Έπεσα πολύ έξω με την Εθνική. Πίστευα πως με τα βουντού του Μασκαριάν και την πίστη του Κωστέ θα κατάφερνε η ομάδα όχι μόνο να ανακάμψει αλλά να πάει και στα μπαράζ. Έπεσα 200% έξω γιατί δεν μπορούσα να υπολογίσω πόσο ζημιά έκαναν στο DNA αυτής της ομάδας οι αληταράδες που έχουν διαλύσει το Ελληνικό ποδόσφαιρο και έριξαν και το τελευταίο οχυρό. Όχι μόνο σοβαρότητας αλλά και ενότητας του Ελληνικού ποδοσφαιρικού λαού. Η Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου που πέρυσι τέτοιες μέρες μας κρατούσε όλους σε αγωνία και έφτασε ένα πέναλτι από την πρόκριση στους 8 του Μουντιάλ πριν περάσει ένας χρόνος έφτασε στον πάτο. Πιο κάτω κι από εκεί που την πήρε ο Ρεχάγκελ και την έφτασε στον ουρανό. Γιατί μπορεί να μην πηγαίναμε στις μεγάλες διοργανώσεις αλλά τουλάχιστον τα Λουξεμβούργα και τα Φερόες τα κερδίζαμε μέσα - έξω. Μέσα σε ένα χρόνο διέλυσαν τα πάντα αλλά η καταστροφή άρχισε νωρίτερα. Από το 2002 μέχρι το 2012 το μεγάλο όπλο αυτής της ομάδας ήταν το οικογενειακό κλίμα και η διάθεση αυτοθυσίας τους ενός για τον άλλον. Και όπως μου είχε πει ένας από τους ευλογημένους παίκτες της Πορτογαλίας ήταν πολύ σημαντικό πως το ότι ο Ρεχάγκελ τους είχε πείσει πως και τον… Τοπαλίδη να έβαζε σέντερ φορ το έκανε επειδή το πίστευε και όχι επειδή του το επέβαλαν. Και όλοι μια γροθιά. Από τον προπονητή μέχρι τον υπεύθυνο επικοινωνίας και τον φροντιστή. Έτσι έμεινε η ομάδα μέχρι το Μουντιάλ της Βραζιλίας. Εκεί η δεδομένη αποχώρηση του Σαντος στο τέλος του που εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι αληταράδες και το δηλητήριο που άρχισε να χύνει η ερυθρόλευκη προπαγάνδα, επειδή δεν είχε περάσει ο πόνος από τον αποκλεισμό από τον ΠΑΟΚ, άρχισαν να χαλάνε την μαγιά. Και μετά μόλις ξεφορτώθηκαν τον Φερνάντο έβαλαν μπροστά το σχέδιο άλωσης και της τελευταίας ανέγγιχτης παρέας. Μια παρέας που πραγματικά έγραψε ιστορία. Και τώρα με πολλά κοινά πρόσωπα έφτασε στο άλλο άκρο. Στη συμφορά. Κατανοητό το κράξιμο για τα τατού και τη Μύκονο αλλά και όταν παίρναμε το euro τατουάζ είχαν οι περισσότεροι και στη Μύκονο έκαναν διακοπές εκτός από τον Κάψη που είχε πάει στην… Κυλλήνη.
Αυτή η ομάδα έχασε τις αρχές της και από εκεί άρχισαν όλα. Αυτό τα κατέστρεψε όλα. Και τις αρχές σε μια ομάδα τις βάζουν αυτοί που διοικούν και μετά ο προπονητής. Ο Ρανιέρι ήταν τόσο φυτό που όχι μόνο δεν επέβαλε τα δικά του αλλά ακολούθησε την συνταγή των άλλων. Και βέβαια πήρε το εκατομμύριακι και χαιρέτησε τα κορόιδα. Όχι τον Σαρρή βέβαια που δεν έβαλε ευρώ από την τσέπη του αλλά τους χρηματοδότες της Έθνικης εν καιρώ κρίσης. Παίκτες έχουμε λοιπόν. Κι ο Μασκαριάν για λύση ανάγκης καλός ήταν. Όμως άλλα είναι τα σημαντικά. Οι αρχές και η αγάπη. Όταν ξαναέρθουν μπορεί να ξανάρθει και η χαρά. Όχι της νίκης μόνο. Της χαράς να βλέπουμε μια ομάδα όχι απλά αντάξια αλλά πάνω από την δυναμική της χώρας μας.
Η Βενεζουέλα πάντως είναι σούπερ παρέα. Και ο Βάργκας έχει όλα αυτά τα ωραία που έχουν οι παίκτες από την Ήπειρο της μπάλας ανεξάρτητα από το που έχουν γεννηθεί. Μπαλαδόρος, τσαμπουκάς. λίγο αλητάκος και ηγετική φυσιογνωμία. Και βέβαια για όσους πιστεύουν ότι οι δύο χιαστοί είναι… ανήκεστος βλάβη πρέπει να ικανοποιήθηκαν που άντεξε καμια 30αρια κλωτσιές. Μια έξυπνη μεταγραφή που σήμερα σίγουρα θα άξιζε περισσότερο. Μεταξύ του Χάμες και του Βάργκας το δεκάρι που νίκησε ήταν το… δικό μας. Vamos Roland…
