Τέτοιο κοκκίνισμα, ούτε το πέταλο στου Καραϊσκάκη…

21.04.2013. Σταμάτησ΄ ο χρόνος. Έσταξ΄ αίμα το δειλινό κι έγινε ο κόσμος μια σταλιά και πια δεν με χωρούσε. Η ΑΕΚ έπεφτε κατηγορία κι εγώ ασάλευτος, ζαρωμένος αντίκρυ απ΄ την καταραμένη την οθόνη, δεν έβγαζα ούτ΄ ανάσα. «Όνειρο είναι Λευθέρη», έβαλα με το νου μου. «Μιλούν μωρέ οι άνθρωποι στα ονείρατα; Δεν μιλούν. Δεν θα μιλήσεις, το λοιπόν, και συ. Όνειρο είναι μαθές και θα περάσει. Ακούς εκεί, η ΑΕΚ να πέφτει… Που ακούστηκε μωρέ, στ΄ αλήθεια!!!».

Μα ΄ταν εφιάλτης κι ήταν ολοζώντανος, εμπρός μου… Δεν κατέχω πόση ώρα πέρασε, έτσι πού ΄μουν ακούνητος κι άλαλος σαν άγαλμα, όταν σίμωσε ο εγγονός μου ο Λευθεράκης τρομαγμένος και με τράβηξε απ΄ το μανίκι. – «Παππού τι σκέφτεσαι; Γιατί δεν μιλάς. Είσαι καλά παππού;». Τι σκεφτόμουν… Να κάνω θρύψαλα το γυαλί της τηλεόρασης, να μπω μέσα, να πάω σ΄ εκείνον τον ακούραστο, το σιωπηλό εργάτη της ΑΕΚ, το Νίκο τον Πανταζή, που ασπρίσαν τα μαλλιά του στο δικέφαλο, να του σκουπίσω τ΄ αντρίκιο, το γνήσιο δάκρυ από ευγνωμοσύνη και να τον σφίξω στην αγκαλιά μου. Να τι σκεφτόμουν! Στις πιο μεγάλες συφορές, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο.

Κι αν είσαι ΑΕΚ, τούτο τουλάχιστον το ξέρεις καλά, το μαθαίνεις πρώτα απ΄ όλα, απ΄ τα μικράτα σου. Μάζεψα κάθ΄ απομεινάρι απ΄ τη δύναμή μου. Να βρω ΕΝΑΝ λόγο να πω. Όχι για μένα. Για το παιδί. -«Μη μ΄ έχεις έγνοια Λευθεράκη. Καλά είμαι. Την ΑΕΚ και τα μάτια σου». – « Μα τι μπορώ να κάνω εγώ παππού; Πάει η ΑΕΚ», μου πε και το ΄νιωθα ότι λύγιζε η ψυχούλα του, σαν το κλαράκι στο βοριά. – «Τα πάντα μπορείς να κάνεις. Εσύ είσαι η ΑΕΚ. Εμείς, όλοι εμείς είμαστε η ΑΕΚ. Κι άκου και τούτο. Απ΄ τη φωτιά γεννήθηκ΄ η ΑΕΚ. Να μην τη φοβάσαι τη φωτιά»… Πέρασα μέρες να διαβαίνω το μαχαλά με το κεφάλι χάμου, χωρίς ν΄ αντικαλησπερίζω φίλους και γνωστούς. Κυκλοφορήσαν τα μαντάτα.

Ο Γιώργης ο Μητσικώστας, καλή του η ώρα, όπου είναι, βρήκε το Δημήτρη το Μελισσανίδη. «Πρόεδρε», του πε, «ο κυρ – Λευθέρης δεν είναι καλά. Το πήρε βαριά. Έμαθα πως του κόπηκε η μιλιά. Αν ευκαιρείς, κάν΄ του ένα τηλέφωνο, να του δώσεις λίγο κουράγιο». Με πήρε. «Πρόεδρε, θέλω να ρθεις, να σε δω, να τα μιλήσουμε, που μού ΄λειψες». -«Δεν είμ΄ εγώ για κότερα, Δημήτρη μου. Δεν κάνω γι΄ αυτά…». – «Ποιο κότερο Πρόεδρε; Αυτό το χω για της μεταγραφές. Σε περιμένω στο γνωστό καφενεδάκι στη Νίκαια. Δεν δέχομαι “όχι”», μού ΄πε και τό ΄κλεισε, πριν προλάβω να μιλήσω. «Τι μεταγραφές λέει ετούτος; Πάει, τό ΄χασε…» είπα από μέσα μου. Μα ήταν δύσκολο πολύ να τ΄ αρνηθείς χατίρι του Δημήτρη του Μελισσανίδη. Έδωκα και πήρα κι αποφάσισα να πάω να τον βρω…

