Η Πόρτο βρίσκεται στην Αγγλία για να αντιμετωπίσει απόψε(12/3) την Άρσεναλ στο «Έμιρεϊτς», στην δεύτερη μεταξύ τους μάχη για τους «16» του Champions League, με τους «Δράκους» να έχουν προβάδισμα πρόκρισης, καθώς στο πρώτο ματς είχαν κερδίσει με 1-0.
Την τελευταία φορά που ο σύλλογος βρέθηκε στο Νησί για να αντιμετωπίσει μια αγγλική ομάδα για τους «16» της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης ήταν το 2004, όταν τότε είχε αναδειχθεί ισόπαλος 1-1 στο «Ολντ Τράφορντ» με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και με συνολικό σκορ 3-2 είχε πάρει το εισιτήριο για τα προημιτελικά.
Εκείνη η ομάδα της Πόρτο παραμένει έως σήμερα η τελευταία εκτός των πέντε μεγάλων πρωταθλημάτων που έχει καταφέρει να κατακτήσει την κούπα με τα μεγάλα αυτιά. Πάμε λοιπόν να δούμε πως κατάφεραν οι «Δράκοι» να τρελάνουν όλον τον ποδοσφαιρικό πλανήτη.
Ο Ζοζέ Μουρίνιο ήταν πάντα ένας προπονητής με μεγάλες φιλοδοξίες. Στην προηγούμενη ομάδα του, την Λεϊρία, παρακίνησε τους παίκτες του με έναν ασυνήθιστο τρόπο, λέγοντάς τους ότι αν είχαν καλή απόδοση, θα κέρδιζε δουλειά σε έναν από τους τρεις μεγάλους συλλόγους της Πορτογαλίας και στη συνέχεια θα έπαιρνε μερικούς από αυτούς μαζί του.
Τήρησε τον λόγο του μετά την πρόσληψή του από την Πόρτο το 2002, υπογράφοντας τρεις από τους παλιούς του παίκτες: τον αριστερό μπακ, Νούνο Βαλέντε, τον κεντρικό μέσο, Τιάγκο, και τον Ντερλέι. Αλλά ακόμη και ο εξαιρετικά σίγουρος Μουρίνιο δεν πίστευε ότι η Πόρτο είχε σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει το Champions League το 2003-04.
Οι φιλοδοξίες του ήταν πιο μετριοπαθείς. Πρώτον, ήθελε να προχωρήσει στη φάση νοκ-άουτ της διοργάνωσης. Δεύτερον, ήθελε να νικήσει μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της Ευρώπης. Όπως υποψιάζεστε, ήθελε να τα πετύχει αυτά για να βάλει τον εαυτό του στον ποδοσφαιρικό χάρτη και να πάει ως προπονητής σε μεγαλύτερη ομάδα. Έτσι, όταν η Πόρτο κληρώθηκε με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - σε εκείνο το σημείο, τρίτη στην κατάταξη συντελεστών της UEFA πίσω από τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα - ήταν η ευκαιρία να καταγράψει μια ιστορική νίκη επί του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, του πιο σεβαστού προπονητή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Αυτή, παρεμπιπτόντως, ήταν η πρώτη σεζόν αφότου η UEFA είχε εγκαταλείψει την δεύτερη φάση των ομίλων, αντικαθιστώντας την με μια μορφή νοκ-άουτ από τη φάση των «16».
Όταν προπονούσε την Πόρτο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ο Μουρίνιο ήταν στο στοιχείο του. Πριν από το πρώτο παιχνίδι εναντίον της Γιουνάιτεντ, το πρώτο ευρωπαϊκό ματς στο νέο «Ντραγκάο», είπε στους παίκτες του τον στόχο τους με έναν τυπικό τρόπο Μουρίνιο - ο στόχος για το πρώτο παιχνίδι βασίστηκε γύρω από τον στόχο για το δεύτερο παιχνίδι.
Ο Πορτογάλος δεν ήθελε η Πόρτο να χρειαστεί νίκη στο "Ολντ Τράφορντ". Έτσι, ενώ μια νίκη με ένα τέρμα θα ήταν ιδανική, μια ισοπαλία χωρίς γκολ θα ήταν επίσης κατάλληλη, γνωρίζοντας ότι ένα 1-1 ή ένα 2-2 στο δεύτερο παιχνίδι θα τους οδηγούσε σε πρόκριση, λόγω του εκτός έδρας γκολ.
