Σκόκο, ο «υδραυλικός» που ερωτευτήκαμε

Του Αλέξανδρου Λυμπέρη

Ο Νάτσο Σκόκο δεν ήταν ποτέ ο ποδοσφαιριστής που επέλεξε αυτό το επάγγελμα για βιοποριστικούς λόγους, ούτε ποτέ το είδε ως διέξοδο για την οικονομική του αποκατάσταση. Παιδί εύπορης οικογένειας, είχε από μικρός ό,τι ήθελε για να φτιάξει μία ιδανική ζωή. Το εργοστάσιο του πατέρα του, που κατασκευάζει θήκες γυαλιών, του έδινε τη δυνατότητα να παίζει ποδόσφαιρο επειδή το γουστάρει και όχι για λόγους επιβίωσης, όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες του. Κάτι που πολλές φορές τον έκανε να παίρνει αποφάσεις για το μέλλον του, με γνώμονα τα «θέλω» του και όχι τα (οικονομικά) «πρέπει» του. Άλλωστε παράτησε τεράστιο συμβόλαιο στην Αλ Αϊν για να επιστρέψει με τα μισά χρήματα στην Νιούελς.

Ο «υδραυλικός» είχε ένα χάρισμα και μία «κατάρα». Το γεγονός ότι ήξερε «τόνους» μπάλα, έδινε την δυνατότητα στον εκάστοτε προπονητή του να τον χρησιμοποιεί σε οποιαδήποτε θέση και αυτός να ανταποκρίνεται στο ύψιστο επίπεδο. Είτε στα χαφ, είτε στα άκρα, είτε ως 10άρι, ο «υδραυλικός» έκανε την δουλειά του μέσα στο γήπεδο. Ωστόσο, ο ίδιος ευχαριστιόταν μόνο όταν αγωνιζόταν στην επίθεση. Και φρόντιζε συχνά-πυκνά να το «φωνάζει», είτε με δηλώσεις, είτε με τη συμπεριφορά του μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Φεύγοντας, κάποιοι τον κατηγόρησαν ότι επιλέγει παιχνίδια. Η δική του πραγματικότητα ήταν άλλη. Στα μεγάλα ματς ήταν πάντα «παρών» και ουδέποτε «κρύφτηκε». Στα υπόλοιπα απλά έδειχνε ότι γουστάρει να παίζει στην επίθεση για να έχει την ελευθερία των κινήσεων. Ποτέ άλλωστε ένας «χορευτής» δεν μπορεί να μπει σε… καλούπι.

Και μοναδικός προπονητής που εισάκουσε την επιθυμία του, ήταν ο Μανόλο Χιμένεθ, στο διάστημα που οι δυο τους συνεργάστηκαν. Και το αποτέλεσμα; Ο Αργεντινός να κάνει την πιο παραγωγική του χρονιά με την κιτρινόμαυρη φανέλα.

Η «πόρτα» στον Ολυμπιακό

Τον Δεκέμβρη του 2010 και λίγο πριν ξεκινήσει η μεταγραφική περίοδος του χειμώνα, ο Νίκος Νοτιάς έχει αποφασίσει να μην επενδύσει άλλο στην ΑΕΚ (ο Παππάς είχε ήδη αποστασιοποιηθεί) και ήθελε να «ξεφορτωθεί» το πιο βαρύ συμβόλαιο της ομάδας. Έδωσε λοιπόν έγγραφη άδεια στον Αργεντινό και τον εκπρόσωπό του να συζητήσει επίσημα τη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, ο οποίος του έδινε ηγεμονικό συμβόλαιο.

