Quantcast
NEWS
6 ΣΧΟΛΙΑ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

Ένα χωριό στην Κρήτη είναι μόνο ΑΕΚ! (ΦΩΤΟ)

Συγκλονιστική η αφήγηση του συνταξιούχου δάσκαλου Μιχάλη Καρτσάκη από το Λουτράκι Βιάννου του νομού Ηρακλείου για το χωριό του που εδώ και μισό αιώνα... όποιος γεννιέται γίνεται Ενωσίτης…

«Ο Θεός αγαπάει την Κρήτη!» Τη Βιάννο-τη μακρινή και απομονωμένη για πολλά χρόνια από τον υπόλοιπο νόμο Ηρακλειου Βιάννο-την είχα συνδέσει από μικρός με αυτή τη φράση από τον... Πατούχα! Το αγαπημένο μυθιστόρημα του Κονδυλάκη με εκείνο τον πρωτόγονο σε συμπεριφορά ντελικανη (λεβέντη νεο) που ήταν δυνατός και θαρραλεος και μπορούσε να τα βάλει με ένα τσούρμο από Τούρκους! Όταν είδα για πρώτη φορά τον "Πατουχα" σε ελληνική ταινία, έβαλα στην καρδιά μου τη Βιάννο και τη γύρω περιοχή ακόμα περισσότερο! Πρωταγωνιστής βλέπετε, αυτός που υποδύθηκε τον ήρωα του Κονδυλάκη ηταν ο αείμνηστος Τάσος Γιαννόπουλος, για τα ενωσιτικα αισθήματα του οποίου με είχε ενημερώσει από τα παιδικά μου χρόνια ο πατέρας μου! Που να ήξερε τότε, στα γυρίσματα της ταινίας ο αξέχαστος ηθοποιός και μίμος ό,τι σε απόσταση δεκα λεπτών με το αυτοκίνητο από το κέντρο της Βιάννου και τη γραφικη πλατεία που...κυνηγούσε τους «μεμέτηδες», κάποιοι νεαροί κλείδωναν τη δική του ΑΕΚ, την ΑΕΚαρα του για πάντα στην καρδιά τους και αργότερα θα φρόντιζαν να κάνουν φίλους της προσφυγομανας και τις επόμενες γενιές! Κι ας μην υπήρχαν πολλοί με μικρασιατικη καταγωγη σε αυτή την περιοχή, αντίθετα με την πλειοψηφία του νόμου Ηρακλείου! Ένας από αυτούς τους νέους την εποχή που "γυριζαν" τον "Πατουχα", ο Μιχάλης Καρτσακης με ένα κείμενο τόσο ρομαντικό όσο εκπέμπει ο δικέφαλος στο στήθος, κειμενο που ζητήσαμε από τον ίδιο να μας γράψει, αποτυπώνει την αγαπη για την ΑΕΚ σε ένα μικρό παραμυθένιο αλλά υπαρκτό χωριό της Κρήτης που άντεξε στον χρόνο και γίνεται όλο και πιο δυνατή. Εμείς βέβαια επισκεφτήκαμε το Λουτράκι και αυτό το καλοκαίρι (το χειμώνα είναι συχνά χιονισμένο και εντυπωσιακό όπως θα δείτε σε σχετική φωτογραφία) μιλήσαμε με τους λιλιπούτειους ενωσίτες του χωριού που μόλις αντιλήφθηκαν φόρεσαν μπλούζες της ΑΕΚ και παράλληλα σφιξαμε το χέρι του κυρίου Καρτσακη. Μάλιστα όταν τον γνωρίσαμε τηλεφωνήσαμε στον μεγαλύτερο ΑΕΚτζη, τον αείμνηστο Στέλιο Σεραφειδη που είπε στον Βιαννιτη οπαδό ο οποίος τον άκουγε με συγκίνηση και δέος ότι «τέτοια τηλεφωνήματα του δίνουν ζωή!» Μάλιστα ο Στέλιος μας που ήταν πάντα «παρών» για κάθε ΑΕΚτζη έστειλε άμεσα ένα πακέτο με ημερολόγια των Παλαιμάχων της ΑΕΚ για το χωριό... 

                       «Έτσι γίναμε όλοι ΑΕΚ στο χωριό μου...» 