Ωστόσο, οι «Δράκοι» δεν έπαιξαν για το «Χ». Επιτέθηκαν. Εν μέρει, επειδή ο Μουρίνιο δεν ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσαν να αμυνθούν - η απουσία του μέσου Κοστίνια, σήμαινε ότι ο Special One δεν ήθελε μεγάλες περιόδους πίεσης από τον αντίπαλο. Η Πόρτο έπαιξε άμεσο ποδόσφαιρο, αλλά έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού στο αντίπαλο μισό. Και τα δύο γκολ στη νίκη με 2-1 προήλθαν από τον Μπένι ΜακΚάρθι συμπεριλαμβανομένου ενός εξαιρετικού γκολ με κεφαλιά.
Ο ΜακΚάρθι ήταν ουσιαστικά η μόνη σημαντική μεταγραφή του συλλόγου το προηγούμενο καλοκαίρι. Ήταν ο αντικαταστάτης του Έλντερ Πόστιγκα. Ο Μουρίνιο ήταν ευχαριστημένος με την συγκεκριμένη μεταγραφή, λέγοντας ότι ο ΜακΚάρθι ήταν, σε αντίθεση με τον Ποστίγκα, ένας «γεννημένος σκόρερ».
Αλλά ίσως το πιο σημαντικό ήταν ότι μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA το 2002-03, οι «Δράκοι» κράτησαν μια σταθερή ομάδα και άλλαξαν ελάχιστα το ρόστερ τους. «Όσον αφορά την ποιότητα του παιχνιδιού μας, το 2002-03 ήταν η καλύτερη σεζόν μας», δήλωσε ο αρχηγός της ομάδας, Χόρχε Κόστα στο «Athletic». Παίξαμε καλό ποδόσφαιρο και είχαμε μια πολύ ενωμένη ομάδα. Ήμασταν φίλοι, όχι απλά συμπαίκτες. Δεν ήταν μια ομάδα που χρειαζόταν αλλαγή και αυτό κατέληξε να είναι θετικό».
Στο «Ολντ Τράφορντ», η Πόρτο βρέθηκε πίσω στο σκορ με γκολ του Πολ Σκόουλς, το οποίο έβαλε τη Γιουνάιτεντ μπροστά με 1-0 στο ματς και μπροστά στα συνολικά γκολ. Ο Σκόουλς σκόραρε και άλλο τέρμα, το οποίο ακυρώθηκε λανθασμένα ως οφσάιντ. Αν ο επόπτης γραμμής είχε κρατήσει τη σημαία του κατεβασμένη, τα τελευταία 20 χρόνια της ιστορίας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου μπορεί να ήταν πολύ διαφορετικά.
Η συνεργασία στο κέντρο της άμυνας μεταξύ του Κόστα και του Ρικάρντο Καρβάλιο, λειτούργησε εξαιρετικά. «Είχαμε διαφορετικά χαρακτηριστικά», ανέφερε ο Κόστα. «Ήμουν περισσότερο ηγέτης, πιο επιθετικός, πιο έμπειρος. Ο Ρικάρντο ήταν νεότερος, γρηγορότερος, πιο χαλαρός. Δεν ήταν πάντα τόσο συγκεντρωμένος. Αλλά τα πράγματα που μου έλειπαν, τα είχε ο Ρικάρντο και το αντίστροφο. Συμπληρώσαμε ο ένας τον άλλον πολύ καλά». Με το υποτιμημένο δίδυμο των Βαλέντε και Πάουλο Φερέιρα και στις δύο πλευρές, η Πόρτο είχε μια από τις πιο συμπαγείς αμυντικές τετράδες της διοργάνωσης.
Αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην προπονητική του Μουρίνιο. Το περίεργο με αυτή την ομάδα της Πόρτο ήταν ότι, με την αναμφισβήτητη εξαίρεση του λαμπρού δεκαριού της, Ντέκο, το αστέρι της ομάδας ήταν ο…τεχνικός της.
Όταν ο Φέργκιουσον παραπονέθηκε για τις καθυστερήσεις της Πόρτο σε όλο το πρώτο παιχνίδι, ο Μουρίνιο απάντησε ότι και αυτός θα ενοχλούνταν αν η ομάδα του είχε διδαχθεί ένα μάθημα από μια ομάδα «που κόστιζε το ένα δέκατο της τιμής». Η λεκτική διαμάχη μεταξύ τους προσέλκυσε περισσότερη προσοχή από οποιοδήποτε στοιχείο της μάχης στο γήπεδο.
