Quantcast
NEWS

Οταν ο προπονητής λίγες ώρες πριν το τέλος των μεταγραφών λέει ότι η ομάδα παλεύει για να κλείσει παίκτη ή παίκτες και τελικά δεν γίνεται τίποτα, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω γιατί να αποδειχτεί ότι υπήρξε αποτυχία επίτευξης του στόχου. Και για να λέει δημόσια ένας προπονητής την προηγούμενη εβδομάδα πως η ομάδα θα πάρει δυο παίκτες και ειναι κοντά σε έναν και μόλις χθες ότι παλευει για να ολοκληρωσει μεταγραφές παει να πει ότι τις ήθελε και τις περίμενε. Τουλάχιστον την μία αυτή του αμυντικού χαφ. Και έπρεπε να γίνουν. Δεν έγιναν.

Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να αναλυθεί το γιατί δεν έγινε έστω μία μεταγραφή σε μια θέση που με τον Μοράν να μένει εκτός αποστολής από τον Μπότο στο προηγούμενο ματς το θέμα είναι και αριθμητικό. Υπάρχουν ο Σιμόες, ο Γαλανόπουλος κι ο Αλεφ. Το αν θα βγει ο Μοράν μετά από τόσο καιρό είναι σίγουρα ένα ενδεχόμενο που δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες και σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορείς να βασιστείς. Επίσης είμαι σίγουρος ότι ο Μάνταλος σε παιχνίδια που πρέπει η ομάδα να επιτεθεί μπορεί να είναι ο κεντρικός χαφ, το οκτάρι που λένε πολύ, και προσωπικά πιστεύω πολύ στον Τσόσιτς και σε αυτή την θέση. Αν ήμουν Ουζουνίδης θα είχα τον Ούρος τέταρτο. Εκτός των άλλων είναι και natural εμψυχωτής, γεγονός σημαντικό για το συγκεκριμένο χώρο του γηπέδου, ενώ πιστεύω πως είναι ένας από τους πιο έξυπνους παίκτες που παίζουν στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Από εκεί και πέρα ο κόσμος και όλοι μας δικαίως απογοητευτήκαμε που οι μεταγραφές που ουσιαστικά είχε προαναγγείλει επισημα, μέσω του προπονητή της, δεν έγιναν.

Προσωπικά σε αυτή την στιγμή το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι έχω εμπιστοσύνη στον Μελισσανίδη. Ακόμη και στα τυχον λάθη του. Λάθη δεν κάνουν μόνο οι πεθαμένοι. Εχω όμως εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που έφερε την ευτυχία γιατί, εκτός των άλλων, η ζωή έχει διδάξει ότι οι πραγματικοί μεγάλοι παίκτες δεν πληρώνουν τα λάθη τους, όπως έλεγε ένας μεγάλος. Ούτε καν ασχολούμαι με τους καταπιεσμένους κομπλεξικούς με τον Μελισσανίδη που βρήκαν αφορμή να τα ισοπεδώσουν όλα. Θα ζητήσει τους ισολογισμούς έγραψε το άλλο το ζαβό για να κάνει… έρευνα. Λες και υπάρχει εταιρία χωρίς δημοσιευμένουυς ισολογισμούς. Συνεχίστε να πονάτε. Θα πονάτε μέσα σας πολύ καιρό ακόμη και όποτ εμπορείτε θα το εξωτερικεύεται ως δήθεν αγανακτισμένοι. Το μόνο καλό των χθεσινών είναι ότι σας ανάγκασε να βγάλετε τις μάσκες. Οταν ψευτοχαίρεστε με τις επιτυχίες της ομάδας είσαστε πιο αηδιαστικοί. Οταν προσγειωθεί διαστημόπλοιο στην χωματερή τότε ίσως πάψετε να πονάτε. Η αισθητική σας θα συνεχίσει να είναι χαλασμένη.

Ο πολύς κόσμος της ΑΕΚ, ο καλοπροαίρετος που ξέρει ποιοι τον έκαναν ευτυχισμένο, λογικά μούδιασε, λογικά γκρίνιαξε. Είχε δίκιο, ο κόσμος της μεγάλης ομάδας ΠΡΕΠΕΙ να απαιτεί το καλύτερο! Οτι κι αν γίνει όμως πρέπει ο ανιδιοτελής νορμάλ οπαδός της ΑΕΚ να είναι ψύχραιμος τώρα στα δύσκολα που ήρθαν χωρίς λόγο, γιατί άνετα η ΑΕΚ θα μπορούσε να πάρει ένα παίκτη χθες αν είχε εναλλακτικές λύσεις για τον Ραντόγια ή τον Κρίστιτσιτς που θα ήταν εδώ αν η Σάλτσμπουργκ δεν έτρωγε δυο γκολ σε ένα λεπτό από τον Ερυθρο Αστέρα, και κανείς δεν θα μίλαγε.

Από εκεί και πέρα μετράω ώρες. Για να φτάσω στην Τρίπολη και να αρχίσει επιτέλους το παιχνίδι. Το πολύ δύσκολο αυτό παιχνίδι που τα παιδιά που μας έκαναν χαρούμενους ΠΡΕΠΕΙ να το πάρουν. Σήμερα ιδίως όχι μόνο για τους τρεις βαθμούς αλλα΄και για την ομάδα και τους ανθρώπους που τους στηρίζουν. Για τους ίδιους τους πρωταθλητές και συμμετέχοντες στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ που κάποιοι νομίζουν ότι επειδή η ομάδα δεν πήρε άλλο ένα χαφ μπορεί και να… υποβιβαστούν. Ξεχνούν ότι και δυο παίκτες να έπαιρνε χθες η ομάδα πάλι σήμερα αυτά τα παιδιά θα έπαιζαν. Ανυπομονώ να δω τις 11 κίτρινες φανέλες. Να δω το δίδυμο Πόνσε - Λιβάγια που θα κρύψει την μπάλα. Τα αδέρφια στο πέταλο και όχι μόνο. Τα άλλα θα λυθούν. Οπως πάντα με τρόπο που θα πάνε την ΑΕΚ ένα βήμα μπροστά. Μέσα από τα λάθη της. Αλλωστε η πραγματική επιτυχία είναι το απόσταγμα ενός συνόλου αποτυχιών… Φύγαμε. Φόρτσα για το διπλό ΑΕΚάρα!

Υ.Γ: Επί προσωπικού. Παιδιά ότι και να πείτε, όποιοι κι αν είσαστε, έχω ζήσει το αυτογκόλ του Μπουγαϊδη και έχω ακούσει δυο ωρες μουσική κοιτόντας την θάλασσα στην παραλία στο Καβούρι την ώρα που η ΑΕΚ έχανε και την τελευταία ελπίδα στο Περιστέρι. Εχω δει την γυναίκα μου να κλαίει όπως δεν την είδα σε τόσα δύσκολα και πολύ πιο σοβαρά που έχουμε περάσει. Ολα αυτά τέλειωσαν εκεί. Δεν ζήσαμε τα χειρότερα κι αυτό ποτέ δεν θα το ξεχάσω. ΑΝΤΕΧΩ… Και αγαπώ όλο τον κόσμο γιατί ζει κι ΑΥΤΗ μαζί…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ: