Αν ένας αθλητικός διευθυντής εξηγούσε ότι ο κύριος στόχος του για το μεταγραφικό παράθυρο ήταν να υπογράψει έναν ποδοσφαιριστή που δεν ήταν αρκετά καλός για να ξεκινήσει βασικός, δεν ταίριαζε τόσο στο στυλ παιχνιδιού της ομάδας και πιθανότατα είχε περάσει το «πικ» του, θα αναρωτιόμασταν αν είχε τρελαθεί. Ωστόσο, αυτό έχει γίνει μια πρόκληση για τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις μεταγραφές: η υπογραφή ενός επιθετικού «Plan B».
Υπάρχουν εδώ και χρόνια φορ που μπορούν να προσφέρουν κρίσιμα γκολ ερχόμενοι από τον πάγκο, αλλά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο οι επιθετικοί που είναι δεύτεροι στην ιεραρχία των ομάδων πρέπει να έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από τους πρώτους: Περισσότερο στατικοί και πιο δυνατοί σωματικά που περιμένουν μια σέντρα στην περιοχή παρά μια πάσα στην πλάτη της άμυνας.
Οι συγκεκριμένοι παίκτες δεν λογίζονται πλέον ως οι βασικοί σεντερ φορ, αλλά πάντα χρειάζονται όταν μια ομάδα κυνηγάει ένα παιχνίδι. Υπήρξαν δυο σημαντικές εξελίξεις που οδήγησαν σε αυτό. Το πρώτο είναι η απομάκρυνση από τα συστήματα με δύο επιθετικούς.
Τα προηγούμενα χρόνια, ένας σύλλογος που χρησιμοποιούσε το 4-4-2 είχε τέσσερις φορ και μπορούσε να δοκιμάζει διαφορετικούς συνδυασμούς. Πλέον, οι ομάδες έχουν έναν βασικό επιθετικό και έναν εφεδρικό. Ο δεύτερος λόγος είναι η άνοδος του ψευτοεννιαριού. Ο Φραντσέσκο Τότι στη Ρόμα, ο Ρούνεϊ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο Λιονέλ Μέσι στη Μπαρτσελόνα.
Τι πρέπει να προσέχουν οι ομάδες
Κάπως έτσι, ένας φορ, ο οποίος είναι βαρύς και αποδίδει κυρίως μέσα στο κουτί, έχει γίνει το «Plan B» για τις περισσότερες ευρωπαϊκές ομάδες. Η αγορά ενός τέτοιου ποδοσφαιριστή είναι ο πιο ενδιαφέρων τύπος μεταγραφής για τους μεγάλους συλλόγους.
Υπάρχει μια δύσκολη ισορροπία που πρέπει να επιτευχθεί. Από τη μία πλευρά, θέλεις έναν επιθετικό που μπορεί να επηρεάσει τα παιχνίδια και να βελτιώσει το επίπεδο της ομάδας, αλλά από την άλλη δεν μπορείς να ξοδέψεις τόσα πολλά χρήματα ή να αγοράσεις έναν παίκτη με πολύ μεγάλη φήμη, επειδή θα νιώθεις υποχρεωμένος να τον ξεκινάς κάθε εβδομάδα.
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Μπαρτσελόνα είχαν μια παρόμοια εμπειρία μετά την κατάκτηση του Champions League το 2008 και το 2009 αντίστοιχα, με σύστημα χωρίς καθαρούς επιθετικούς. Η Γιουνάιτεντ αγόρασε τον Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ με ποσό-ρεκόρ, ενώ η Μπαρτσελόνα αντάλλαξε τον Σαμουέλ Ετό με τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Και οι δύο ήταν ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης, όμως ήταν παίκτες που απέδιδαν καλύτερα εντός περιοχής. Και οι δύο σύλλογοι, ωστόσο, έφτασαν στην κορυφή χωρίς αυτούς.
Ο Μπερμπάτοφ έμεινε περισσότερο από ότι Ιμπραΐμοβιτς, ο οποίος αποτέλεσε παρελθόν από τους «Μπλαουγκράνα» μόλις έναν χρόνο μετά την απόκτηση του. Πλέον, στο υψηλότερο επίπεδο και ειδικά στα μεγάλα παιχνίδια, τέτοιοι παίκτες δεν φαίνονται κατάλληλοι.
Ο Μπερμπάτοφ είχε την περίεργη εμπειρία να τερματίσει πρώτος σκόρερ στην Premier League το 2010-11, αλλά να μείνει εκτός από την 18μελή αποστολή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για τον τελικό του Champions League κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Οι Καταλανοί εκείνη την σεζόν, έκαναν πράγματα και θαύματα, αφού είχαν πουλήσει τον Ίμπρα. Αυτό, ουσιαστικά, ήταν το πρώτο μάθημα για τους συλλόγους στην εποχή χωρίς κλασσικούς επιθετικούς.