Όταν ο Τιμ Χάουαρντ απέκρουσε το φάουλ του ΜακΚάρθι στις καθυστερήσεις του αγώνα και επέτρεψε στον Κοστίνια να πάρει το ριμπάουντ και να στείλει την μπάλα στα δίχτυα, ο Μουρίνιο έκανε ένα σπριντ για να φτάσει στο κόρνερ και να πανηγυρίσει με τους παίκτες του και πήρε ξανά τα φώτα της δημοσιότητας.
???? OTD in 2004...
— Football on TNT Sports (@footballontnt) March 9, 2021
Jose Mourinho ran down the Old Trafford touchline to celebrate Porto's last-minute equaliser against Man Utd ????
An absolutely iconic #UCL moment ???? pic.twitter.com/PjZlXbXaXp
Το Champions League του 2003-04 ήταν ένα εξαιρετικά απρόβλεπτο τουρνουά, με την προημιτελική φάση να είναι το αποκορύφωμά του. Η λογική έλεγε πως η Μίλαν θα επικρατούσε της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, η Ρεάλ Μαδρίτης θα νικούσε τη Μονακό, η Άρσεναλ, στο δρόμο της για μια αήττητη σεζόν πρωταθλήματος, θα έβγαζε εκτός την Τσέλσι, ενώ το Πόρτο-Λιόν ήταν το πιο «αδιάφορο» παιχνίδι.
Τελικά όλα έγιναν…αντίθετα. Οι «ροσονέρι», η «Βασίλισσα» και οι «κανονιέρηδες» έμειναν εκτός διοργάνωσης, ενώ από το «αδιάφορο» ζευγάρι θα προέκυπτε λίγο καιρό αργότερα ο νικητής της διοργάνωσης. Ο Μουρίνιο περίμενε μια συνάντηση με τη Μίλαν στον ημιτελικό, καθώς οι Ιταλοί είχαν κερδίσει την Ντεπορτίβο με 4-1 στον πρώτο αγώνα.
Όταν άκουσε την είδηση της ήττας της Μίλαν με 4-0 στην Ισπανία, πήγε αμέσως στον αναπληρωματικό τερματοφύλακά του, Νούνο Εσπίριτο Σάντο, ο οποίος είχε υπογράψει από την Ντεπορτίβο, για να τον ενημερώσει ότι θα επέστρεφε στην παλιά του ομάδα.
Στα χρόνια του στον ισπανικό σύλλογο, ο πορτογάλος τερματοφύλακας δεν αγωνιζόταν πολύ, πηγαίνοντας αρκετές φορές δανεικός σε άλλες ομάδες. Ο Σάντο - τώρα προπονητής της Νότιγχαμ Φόρεστ - ήταν ενθουσιασμένος που άκουσε τα νέα. «Κόουτς, τότε είμαστε στον τελικό!» απάντησε. Σε εκείνο το σημείο, οι «Δράκοι» συνειδητοποίησαν ότι οι προσδοκίες είχαν αυξηθεί, όπως και η πίεση.
Πόρτο και Ντεπορτίβο ήρθαν ισόπαλες 0-0 στο «Ντραγκάο», σε ένα σφιχτό πρώτο παιχνίδι, με καμία πλευρά να μην θέλει να κάνει λάθος. Ο αγώνας δεν είχε αρκετές φάσεις μπροστά από τις δύο εστίες και ο Μουρίνιο δεν είχε γίνει ακόμα γνωστός ως προπονητής που έπαιζε αμυντικό ποδόσφαιρο. Η Πόρτο αγωνιζόταν με την αμυντική της γραμμή ψηλά στο γήπεδο και κυριάρχησε στην κατοχή σε 10 από τους 13 αγώνες της στο Champions League εκείνη τη σεζόν.
