Ως ποδοσφαιρικός όρος είναι η ποινή που επιβάλλεται κατά την κανονική διάρκεια ενός αγώνα σε περίπτωση παράβασης των κανονισμών μέσα στην περιοχή της αμυνόμενης ομάδας.
Στα πρώτα βήματα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, στην Αγγλία, δεν υπήρχε ο κανονισμός του πέναλτι. Κατά τη διάρκεια των αγώνων ήταν σύνηθες φαινόμενο να γίνονται πολλά φάουλ με το χέρι από τους αμυνόμενους, προκειμένου να αποτρέψουν παραβίαση της εστίας τους. Κάπως έτσι, το 1890, ο Ιρλανδός Γουίλιαμ ΜακΚραμ σκέφτηκε τον κανονισμό του πέναλτι.
Ο ΜακΚραμ μεγάλωσε στην οδό Μόναγκχαμ στο Μίλφορντ, όπου σήμερα η είσοδος του χωριού γράφει: «Μίλφορντ: Το σπίτι του πέναλτι». Μοιάζει πολύ μακριά από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, από τον Αντονίν Πανένκα, τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και όλα τα πέναλτι που έχουν εκτελεστεί, όμως από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Ποιος ήταν όμως ο Γουίλιαμ ΜακΚραμ και πως κατάφερε να αλλάξει την φύση του δημοφιλέστερου αθλήματος;
Ο ΜακΚραμ γεννήθηκε το 1865 σε μια πλούσια οικογένεια της οποίας η περιουσία προήλθε από τη βιομηχανία λινών. Οι ΜακΚραμς έχτισαν το Μίλφορντ, ένα χωριό για να ζήσει το εργατικό δυναμικό τους. Ο Γουίλιαμ, δεινός αθλητής και λάτρης του θεάτρου, έφυγε για να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο του Δουβλίνου και όταν επέστρεψε εντάχθηκε στην Μίλφορντ, που ιδρύθηκε το 1885.
Η Ιρλανδική Λίγκα, στην οποία θα έπαιζε η Μίλφορντ, δεν είχε ακόμη σχηματιστεί. Ο σύλλογος του ΜακΚραμ ήταν μικρός αλλά φιλόδοξος και έγινε δεκτός στο πρωτάθλημα στην εναρκτήρια σεζόν του, το 1890-91. Το Ιρλανδικό πρωτάθλημα είναι το δεύτερο παλαιότερο εθνικό πρωτάθλημα στον κόσμο πίσω μόνο από αυτό της Αγγλίας. Στα 14 παιχνίδια του πρωταθλήματος, η Μίλφορντ είχε 14 ήττες, με 62 γκολ παθητικό.
Αυτά τα στατιστικά στοιχεία ήταν μια πηγή απογοήτευσης για τον 25χρονο. Μια άλλη ήταν η γενική τραχύτητα και η ανεπαρκής προστασία προς τους παίκτες, ιδιαίτερα σε αυτόν και τους υπόλοιπους τερματοφύλακες.
Ανησυχώντας για αυτά τα αθλητικά «εγκλήματα», ο ΜακΚραμ μετέφερε τις σκέψεις του - για το πώς θα μπορούσαν να τιμωρηθούν οι παίκτες μέσω κάποιου είδους «ποινής»- στην Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (IFA).
Είχε δει αρκετά με τα μάτια του με την Μίλφορντ, αλλά είχε ακούσει επίσης ιστορίες βαρβαρότητας στην Αγγλία. Ένας παίκτης στο Λέστερ είχε πεθάνει μετά από μια σκόπιμα βίαιη πρόκληση. Ο δράστης κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία.
Στο πρόσωπο του Τζακ Ρέιντ, του γενικού γραμματέα της IFA αλλά και σέντερ φορ της Κλίφτονβιλ, ο ΜακΚραμ βρήκε έναν σύμμαχο. Η θέση του Ρέιντ στην IFA του έδωσε μια θέση στο Διεθνές Συμβούλιο Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (IFAB), τη διοικητική ομάδα που εξακολουθεί να επιβλέπει τους Νόμους του Παιχνιδιού.
Το 1890, ο Ρέιντ πήρε την ιδέα του ΜακΚραμ στην ετήσια συνάντηση του IFAB στο Λονδίνο. Δεν έτυχε θετικής υποδοχής. Έτσι, η πρόταση του ΜακΚραμ απορρίφθηκε, χαρακτηριζόμενη σαρκαστικά ως «η πρόταση του Ιρλανδού».
Ωστόσο ένα ματς της Νοτς Κάουντι με την Στόουκ Σίτι για το Κύπελλο Αγγλίας στις 14 Φεβρουαρίου 1890, άλλαξε τα πάντα. Η Κάουντι ήταν μπροστά στο σκορ με 1-0 , αλλά η Στόουκ, πίεζε για την ισοφάριση. Ένας παίκτης της Νοτς λοιπόν σταμάτησε την μπάλα με το χέρι του μερικά εκατοστά από τη γραμμή του τέρματος.