«Μνήμες… Ο δρόμος ανηφορικός συνδέει το κεφαλοχώρι την Άνω  Βιάννο, με το χωριουδάκι το Λουτράκι . Πολλές στροφές με πεύκα στην έξω μεριά του δρόμου, δημιουργούν ένα πίνακα ζωγραφιά. Ανάμεσα από τα πεύκα το χωριό . Σπίτια αμφιθεατρικά φυτεμένα κάτασπρα άλλα , παμπάλαια τα πιο πολλά, ερημώνουν σιγά σιγά και δημιουργούν εικόνες εγκατάλειψης.  Δυο χιλιόμετρα και φτάνουμε στο Λουτράκι. Μας υποδέχεται το δημοτικό σχολείο με τη μεγάλη του αυλή και τα κεραμίδια . Ανεβαίνω στην αυλή και κάθομαι στα σκαλιά του κτιρίου. Είχα την τύχη να υπηρετήσω ως δάσκαλος στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής μου ζωής. Θυμάμαι. Σε τούτη τη γωνιά στα διαλείμματα μιλούσαμε για όλα τα παράξενα του κόσμου. Για την ιστορία μας. Για το Μέγα Αλέξανδρο . Το Βυζάντιο. Την Αγία Σοφία,  τον ξεριζωμό . Το Δικέφαλο Αϊτό. Είχαμε αποστηθίσει το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη « Ο Δικέφαλος». Ζωντάνευε στη μνήμη και τον βλέπαμε να πετά παντού. Να βγαίνει από των σπαθιών τα θηκάρια να  γίνεται εκδικητής , ελευθερωτής , τροπαιούχος . 

Ένα  πρωί ο Πέτρος έφερε μια παλιά εφημερίδα . Ήταν κατακίτρινη με σήμα το δικέφαλο αετό. Τότε μάθαμε πως υπήρχε η ΑΕΚ . Μια ομάδα που ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη. Για σήμα της είχε το Δικέφαλο. Μας έκανε εντύπωση αυτό. Παρακολουθούσαμε  την ιστορία της . Κάθε  Κυριακή μαζευόμασταν στο καφενείο και ακούγαμε τους αγώνες. Φώλιασε μέσα μας το τρίγωνο : Κωνσταντινούπολη- Αγία Σοφία – δικέφαλος . Όλα τούτα τα συνδέαμε την ΑΕΚ, με το δικέφαλο. Σε κάθε διάλειμμα λύναμε απορίες . Όλοι   μεταφέραμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας και τα κάναμε κτήμα κοινό όλης της ομάδας . Έτσι γίναμε όλοι ΑΕΚ . Για το δικέφαλο. Για την Πόλη .  

Όλα τα παιδιά μεγάλωσαν έγιναν επιστήμονες , υπάλληλοι, έμποροι, αγρότες, Φρόντισαν να τοποθετήσουν το δικέφαλο στο χώρο τους . Στο Αυτοκίνητο. Στο κατάστημα ,παντού. Και σε κάποιους που έφυγαν νωρίς στόλισαν τον τάφο με την πρώτη τους αγάπη . Τον κατακίτρινο δικέφαλο της  Αγίας Σοφίας και της ΑΕΚ . Εκείνα  τα παιδιά σκόρπισαν σε όλη την Ελλάδα. Δεν ξέχασαν το Δικέφαλο, την ομάδα μας . τις κουβέντες μας . Έγιναν όλοι ΑΕΚ και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους . Όλο το χωριό ΑΕΚ .Για το δικέφαλο . Παρακολουθούσαμε την ΑΕΚ από μακριά . Διαβάζαμε ακούαμε και φροντίζαμε τα παιδιά , τα εγγόνια να μη λοξοστρατήσουν. Είμαστε όλοι δικέφαλοι. Στο κεντρικό καφενείο της Βιάννου, στο γέρο Πλάτανο , σμίγομε όταν μπορούμε και θυμόμαστε. Ανάμεσα στις ερωτήσεις είναι και η καθιερωμένη : Τι κάνει η ομάδα σου? Η μια ομάδα αυτή που ξέρομε όλοι.  Παρακολουθούσαμε τα νέα της, βλέπομε το γήπεδο να υψώνεται. Και τον Αετό να στολίζει την είσοδο. Όσοι ζουν στην Πρωτεύουσα ετοιμάζονται για τα εγκαίνια. Ο Νικήτας με το Μιχάλη θα είναι εκεί. Θα μεταφέρουν ήχους και γεγονότα από το τηλέφωνο. Κι εμείς θα ακούμε σιωπηλοί. Ένα χωριό ΑΕΚ .Χωρίς εξαίρεση . Αιτία ο βυζαντινός δικέφαλος. Αυτή η Ιστορία μας κράτησε ενωμένους . Δε θα σβήσει ποτέ από τις μνήμες μας . Ο δικέφαλος και η ΑΕΚ είναι το κοινό μας μυστικό. Ξεκίνησε πριν από 50 χρόνια και συνεχίζεται σαν μια παράδοση .  Ζούμε ην ΑΕΚ από μακριά και παρακολουθούμε με νοσταλγία τις επιτυχίες της .πλατωνική διαχρονική ,παθιασμένη αγάπη, κι ας μη μπορούμε να τη βλέπουμε από κοντά. 

Υ.Γ . Αυτό το κείμενο γράφτηκε ύστερα από παρότρυνση του Φίλου Δημοσιογράφου Γιώργου Μιμίκου.  

Η όλη ιστορία δεν είναι κάτι εξαιρετικό . Απλά μας συνέβη. 

Δεν ξέρω αν αξίζει να κοινοποιηθεί. Όμως έγινε η αιτία να διατηρηθούν δεσμοί και συμπάθειες με συνδετικό κρίκο το Δικέφαλο και την ΑΕΚ...» 

                                       Τα μαρτυρικά χωριά και η περιοχή σήμερα... 

Αξίζει όμως σε αυτο το θεμα-αφιερωμα να αναδείξουμε και αλλα σημαντικα στοιχεια για τα «βιαννίτικα χωριά»! Μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας την ιστορία για τα μαρτυρικά χωριά της περιοχής που έκαψαν μαζί με αθώους και μικρά παιδιά οι ναζί (συγκλονίζει το μνημείο στον Αμιρά) έμαθα πάνω απ' όλα πως αυτή η ορεινή- αλλά και παραθαλάσσια περιοχή της Κρήτης-την έχει τιμήσει τη μεγαλόνησο! Περνούσα πάντα καλά στα χωριά του Δήμου Βιάννου (Δήμος πια τα τελευταία χρόνια), μου άρεσε και μου αρέσει το γεγονός ότι δεν έγινε ποτέ τουριστική περιοχη-κρατώντας την αγνότητα των προηγούμενων δεκαετιων-και ψαχνόμουν… Ψαχνόμουν για μακροβούτια στην...παραλία του Ληστή, ψαράκι στον Κερατόκαμπο, αντικρυστό κάτω από τα πλατάνια στη Σύμη, τη «γιορτή της μπανάνας» στην Άρβη και το πάρτι στη Ψαρρή Φοράδα (δίπλα στον Συκολόγο, ένα χωριό όπου επίσης η πλειοψηφία των φιλάθλων είναι ΑΕΚτζήδες)! Άργησα να μάθω τα σπουδαία όμως και να είναι καλά ο Βιαννιτης συναδελφος Μανόλης Σπανακης από τον οποίο έμαθα για πρώτη φορά πως το πιο γραφικό χωριό της Βιάννου, το Λουτράκι, είναι από άκρη σε άκρη κιτρινομαυρο! Πως οι κάτοικοι του είναι ΑΕΚτζηδες και γίνονται ΑΕΚ τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους! 

    "Γαμπριγελέ" είναι η ονομασία που έδωσαν οι κάτοικοι του Λουτρακίου στην περιοχή πριν την είσοδο του χωριού τους που υπάρχουν πηγές με νερά...


Ηράκλειο: Γιώργος Μιμίκος 


Στοιχηματική εμπειρία… όπως θα ήθελες να είναι! Παίξε Νόμιμα - 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:
ΣΧΟΛΙΑ
ΣΧΟΛΙΟΣΟΥ
ΕΠΟΜΕΝΟ