Ο επαναληπτικός, στο «Riazor», ήταν μια τεράστια πρόκληση για την πορτογαλική ομάδα. Η Ντεπορτίβο είχε μια από τις πιο δύσκολες έδρες στο Champions League και είχε ένα τρομερό εντός έδρας ρεκόρ. Η ισοπαλία χωρίς τέρματα στο πρώτο ματς σήμαινε πως εάν η Πόρτο έμενε και πάλι στο «Χ», σκοράροντας όμως αυτήν την φορά, θα έπαιρνε την πρόκριση για τον μεγάλο τελικό. Τελικά, η ομάδα του Μουρίνιο κέρδισε 1-0 και για άλλη μια φορά, οι «Δράκοι» κυριάρχησαν στην κατοχή.
Η Πόρτο ξεκίνησε με το συνηθισμένο 4-3-1-2 στην Ευρώπη και ο Κοστίνια έκανε εξαιρετική δουλειά απέναντι στον Χουάν Κάρλος Βαλερόν, τον πλέι μέικερ της Ντεπορτίβο. Όταν η ομάδα άρχισε να έχει προβλήματα στην αριστερή της πλευρά στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μουρίνιο μετακίνησε τον Ντερλέι - ο οποίος είχε επιστρέψει από τραυματισμό χιαστού συνδέσμου - για να παίξει ως αριστερός εξτρέμ, δημιουργώντας ένα αποτελεσματικό σύστημα που ανάγκασε τον δεξιό μπακ της Ντεπορτίβο, Μανουέλ Πάμπλο, να μην ανεβαίνει συχνά.
Ταυτόχρονα, ο Ντέκο άρχισε να παίζει από τα δεξιά, με τον σχηματισμό να μοιάζει πλέον περισσότερο με 4-3-3. Αυτές οι τακτικές αλλαγές, επέτρεψαν στους Ντέκο και Ντερλέι να επιτεθούν από τα πλάγια, δημιουργώντας δύο σημαντικές ευκαιρίες στο δεύτερο ημίχρονο, ενώ ο Ντέκο κέρδισε στη συνέχεια το κρίσιμο πέναλτι, στο οποίο ευστόχησε ο Ντερλέι για το τελικό 1-0.
Την επόμενη μέρα, ο Μουρίνιο πέταξε για το Λονδίνο, για να παρακολουθήσει την αναμέτρηση μεταξύ της Τσέλσι και της Μονακό, από την οποία θα προέκυπτε ο αντίπαλος των «Δράκων» στον τελικό. Φαίνεται πιθανό ότι ο Special One, κατά την επίσκεψή του στο «Στάμφορντ Μπριτζ», συναντήθηκε επίσης με τους μελλοντικούς εργοδότες του.
Αλλά πρώτα απ 'όλα, ο Μουρίνιο είδε αυτό που ήθελε- η Μονακό νίκησε την Τσέλσι. Ο Πορτογάλος, όχι μόνο θεωρούσε ευκολότερο αντίπαλο τους Γάλλους, αλλά ήξερε ότι θα ταξίδευαν στον τελικό στο Γκελζενκίρχεν με σχετικά λίγους οπαδούς. Ως εκ τούτου, οι οπαδοί της Πόρτο θα μετέτρεπαν τον τελικό σε εντός έδρας παιχνίδι για την ομάδα του.
Ο Μουρίνιο παρείχε πάντα στους παίκτες του - εκείνη την εποχή - μια ασυνήθιστη ποσότητα πληροφοριών σχετικά με τον αντίπαλο. Για τον τελικό πήγε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα, δίνοντας στους παίκτες του DVD γεμάτα με κλιπ των αντιπάλων τους.
Κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο, φαίνεται σαν ένας διαφορετικός κόσμος. Δεν είναι μόνο ότι είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς δύο «αουτσάιντερ» στον τελικό ή ότι ο Μουρίνιο και ο Ντιντιέ Ντεσάν θεωρούνταν φρέσκοι νέοι προπονητές με συναρπαστικές, επιθετικές ιδέες. Ήταν επίσης και οι σχηματισμοί. Και οι δύο πλευρές αγωνίστηκαν με 4-4-2 σε ρόμβο. Το σύστημα της Μονακό ήταν σίγουρα πιο επιθετικό - ο Ντεσάν χρησιμοποίησε ένα εξάρι μαζί με τρεις άλλους μέσους για να πιέζουν σε όλο το γήπεδο, ενώ η Πόρτο χρησιμοποίησε τρεις πιο αμυντικογενείς μέσους για να υποστηρίξουν τον Ντέκο.
Αλλά η ομάδα του Μουρίνιο προσέφερε μεγαλύτερη ποικιλία στην επίθεση - το επιθετικό δίδυμο των Κάρλος Αλμπέρτο και Ντερλέι ανοιγόταν και στα πλάγια, ενώ οι επιθετικοί της Μονακό κινούνταν μόνο εντός περιοχής.
Οι Μονεγάσκοι ξεκίνησαν καλύτερα το ματς. Η Πόρτο χρησιμοποίησε και πάλι μια υψηλή αμυντική γραμμή για να κρατήσει το όπλο της ομάδας του Πριγκιπάτου, Φερνάντο Μοριέντες, μακριά από την περιοχή, αλλά αυτό έδωσε χώρο στον Λουντοβίκ Ζιουλί για να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, με τον Γάλλο εξτρέμ μάλιστα να χάνει την πρώτη σημαντική ευκαιρία της αναμέτρησης.
Η Πόρτο ήταν τυχερή που ο Ζιουλί αποχώρησε λόγω τραυματισμού στο 0-0. Ήταν επίσης τυχερή που ο Ντεσάν πήρε την απόφαση να αντικαταστήσει τον Γάλλο, με έναν target man, τον Ντάντο Πρσο.
Το 1-0 ήρθε λίγο πριν το ημίχρονο, κόντρα στη ροή του παιχνιδιού, με γυριστό του Κάρλος Αλμπέρτο μέσα από την περιοχή. Ο 19χρονος, ήδη διεθνής με τη Βραζιλία, είχε υπογράψει στο μεταγραφικό παράθυρο του Ιανουαρίου ως αντικαταστάτης του Ντερλέι, ο οποίος αρχικά φαινόταν πως δε θα αγωνιζόταν για το υπόλοιπο της σεζόν, μετά από σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο τον Δεκέμβριο. Ωστόσο, ο Ντερλέι επέστρεψε νωρίτερα από το αναμενόμενο, οπότε ο Κάρλος Αλμπέρτο έγινε ο επιθετικός συνεργάτης του, με τον ΜακΚάρθι να μένει στον πάγκο.
Ο Μουρίνιο κέρδισε τη μάχη τακτικής εντός του παιχνιδιού. Ο Ντεσάν έκανε άλλη μια περίεργη αλλαγή με 25 λεπτά να απομένουν, θυσιάζοντας τον μέσο, Εντουάρ Σισέ, για έναν τρίτο επιθετικό, τον Σαμπάνι Νόντα.
Η Μονακό είχε βγει μπροστά για να ισοφαρίσει και άφηνε κενά στην Πόρτο και ο Μουρίνιο το αισθάνθηκε αυτό. Απέσυρε τον σκόρερ Κάρλος Αλμπέρτο, έφερε στο ματς τον ενεργητικό μέσο, Ντμίτρι Αλένιτσεφ και τοποθέτησε τον Ντέκο ως δεύτερο επιθετικό.
Αυτό απέδωσε εξαιρετικά, καθώς στο 71’ της αναμέτρησης, ο Αλένιτσεφ έκανε το παράλληλο γύρισμα από τα αριστερά και βρήκε τον Πορτογάλο μέσο, ο οποίος πήρε ένα κοντρόλ και με ψύχραιμο πλασέ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 2-0. Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Αλένιτσεφ άφησε την μπαγκέτα του δημιουργού και πήρε αυτή του σκόρερ, αφού με ωραίο σουτ από τα αριστερά έγραψε το τελικό 3-0.
⚽️ Carlos Alberto, Deco, Alenichev
— UEFA Champions League (@ChampionsLeague) May 26, 2022
???? When Porto became European champions again in 2004 ????@FCPorto | #UCLfinal pic.twitter.com/Bs1Tj0qO5M
Δύο δεκαετίες μετά, παραμένει ένα απίστευτο επίτευγμα – ο πιο απίθανος νικητής Champions League στη σύγχρονη εποχή, στο αποκορύφωμα μιας πραγματικά εξαιρετικής σεζόν. Η Πόρτο άξιζε απόλυτα την κατάκτηση του τροπαίου. Έκανε την μεγάλη πρόκριση εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ξεπέρασε με σχετική ευκολία το εμπόδιο της Λιόν στον προημιτελικό, ήταν άψογη τακτικά εναντίον της Ντεπορτίβο στον ημιτελικό και στη συνέχεια κέρδισε άνετα στον τελικό την Μονακό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΣΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ: The Athletic
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
