με τρεις ήττες θα ήταν καλύτερα. Κι αν αυτή η νίκη ήταν χθες επί του Άρη θα ήταν μέχρι και φαβορί. Επίσης μια ισοπαλία να κατάφερνε να πάρει χθες θα ήταν σήμερα τρίτη και με σχετικό προβάδισμα για να πάρει την θέση που θέλει. Αυτές οι αλήθειες εκτός από την θλίψη που προκαλούν σε όλους μας δείχνουν και το επίπεδο δυσκολίας αυτού που θέλει να πετύχει η ΑΕΚ. Ο πήχης είναι πολύ χαμηλά και η αποτυχία θα είναι τεράστια. Όπως και η ντροπή. Όχι για την ΑΕΚ αλλά για αυτούς που θα περάσουν κάτω κι από αυτόν τον τόσο χαμηλό πήχη.

Δεν ξέρω πόσο νόημα έχει να σταθούμε στις χαμένες ευκαιρίες, στην ατυχία, ακόμη και στα γκολ Μίκι - Μάους που έδωσαν μια νέα διάσταση στον όρο ξεπερνώντας ακόμη και την ίδια την ΑΕΚ που ήταν ήδη δίκαιη… πρωταθλήτρια σε αστεία γκολ φέτος. Μένουν έξι αγώνες. Αυτοί θα είναι οι παίκτες, αυτοί θα είναι οι προπονητές. Ότι συμπέρασμα ήταν να βγει για την σεζόν είχε βγει προ πολλού. Το μόνο που κρίνεται είναι αν η ΑΕΚ θα βγει τρίτη ή τέταρτη πάνω από τον Άρη για να μην περιμένει τίποτα από το κύπελλο. Δεν θα γράψω το κλασικό, να παίξουν δηλαδή αυτοί που μπορούν. Σε ότι αφορά την αλλαγή διάταξης δεν ξέρω γιατί δεν την δοκίμασε κανείς αλλά φοβάμαι μήπως δοκιμαστεί και το 4-3-3 π.χ και μετά πάλι ψάχνουμε τι έφταιξε… Ένα όμως είναι το δεδομένο. Είναι απαίτηση. Θα πρέπει από τον αγώνα με τα Γιάννενα και μέχρι το τέλος να παίζουν οι πιο υπεύθυνοι. Σε όλες τις θέσεις. Και αυτοί που δείχνουν στα παιχνίδια αλλά και στην καθημερινότητα της ομάδας πως είναι οι πιο σοβαροί. Οποίοι κι αν είναι. Οι “θέλω μια μπάλα μόνος μου” και όσοι ρισκάρουν χωρίς λόγο για να δείξουν κάτι που δεν είναι ας παρακολουθήσουν απ’ έξω. Όπως κι αν τους λένε. Να παίζουν 11 έτοιμοι να υποφέρουν ο ένας για τον άλλον και όλοι για την ομάδα και ότι γίνει. Σίγουρα υπάρχουν. Σε όποια κατάσταση κι αν είναι.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: