Μαλλιά είχε ο Τιμούρ την άλλη φορά που μας είχε έρθει. Κι εμείς δεν είχαμε άσπρη τρίχα και ακόμη γιορτάζαμε το τρίτο σερί και επειδή είχαμε πάρει και τον Κωστή πηγαίναμε και για το τέταρτο σερί που έλεγε το σύνθημα της χρονιάς που είχε ξεκινήσει εκείνο το Σαββάτο που έβρεχε στη Νέα Σμύρνη και μας είχε βάλει το 2-2 στο 90 ο Πάντιτς. Εκεί είχε βγει κι αυτή η φωτογραφία με τόσο λίγα αλλά τόσο αγαπημένα πρόσωπα. Από τον ήρωα του Μπερναμπέου και τον Μπίμπα που έχουν φύγει δυστυχώς από κοντά μας μέχρι τον Κωστάκη από την Ανάκασα που έλεγε τόσο ωραία την ιστορία με τον… Βαντσιξ και όχι μόνο.
Και εκτός από όλους εμάς ξαναβρίσκει στην ΑΕΚ τόσους που ήταν και τότε εκεί. Σε όλες τις ψηλές θέσεις. Πέρασαν 22 χρόνια από την ημέρα της φωτογραφίας και 19 από τότε που έφυγε, κι όμως είναι σαν να ήρθε ένας δικός μας άνθρωπος. Με μόνο τρία χρόνια στην ΑΕΚ και με τόσα χρόνια καριέρα αλλού σαν παικταράς και προπονητής. Σε κάθε περίπτωση όπως της ομάδας μας που όσο πιο πίσω πας τόσο πιο όμορφες είναι οι αναμνήσεις, το να σου δίνεται η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο χρόνο είναι πάντα όμορφο. Ο Τιμούρ χωρίς τα μαλλιά μας έδωσε αυτή την ευκαιρία. Κι είχαμε τέτοια ομάδάρα τότε που πάρα πολλοί κάνουν το ίδιο λάθος και νομίζουν πως ο Τιμούρ έχει πάρει πρωτάθλημα με την ΑΕΚ. Δεν ειχε πάρει. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…
Πάμε και στα θέματα της πρόσληψης προπονητή έξω από τη νοσταλγία και τις αναμνήσεις. Ο Τιμούρ είναι μια επιλογή ανάγκης για την ΑΕΚ επειδή έφτασε σε αυτο το σημείο με δική της και μόνο ευθύνη. Οχι ότι αποκλείεται να αποδειχτεί η καλύτερη δυνατή επιλογή και να οδηγήσει την ΑΕΚ αυτός στους θριάμβους στους οποίους μαθηματικά θα οδηγηθεί επειδή ο Μελισσανίδης γύρισε και όλα άλλαξαν. Μπορεί να πετύχει πράγματα που ο Μοντανιέ δεν θα πετύχαινε. Ομως για την ΑΕΚ η καλύτερη επιλογή ήταν ο Μοντανιέ. Οχι επειδή το πίστευα και το πιστεύω εγώ με την υποκειμενική μου άποψη που βασίζεται κυρίως στην ποδοσφαιρική παιδεία και τις παραστάσεις του Γάλλου από μεγάλα πρωταθλήματα αλλά επειδή η ίδια η ομάδα τον επέλεξε από όσους σκέφτηκε, προσέγγισε και μίλησε μαζί τους.
Από την άλλη πραγματικά γελάω με κάποιους που πέρυσι τέτοια εποχή πανηγύριζαν επειδή έμεινε ο Δέλλας, μετά έσκιζαν τα ρούχα τους επειδή έφυγε και τώρα κράζουν την επιλογή Τιμούρ επειδή δεν τους αρέσει το… βιογραφικό του. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Σαφώς και η ΑΕΚ είναι αναβαθμισμένη στη θέση του προπονητή σε σχέση με πέρυσι τέτοια εποχή, δεν το συζητάμε. Μιλάμε για έναν προπονητή που έχει δουλέψει ΜΟΝΟ υπό πίεση σε συλλόγους. Και όχι μόνο πίεση πρωταθλητισμού αλλα΄έχει παίξει και πόσες ζαριές εκατομμυρίων σε προκριματικά για ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ και Europa League. Και έχει προπονήσει και πέντε χρόνια Εθνική ομάδα.
Πάμε γερά. Mόνο καλή τύχη μπορείς να ευχηθείς. Ο Τιμούρ είναι δικός μας, είναι πολεμιστής και θα πολεμήσουμε δίπλα του! Από εκεί και πέρα αν ένα πράγμα έμεινε από την ιστορία της αναζήτησης προπονητή είναι ότι η ΑΕΚ με αυτή την οργάνωση και τα εκτελεστικά όργανα μένει πίσω από εκεί που θα έπρεπε ήδη να ήταν. Είναι κρίμα για την ΑΕΚ, τον Μελισσανίδη και την δυναμική που έχει δημιουργήσει και έχει φέρει τα πάνω κάτω στο ποδόσφαιρο να υστερεί τόσο πόλύ σε αυτό το κομμάτι. Πρέπει να αλλάξει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ αυτό το σκηνικό που εκθέτει την ΑΕΚ και της στερεί δυναμική. Πρέπει να γίνει χθες. Κανέναν δεν έχει ανάγκη η ΑΕΚ του Μελισσανίδη. Και να χάσει κάτι πρόσκαιρα πάλι κερδισμένη θα είναι. ΑΕΚ τρυπημένη από μέσα δεν νοείται!