Δόθηκε φάουλ. Τότε, όλοι οι παίκτες της ομάδας του Νότιγχαμ τοποθετήθηκαν μπροστά από τη γραμμή του τέρματος, ο τερματοφύλακας απέκρουσε και η Στόουκ έχασε το παιχνίδι. Το αποτέλεσμα θεωρήθηκε άδικο.
Κατά συνέπεια, ένα χρόνο μετά την προηγούμενη ετήσια συνεδρίαση του IFAB, η πρόταση του Ιρλανδού τέθηκε και πάλι επί τάπητος. Αυτή η συνάντηση έγινε στο ξενοδοχείο Alexandra στην οδό Μπαθ Στριτ στην Γλασκόβη. Η ιδέα του ΜακΚραμ έτυχε μιας πιο κατανοητής ακρόασης αυτή τη φορά και η πρότασή του εγκρίθηκε. Το «Πέναλτι» έγινε ο νόμος 14 του αθλήματος. Έτσι παραμένει.
Υπήρξαν τροποποιήσεις - στην εισαγωγή του το 1891, μια γραμμή τραβήχτηκε 12 μέτρα από το τέρμα σε όλο το πλάτος του γηπέδου, ο εκτελεστής μπορούσε να τοποθετήσει την μπάλα οπουδήποτε σε αυτή τη γραμμή και μπορούσε είτε να ντριμπλάρει είτε να σουτάρει. Ο τερματοφύλακας είχε τη δυνατότητα να προχωρήσει έξι μέτρα από τη γραμμή του τέρματος.
Τρία χρόνια αργότερα, οι τερματοφύλακες έλαβαν οδηγία να μην μετακινηθούν από τη γραμμή τους.
Το 1930, ο Μάνουελ Ρόσας έγινε ο πρώτος που σκόραρε πέναλτι σε Παγκόσμιο Κύπελλο - για το Μεξικό εναντίον της Αργεντινής.
Η ιδέα των πέντε πέναλτι για κάθε ομάδα και εν συνεχεία ο «ξαφνικός θάνατος» ήρθε αργότερα. Χρησιμοποιήθηκε σε μερικά μικρά τουρνουά και εγχώρια κύπελλα στη δεκαετία του 1950 και του 1960 και κέρδισε αξιοπιστία σε ανώτερο επίπεδο μετά τον ημιτελικό του Euro του 1968 μεταξύ της Ιταλίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Εκείνο το παιχνίδι είχε λήξει 0-0 μετά από παράταση και όλα κρίθηκαν στο στρίψιμο του νομίσματος. Η Ιταλία μάντεψε σωστά και πέρασε στον τελικό. Υπήρξε έλλειψη αθλητικής δικαιοσύνης.
Στη συνέχεια, το IFAB υιοθέτησε την πρόταση για τα πέντε πέναλτι, το 1970, μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία. Το πρώτο μεγάλο τουρνουά που κρίθηκε στα πέναλτι ήταν το EURO του 1976.
Η Δυτική Γερμανία αντιμετώπισε την Τσεχοσλοβακία στο Βελιγράδι. Ο Πανένκα ανέλαβε την πέμπτη εκτέλεση και με λόμπα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Σεπ Μάιερ. Αυτό το είδος πέναλτι έγινε γνωστό ως το πέναλτι «Πανένκα».
Όσο για τον Γουίλιαμ ΜακΚραμ, επέστρεψε στην οικογενειακή επιχείρηση. Σπατάλησε όλα του τα χρήματα σε τυχερά παιχνίδια στο Μόντε Κάρλο και πέθανε το 1932. Το 1997, ο χώρος πρασίνου στο Μίλφορντ, όπου ο ΜακΚραμ είχε κλωτσήσει για πρώτη φορά μια μπάλα, απειλήθηκε με μια οικιστική ανάπτυξη. Οι ντόπιοι πολέμησαν εναντίον του και σήμερα ένα άγαλμα του ΜακΚραμ βρίσκεται εκεί.
Ο Ιρλανδός ήρθε με μια λύση και παρέδωσε ένα δράμα. Θόρυβος και σιωπή. Ενθουσιασμός και απελπισία. Άφησε το στίγμα του. Είναι εκεί, 11 μέτρα έξω, σε κάθε γήπεδο ποδοσφαίρου στον πλανήτη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΣΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ: The Athletic
Novibet ΕΠΑΘΑ με Super Προσφορά* Γνωριμίας* 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
SEAJETS Ταξιδεύουμε μαζί με το μεγαλύτερο στόλο ταχύπλοων παγκοσμίως σε 50 προορισμούς του Αιγαίου!