Ένα άλλο ενδιαφέρον μάθημα ήρθε από τη Λίβερπουλ, σε δύο ξεχωριστά μεταγραφικά παράθυρα: τον Ιανουάριο του 2011 και το καλοκαίρι του 2015. Και στις δύο περιπτώσεις, η Λίβερπουλ ξόδεψε πολλά χρήματα σε ένα στατικό φορ, φαινομενικά χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ο πιο δύσκολος, πιο ευέλικτος - και φθηνότερος - επιθετικός που μόλις είχε υπογράψει ήταν το πραγματικό μέλλον της επίθεσής της.
Το 2011, απέκτησε τον Λουίς Σουάρες και στη συνέχεια, μια μέρα αργότερα, πανικοβλήθηκε για την αποχώρηση του Φερνάντο Τόρες και σχεδίασε μια κίνηση για τον Άντι Κάρολ. Το 2015, είχε ήδη υπογράψει τον Ρομπέρτο Φιρμίνο. Στη συνέχεια βγήκε στην αγορά και απέκτησε τον Κριστιάν Μπεντέκε.
Αυτές οι μεταγραφές ήταν διαφορετικές από αυτές του Μπερμπάτοφ και του Ιμπραΐμοβιτς: Ούτε ο Κάρολ ούτε ο Μπεντέκε είχαν φήμη που απαιτούσε μια θέση στην αρχική εντεκάδα, αν και αναμφισβήτητα τα ποσά που έδωσαν οι «Κόκκινοι» και για τους δύο έκαναν τα πράγματα δύσκολα. Όταν τους δίνονταν ευκαιρίες, κανένας τους δεν ήταν παραγωγικός. Και οι δύο ήταν ακριβές αποτυχίες. Οπότε αυτό ήταν ένα άλλο μάθημα: Οι ομάδες δεν χρειάζεται να βιάζονται να πάρουν και δεύτερο φορ, με το που υπογράψουν τον πρώτο.
Η καλύτερη χρονική στιγμή για να τους αποκτήσουν
Η καλύτερη στιγμή για να αποκτήσεις έναν επιθετικό δεύτερου πλάνου είναι γενικά προς το τέλος της καριέρας τους. Η υπογραφή ενός φορ μετά τα τριάντα του έρχεται σε αντίθεση με τις γενικές αρχές της καλής μεταγραφικής επιχείρησης, αν και είναι πιθανό να είναι φθηνότερος από έναν ανερχόμενο επιθετικό. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους οι σύλλογοι καταλήγουν με ένα μεγαλύτερο σε ηλικία φορ για δεύτερη επιλογή.
Ο πρώτος είναι πως το ποδόσφαιρο γίνεται όλο και πιο τεχνικό, με τους Plan B επιθετικούς να έχουν στοιχεία πιο «παραδοσιακού» σεντερ φορ. Δεύτερον, οι παίκτες γενικά αλλάζουν καθώς μεγαλώνουν. Βασίζονται περισσότερο στο στατικό παιχνίδι παρά στη συνεχή κίνηση.
Τρίτον, είναι πιο πιθανό να αποδεχτούν ότι, σωματικά, το να ξεκινάνε βασικοί κάθε βδομάδα θα είναι μια πρόκληση και ένας εφεδρικός ρόλος μπορεί να τους ταιριάζει. Τέταρτον, οι φορ αυτής της ηλικίας είναι πιο πιθανό να δεχτούν βραχυπρόθεσμα συμβόλαια και η δέσμευση ενός αναπληρωματικού παίκτη σε μια μακρά συμφωνία είναι ένα ρίσκο.
Στην Premier League, το κλασικό Plan B επιθετικού τα τελευταία χρόνια ήταν ο Ολιβιέ Ζιρού. Αν και ο Γάλλος έχει περάσει ολόκληρη την καριέρα του προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από μια εναλλακτική λύση, έχει σκοράρει τα δεύτερα περισσότερα γκολ ως αλλαγή στην Premier League, πίσω από τον Ντεφόε.
Υπέγραψε στην Άρσεναλ ως αναπληρωματικός του Ρόμπιν φαν Πέρσι και στη συνέχεια, όταν ο Ολλανδός έφυγε για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έγινε ο κύριος επιθετικός της Άρσεναλ. Οι περιορισμοί του - ιδιαίτερα η έλλειψη ταχύτητας - ήταν εμφανείς κατά την διάρκεια των αγώνων, αλλά σαν επιθετικοί δευτέρου πλάνου υπήρχαν λίγοι που ήταν καλύτεροι από αυτόν και η απόφαση της Τσέλσι να τον υπογράψει στις αρχές του 2018 αποδείχθηκε πολύ έξυπνη. Ο Ζιρού, προς τιμήν του, καθιερώθηκε στη Μίλαν ως βασικός.
Η υπογραφή ενός Plan B επιθετικού μπορεί να είναι δύσκολη, οπότε η ιδανική κατάσταση είναι η μετατροπή ενός υπάρχοντος φορ σε εφεδρικό. Το καλύτερο παράδειγμα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο αυτή τη στιγμή είναι ο 37χρονος επιθετικός της Τζιρόνα, Κρίστιαν Στουάνι, ο οποίος αν και παίζει σποραδικά, έχει έναν κρίσιμο ρόλο στην ομάδα.
