Το μεγαλύτερο παιχνίδι του κόσμου

Το ισπανικό Clasico είναι το καλύτερο παράδειγμα για να κατανοήσεις το μέγεθος του ποδοσφάιρου. Μια εθνική διαμάχη, μια σύγκρουση δύο κόσμων... συμπυκνωμένη μέσα σε ένα παιχνίδι. Μπαρτσελόνα εναντίον Ρεάλ, Καταλονία εναντίον Καστίλης. Η κορύφωση του ισπανικού morbo, του συνδρόμου που διακατέχει μια χώρα που αποτελείται από πολλά έθνη. «Η Καταλονία δεν είναι Ισπανία» γράφει το πανό που «καλοσορίζει» πάντα τη Ρέαλ και της υπενθυμίζει πως ήρθε σε μια ξένη χώρα που αγαπά να τη μισεί. Η «Βασίλισσα» πάει εκεί για να επιβάλει τη δύναμη της και να αποδείξει την υπεροχή του «Μαντριντίσμο» απέναντι στο «Κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος». Η Μπαρτσελόνα την περιμένει για να δώσει την έστω πρόσκαιρη χαρά της απόλυτης αυτονομίας στους οπαδούς της.

Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1905 με την Μπαρτσελόνα να κερδίζει θριαμβευτικά με 5-2. Η μεγάλη όμως διαμάχη ξεκίνησε το 1920 όταν ο μονάρχης Αλφόνσο ο 13ος έδωσε την βασιλική ασπίδα στην Ρεάλ δείγμα ότι την υποστήριζε κάτι που δυσαρέστησε τους Καταλανούς. Το μίσος κορυφώθηκε μετά το τέλος του εμφυλίου (1936-39) όταν και ξεκίνησε η 46χρονη δικτατορία του Φράνκο. Φανατικός φίλος του ποδοσφαίρου ο «Χενεράλ» είχε κατανοήσει απόλυτα την δύναμη του και την χρησιμοποίησε στο μέγιστο βαθμό. Η Καταλονία ήταν η μοναδική περιοχή που του αντιστεκόταν και έτσι πήρε σκληρά μέτρα που φυσικά επηρέασαν και την Μπαρτσελόνα.

Αρχικά άλλαξε το όνομα της από τα αγγλικά «Football Club Barcelona» στα ισπανικά «Barcelona Club de Futbol». Διέταξε όλα τα συμβούλια να γίνονται στα Ισπανικά όπως και οι ανακοινώσεις στο γήπεδο. Αυτό ίσχυσε σε όλη τη χώρα. Η Καταλανική σημαία με τις κίτρινες και κόκκινες ρίγες απαγορεύθηκε και έτσι άλλαξε και η φανέλα της Μπάρτσα. Ο Φράνκο έβαλε δικούς του ανθρώπους στο διοικητικό συμβούλιο ώστε να ελέγχουν τα πάντα. Πριν από αυτό είχε φροντίσει να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Μπαρτσελόνα και βουλευτή, Γιόζεπ Σουνιόλ. Μέσα στην ομάδα υπήρχαν χαφιέδες που κατέδιδαν τους «προδότες» ενώ το διοικητικό συμβούλιο που ήταν άσχετο από ποδόσφαιρο είχε στόχο να κρατήσει την ομάδα στην ανυπαρξία. Το Καμπ Νου όμως έγινε η Απέλλα τον Καταλανών που μαζεύονταν και συζητούσαν χωρίς φόβο.