Στρώσαμε κουβέντα απάνου από μια παρτίδα τάβλι ζόρικη, να θυμηθούμε τα παλιά. -«Πώς καταντήσαμε μωρέ Δημήτρη» του πα με παράπονο. «Αντί να λέω εγώ εσένα πρόεδρο κι εσύ εμέ Λευθέρη, γίνεται τ΄ ανάποδο. Και καλά εμένα. Καλά τους λοιπούς. Κείνο τον έρμο το Βασιλάκη απ΄ το καματερό, πού ΄φαγε τα νιάτα του ολάκερα στο νυχτέρι, να παίρνει τηλέφωνο στις εκπομπές κι όλο να λέει «Μπαίνει ο Δημήτρης ο Μελισσανίδης, μου τό ΄πε εμένα προσωπικά», δεν τον ελυπάσαι;» Γέλασε ο Δημήτρης ο Μελισσανίδης με την ψυχή του. «Πρόεδρε, στα παντελόνια που φοράω, μια κουβέντα θα σου πω και θυμήσου την ώρα που την είπα. Το ερώτημα είναι: Θα τη σηκώσουμε την κούπα πριν μπούμε στη Αγιά Σοφιά ή θα τη σηκώσουμε μέσα στην Αγιά Σοφιά» και δίνει μια με τη φούχτα του, φέρνει εξάρες και μου πλακώνει την παραμάνα, γ@αμ.. το ζάρι του γ@μ... Μωρέ, ποιος έχ…ζε και την παραμάνα και το τάβλι κείνη την ώρα; Τα συλλογιόμουν όλα ετούτα, καθισμένος σ΄ ένα τραπέζι ανάμερα απ΄ τους άλλους, στο καφενεδάκι του Σταυρή, καθώς κείνο το καβουρδιστήρι που χε για τηλεόραση, έλεγε ειδήσεις μαύρες κι άραχνες.

Τά ΄ φερνα στο νου μου συχνά πυκνά κι έλεγα «Λευθέρη, μην ξεχάσεις. Κοίτα εμπρός, μα μην τολμήσεις να ξεχάσεις. Κανείς, ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσει». Κι άξαφνα, εκεί όπου θαλασσοπνιγόμουν σ΄ έναν ωκεανό από θύμισες, η τηλεόραση το γύρισε στ΄ αθλητικά. Πρώτη είδηση « πρώτο γκολ ο Αλμέιδα με τη φανέλα της ΑΕΚ». Κοιτάζω το γυαλί και τι να δω; Τι δαμάλι ήταν τούτο βαγγελίστρα μου; Στο καζάνι του Πανοραμίξ του μαγείρευε η μάνα του; Κάτι χέρια, σαν μαδέρια. Κάτι κανιά, που θελες πέντε μέτρα ύφασμα να τυλίξεις το καθένα.

Σέντρα απ τα αριστερά, πήρε παραμάζωμα τον έρμο τον αμυντικό των Τρικάλων και την έστειλε στο πλεκτό. Γνήσιο σεντερφορίσιο. Θυμήθηκα, όταν πρωτόρθε, που μου τον έδειξε ο Λευθεράκης σε κείνο το ρημάδι το facebook, σε μια φωτογραφία δίπλα στο Γιώργη τον Τσακίρη, τον άοκνο ρεπόρτερ του Δικεφάλου και τού ΄ριχνε δύο κεφάλια. Σαν νά ΄βλεπες κείνο το δολιοΣάμ τον Τάρλυ, δίπλα από κείνο το στοιχειό, το Σερ Γκρέγκορ Κλιγκέιν, από το παιχνίδι των θρόνων, που είναι καλύτερα νά ΄ρχεται κατά πάνω σου καβάλα στ΄ άλογο, παρά πεζός.

Ρίχνω κλεφτή ματιά ζερβά μου, πιάνω τον Αντρέα το Τζελέπη το γαυρόθρησκο ζαρωμένο από το φόβο. «Τι σκιάζεσαι μωρ΄ Αντρέα και μου μαζεύτηκες σα σχολιαρόπαιδο; Απ΄ το γυαλί τον είδες και σκιάχτηκες; Μωρέ, μια χαψιά θα τον κάνει ο Σιόβας. Εγώ στο λέω…» και μού ΄φυγαν τα γέλια μέχρι δακρύων. Κοκκίνησε ο φουκαράς ο Αντρίκος απ΄ τη ντροπή του. Τέτοιο κοκκίνισμα, ούτε το πέταλο στου Καραϊσκάκη…