Δώδεκα από τις τελευταίες 13 εμφανίσεις του ήταν ως αλλαγή. Μάλιστα σε μία εξ’ αυτών- στο ματς κόντρα στη Χετάφε- ο Ουρουγουανός αγωνίστηκε για δεκαπέντε λεπτά, σκόραρε δύο τέρματα και έδωσε τη νίκη στην ομάδα του με σκορ 2-1, βοηθώντας την έτσι να παραμείνει στην κορυφή.
Ακόμη και ο Πεπ Γκουαρδιόλα έχει χρησιμοποιήσει έναν κλασικό επιθετικό ως Plan B. Στις δύο πρώτες σεζόν του στην Μπάγερν Μονάχου, μπορούσε να υπολογίζει στον Κλαούντιο Πιζάρο- στα τριάντα του και στη δεύτερη θητεία του στην Μπάγερν. Ο Πιζάρο βοηθούσε σημαντικά την Μπάγερν όταν ερχόταν από τον πάγκο, αν και οι Βαυαροί σπάνια κινδύνευαν σοβαρά κατά τη διάρκεια της θητείας του Καταλανού τεχνικού.
Το γεγονός ότι ο Πιζάρο ήταν ένας από τους αγαπημένους παίκτες των οπαδών όταν εντάχθηκε στην Μπάγερν είναι επίσης σημαντικό. Οι σύλλογοι συχνά φαίνεται να φέρνουν πίσω ένα αγαπημένο παιδί της εξέδρας για να παίξει αυτόν τον ρόλο. Αυτή η λίστα περιλαμβάνει τον Ρόμπι Φάουλερ στη Λίβερπουλ, τον Τιερί Ανρί στην Άρσεναλ, τον Λούκα Τόνι στη Φιορεντίνα, τον Ντιντιέ Ντρογκμπά στην Τσέλσι, τον Άντι Κάρολ στη Νιούκαστλ και τον Φερνάντο Τόρες στην Ατλέτικο.
Οι μεγάλοι σύλλογοι της Ισπανίας τα έχουν πάει καλά με τους εφεδρικούς επιθετικούς τα τελευταία χρόνια. Ο Λουκ ντε Γιονγκ πιθανότατα εξεπλάγη που μετακόμισε στην Μπαρτσελόνα, αλλά στη μοναδική του σεζόν στο Καμπ Νόου, σκόραρε αρκετά γκολ ερχόμενος από τον πάγκο. Μπορεί οι υποστηρικτές της Μπαρτσελόνα να μην είχαν πάρει με καλό μάτι την απόκτηση του Ολλανδού, όμως ο έμπειρος φορ έκανε τη δουλειά.
Αυτή τη σεζόν, η Ρεάλ Μαδρίτης έχει πάρει τον Χοσέλου με δανεισμό ενός έτους από την υποβιβασμένη Εσπανιόλ. Με την πρώτη ματιά δεν είναι ένας παίκτης για το επίπεδο της «Βασίλισσας», ωστόσο ο Ισπανός μέχρι στιγμής έχει πετύχει 7 γκολ.
Πώς μπορείς να βρεις έναν καλό επιθετικό που να έρχεται από τον πάγκο; Χρησιμοποιώντας δεδομένα από τα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης, μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε έναν επιθετικό που είναι άνω των 30 ετών, σκοράρει γκολ αυτή τη σεζόν και είναι ιδιαίτερα καλός στον αέρα.
Μια γρήγορη αναζήτηση φέρνει στο φως το όνομα του Άντε Μπούντιμιρ της Οσασούνα. Είναι 32 ετών και έχει ύψος 1,90. Ποτέ δεν ήταν πραγματικά παραγωγικός, αλλά έχει μέσο όρο ένα γκολ ανά 180 λεπτά τις τελευταίες πέντε σεζόν της La Liga και έχει ήδη οκτώ τέρματα σε 18 παιχνίδια φέτος. Δεκατέσσερα από τα τελευταία 36 γκολ του στη La Liga ήταν κεφαλιές και μόνο ένας παίκτης στο ισπανικό πρωτάθλημα αυτή τη σεζόν έχει κατά μέσο όρο περισσότερες κερδισμένες εναέριες μονομαχίες ανά 90 λεπτά. Προσφέρει εμπειρία, έχοντας φτάσει στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου πέρυσι με την Κροατία, και θεωρείται ένας σταθερός επαγγελματίας.
Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του σε μικρούς συλλόγους στη Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία, μια μετακίνηση σε μια καλή ευρωπαϊκή ομάδα θα ήταν σίγουρα ελκυστική σε αυτή την ηλικία - αν και πρόσφατα υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την Οσασούνα, διάρκειας άλλων τριών ετών, κάτι που μπορεί να αποδειχθεί πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί τα «βαριά» σέντερ φορ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να έχουν μετατραπεί σε Plan B επιθετικούς, αλλά πάντα χρειάζονται σε μια ομάδα.
ΠΗΓΗ: The Athletic
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΣΣΟΠΟΥΛΟΣ
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