Εκείνη την εποχή η Ρεάλ, ομάδα του Φράνκο , ήκμασε. Η τηλεόραση έδειχνε μόνο αγώνες και όχι της Μπάρτσα και υπήρξε προπαγάνδα ώστε η Ρεάλ να εμφανίζεται ως η ομάδα της Ισπανίας. Ο Φράνκο έκανε τα πάντα για τη Βασίλισσα του, που του προσέφερε πολλά που τη χρησιμοποίησε σαν πρέσβη όπως είπε κάποτε ένας από τους υπουργούς εξωτερικών του. Έκλεψε τον Ντι Στέφανο που είχε ήδη υπογράψει στην Μπαρτσελόνα ενώ στις δεκαετίας του 40, του 50, του 60, και του 70 η διαιτησία είχε αποστολή να κερδίζει η Ρεάλ και να χάνει η Μπάρτσα. Μάλιστα γίνονταν τέτοια "όργια" που ακόμα και ένας πρόεδρος της Μπαρτσελόνα τοποθετημένος από τον Φράνκο διαμαρτυρήθηκε αλλά φυσικά τον αγνόησαν. Ίσως το πιο γνωστό περιστατικό είναι αυτό στον ημιτελικό του κυπέλλου του στρατηγού όπως λεγόταν τότε. Η Μπαρτσελόνα είχε κερδίσει 3-0 το πρώτο ματς αλλά λίγο πριν την έναρξη του δεύτερου ο διευθυντής της εθνικής ασφάλειας πήγε στα αποδυτήρια της Μπαρτσελόνα και «μίλησε» στους παίκτες της. Η Μπάρτσα έχασε το παιχνίδι 11-1. Μετά τον θάνατο του Φράνκο τον Νοέμβριου του 1975 οι Καταλανοί οργάνωσαν μια διαμαρτυρία το ντέρμπι με την Ρεάλ στο Καμπ Νου. Επτά τεράστιες καταλανικές σημαίες μπήκαν κρυφά στο γήπεδο και λίγο πριν την έναρξη του αγώνα το γήπεδο ήταν όλο κόκκινο και κίτρινο. Η μάχη του αιώνα όπως την λένε οι Ισπανοί τελείωσε με νίκη της Μπάρτσα με ένα γκολ του Τσάρλι Ρέσακ. Σήμερα το βράδυ ο ποδοσφαιρικός πλανήτης είναι έτοιμος να ζήσει ακόμα μια, ίσως τη μεγαλύτερη που είδαμε ποτέ. Το βέβαιο είναι ότι το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ δεν ήταν, δεν είναι και θα γίνει ποτέ ένα απλό ντέρμπι ή απλά το μεγαλύτερο ντέρμπι. Θα είναι η σύγκρουση δύο κόσμων που τους χωρίζουν τεράστιες διαφορές αλλά έχουν μάθει να ζουν και να... τρέφονται από αυτές.

ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ ΟΤΙ:

*Η Μπαρτσελόνα είναι η ομάδα που απέκλεισε για πρώτη φορά την έξι φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ.

*Ο Λουίς Φίγκο διατηρεί την κάρτα μέλους του στην Μπαρτσελόνα και πληρώνει κανονικά την συνδρομή κάθε χρόνο.

*Ο Ρονάλντο είχε ζητήσει από τον τότε πρόεδρο της Μπάρτσα, Γκασπάρτ να γυρίσει στην Μπαρτσελόνα μετά την Ίντερ αλλά ο Λουίς Φαν Γκάαλ απέρριψε αυτό το ενδεχόμενο. Τελικά κατέληξε στη Ρεάλ.

*Μετά από ένα ντέρμπι στο Μπερναμπέου όπου τελείωσε 2-2 με την Μπαρτσελόνα να αδικείται κατάφωρα και να της ακυρώνεται κανονικό γκολ ο διευθυντής της καταλανικής εφημερίδας El Mundo Deportivo δήλωσε: «Εκείνο το βράδυ πίστεψα ότι θα γίνουμε Ρεάλ αλλά ευτυχώς ήρθε το ακυρωμένο γκολ του Ριβάλντο»

*Η Βαρκελώνη δεν υποστήριξε τη Μαδρίτη στην διεκδίκηση της Ολυμπιάδας του 2012.

*Ο σύνδεσμος των φανατικών της Μπαρτσελόνα ονομάζεται «Boixos Nois». Η ετυμολογία της λέξης boixos στα Καταλανικά είναι ξύλινο κουτί. Φυσικά οι οπαδοί της Μπάρτσα δεν ήθελαν αυτό το όνομα αλλά προέκυψε μετά από ορθογραφικό λάθος. Οι ιδρυτές του συνδέσμου αποφάσισαν να το κρατήσουν γιατί το θεώρησαν μυστηριώδες.

*Στις αρχές της δεκαετίας του 80' η διοίκηση της Μπαρτσελόνα θεώρησε έξυπνη ιδέα οι οπαδοί να αγοράσουν από ένα τούβλο για την ανακαίνιση του Καμπ Νου. Κάποιοι οπαδοί της Ρεάλ όμως πήγαν και αγόρασαν κάποια τούβλα και έβαλαν το όνομα «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Κάπου καταχωνιασμένα λοιπόν στο Καμπ Νου βρίσκονται τούβλα με το όνομα του μεγάλου προέδρου της Ρεάλ.

*Το παρατσούκλι των οπαδών της Μπαρτσελόνα είναι «Los Cules» που σημαίνει οι.... κώλοι. Αυτό προέκυψε γιατί στο πρώτο γήπεδο της Μπάρτσα οι κερκίδες ήταν ξύλινες και όταν ο κόσμος καθόταν, από έξω μπορούσες να δεις τα οπίσθια τους.