Δεν το αποκλείω να επιστρέψω στην ΑΕΚ μια μέρα. Μακάρι να είναι ανοικτές οι πόρτες για μένα. Φεύγω με τις καλύτερες αναμνήσεις και δεν έχω παράπονο από κανέναν. Ελπίζω ούτε και η ΑΕΚ να έχει παράπονο από εμένα. Ο σύλλογος πήρε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό από την πώλησή μου και είμαι χαρούμενος για αυτό. Αυτό που σίγουρα αποκλείω είναι να επιστρέψω στην Ελλάδα για να παίξω σε άλλη ελληνική ομάδα. Είχα υποσχεθεί στον κόσμο της ΑΕΚ ότι δεν θα πάω στον Ολυμπιακό ούτε σε άλλη ελληνική ομάδα και κράτησα την υπόσχεσή μου».

-Αυτή τη στιγμή ο κόσμος της ΑΕΚ σε διαβάζει. Τι μήνυμα θέλεις να τους στείλεις;

Θα τους έχω πάντα στην καρδιά μου. Τους ευχαριστώ για την αγάπη που μου έδειξαν και τις φορές που τραγουδούσαν ρυθμικά το όνομά μου. Θα ήθελα επίσης να στείλω ένα μήνυμα ενάντια στη βία. Η βία δεν βοηθάει πουθενά. Ισως ορισμένες φορές να είναι αγανακτισμένοι για απώλειες τίτλους ή για κακές διαιτησίες ή μια κακή απόδοση των παικτών, αλλά η βία δεν οδηγεί πουθενά. Μόνο κακό προκαλεί. Είναι λίγοι εκείνοι που την προκαλούν και μακάρι να απομονωθούν. Μακάρι μια μέρα να φορέσω ξανά τη φανέλα της ΑΕΚ και να πανηγυρίσουμε περισσότερους τίτλους. Τους αγαπώ και θα μου λείψουν».

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την αποχαιρετιστήρια συνέντευξη που είχε δώσει ο Νατσο Σκόκο στο aek365. Σε μια δύσκολη εποχή για την ΑΕΚ ο Νάτσο ανανέωσε το συμβόλαιο του και ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό, και παρά τα όσα είχαν ειπωθεί σε επίπεδο φημολογίας αλλά και τα όσα άδικα είχε και ο ίδιος ακούσει, ο Αργεντίνος ΠΑΙΚΤΑΡΑΣ έδωσε πίσω στην ΑΕΚ τα χρήματα που είχε δαπανήσει αφού την μεταγραφική περίοδο που έφυγε ουσιαστικά θα μπορούσε να φύγει και ως ελεύθερος. Ήταν μια πραγματική προσφορά στην ΑΕΚ από έναν ξένο παίκτη που δεν του κάναμε και χάρη που του δώσαμε την φανέλα της ομάδας. Εκτίμησε όμως το ότι αναδείχτηκε και έκανε το Ευρωπαϊκό βήμα στην ΑΕΚ και έδειξε αυτή την εκτίμηση έμπρακτα.

Κι ας άκουγε τα διάφορα για τα παιχνίδια που διάλεγε και που ήταν δήθεν τα πιο… εμπορικά που του πρόσφεραν προσωπική προβολή. Άλλη μια σοφή… “μαλακία” που έλεγε κι ο Γεώργιου, ο Γιώργος, όχι ο Ακης. Σαν το παιχνίδι π.χ. με την Κέρκυρα της Β Εθνικής στο ΟΑΚΑ που το καθάρισε στο 90 και μας γλίτωσε από τον επαναληπτικό στο νησί. Και όχι μόνο αυτό. Το ότι είχε ένα περίεργο στιλ παιχνιδιού μπορεί να μπέρδευε λίγο τα πράγματα όμως όταν έπαιρνε την μπάλα όπως έπρεπε, ήξερε όσο λίγοι που πέρασαν να την διατάζει. Δυστυχώς μόνο το τελευταίο εξάμηνο της παρουσίας του ο Σκόκο έπαιξε στη θέση που ήταν η καλή του. Ο Χιμένεθ γύρισε την ομάδα σε ρόμβο, τον έβαλε ελεύθερο περιφερειακό επιθετικό με κορυφή τον Λύμπε ή σαν ψευτοδεκάρι (τρίτο επιθετικό ουσιαστικά) με Λύμπε και Μπλάνκο μπροστά, αλλά πάντα στον άξονα και ο Νάτσο έδειξε που πρέπει να παίζει αυτό το παιδί για να κάνει τα καλύτερα από τα πολλά που μπορεί.

Εκεί έπαιξε και μετά την ΑΕΚ και έκανε αυτή την αξιοπρόσεκτη πορεία που τον έφερε έως την Πρεμιέρ Λιγκ. Είναι δεδομένο πως είναι παίκτης άξονα και κοντά στο τέρμα. Περιφερειακός επιθετικός ώστε αυτά που μπορεί να κάνει να τα κάνει κοντά στο τέρμα και όχι στα άκρα που τον είχε εξορίσει για καιρό ο κάκιστος σχεδιασμός του 2008 και η προσπάθεια να χωρέσουν όλοι στην εντεκάδα. Σαν ακραίος στο 4-2-3-1 ή ακόμη χειρότερα στο κλασικό 4-4-2 ο Νάτσο δεν μπορούσε να παίξει και να δώσει αυτό που μπορούσε.

Είχε εκλάμψεις αντάξιες της κλάσης του αλλά όχι διάρκεια και κυρίως συμμετοχή στο παιχνίδι. Η μόνη θέση “ακραίου” που θα μπορούσε να παίξει και είχε παίξει καλά οπότε χρησιμοποιούσε ο Χιμένεθ αυτό το σύστημα ήταν αριστερά ή δεξιά μπροστά στο 4-3-3 (4-1-2-3) όπου εκεί ο οι τρεις επιθετικοί μπροστά έχουν τελείως διαφορετικές κινήσεις από ότι στο κλασικό 4-2-3-1 και είναι πολύ περισσότερο κοντά στο τέρμα και μέσα στην περιοχή.

Ο Νάτσο έδειξε με πράξεις ποιος είναι, κράτησε τον λόγο του και για αυτό είναι σίγουρο πως η συντριπτική πλειοψηφία τον θέλει πίσω στην ΑΕΚ. Το τάιμινγκ είναι καλό γιατί τώρα τελευταία έχει πάψει να είναι άπιαστος. Άντε με το καλό. Κι αν γίνει το διπλό μπαμ και έρθει μαζί με τον Μπουόνανότε και παίξουν αυτό που μπορούν τότε θα μοιράζονται… λεξοτανίλ στους δικούς μας, που έλεγε και μια ψυχή, και… σακούλες στους αντιπάλους.