Οι τότε πληροφορίες ανέφεραν πως ο εκπρόσωπος του Αργεντινού τα βρήκε σε όλα με την ομάδα του Πειραιά, με τον «υδραυλικό» όμως να μην θέλει να… πουλήσει την Ενωση. Και παρ’ ότι ωθήθηκε από την ίδια τη διοίκηση της ΑΕΚ να υπογράψει στον Ολυμπιακό, εκείνος έκανε του… κεφαλιού του. Ανήμερα των Φώτων «σκότωσε» τον Ολυμπιακό μέσα στο Καραϊσκάκη και έβαλε τέλος στην διαδικασία της μεταγραφής του. Εκτοτέ σε δηλώσεις του τόνιζει πως δεν θα έπαιζε ποτέ στον Ολυμπιακό, όσες φορές και αν προσπάθησαν οι «ερυθρόλευκοι» να τον αποκτήσουν. Και δεν ήταν και λίγες.

Χαμένοι στη μετάφραση με τον Τζιμπούρ

Ένα από τα περιστατικά που ακόμα και σήμερα δεν έχουν ξεχαστεί, είναι αυτό που συνέβη με τον Ράφικ Τζιμπούρ, στα αποδυτήρια των Θρακομακεδόνων. Είναι λίγες ημέρες πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, όταν στη διάρκεια της προπόνησης ο Ίσμαελ Μπλάνκο «πείραζε» τον Αλγερινό με μία έκφραση που οι Αργεντινοί την χρησιμοποιούν περισσότερο και από το… καλημέρα. Αντίθετα, για τον Τζιμπούρ ήταν από τις χειρότερες βρισιές. Τελικά, ο Σκόκο είναι αυτός που θα πληρώσει το μάρμαρο.

Μετά το τέλος της προπόνησης και έξω από τα ντους, ο Αλγερινός επιτέθηκε στον Σκόκο και με κουτουλιά τον έστειλε στο νοσοκομείο με κάταγμα στη μύτη. Το επεισόδιο, αν και σοβαρό, πήρε μεγάλες και λάθος διαστάσεις, με τον περισσότερο κόσμο να πιστεύεις πως ο «Τρομοκράτης» είχε ανοίξει μέτωπο με την τότε αργεντίνικη παροικία της ΑΕΚ. Κάτι που όμως διαψεύστηκε αμέσως, ακόμα και με δηλώσεις του ίδιου του Σκόκο, λίγο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, που του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.

Άψογη συμπεριφορά

Ο Σκόκο έφυγε από την Ελλάδα και είχε μόνο φίλους. Κανείς δεν είχε να του προσάψει το παραμικρό για τη συμπεριφορά του. Οικογενειάρχης (εδώ γεννήθηκε το πρώτο του παιδί), που δεν έδωσε ποτέ δικαίωμα με πειθαρχικά παραπτώματα. Μάλιστα, συμπεριφέρθηκε άψογα στην ΑΕΚ, σε αντίθεση με το πώς του συμπεριφέρθηκε η ίδια η ΑΕΚ. Στο μεγαλύτερο διάστημα των τριών χρόνων που έμεινε στην Ένωση, είχε το δικαίωμα της προσφυγής, ωστόσο δεν προχώρησε ποτέ σε τέτοια ενέργεια. Μάλιστα, ενώ μπορούσε να αποχωρήσει ως ελεύθερος για την Αλ Αΐν, επέλεξε να ανανεώσει το συμβόλαιό του με την ΑΕΚ ώστε και ο σύλλογος να πάρει χρήματα από την πώλησή του.

Το ξέσπασμα και η φυγή

Τι τον έκανε όμως να φύγει; Είπαμε, ο Σκόκο δεν είχε ποτέ βιοποριστικό πρόβλημα και κάθε φορά που ένιωσε πως οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές για να κάνει αυτό που γούσταρε, είχε την… πολυτέλεια να φύγει. Οι δυσκολίες μαζεύτηκαν πολλές και το αποκορύφωμα ήταν το περιστατικό που συνέβη τα ξημερώματα της 24ης Μαρτίου του 2011, όταν στην αυλή του σπιτιού έσκασαν κάποια γκαζάκια, με αποτέλεσμα να προκληθεί πυρκαγιά μικρής έκτασης, που έσβησε από τους κατοίκους. Η υπόθεση αυτή ταρακούνησε αρκετά τον Αργεντινό, όντας πλέον πατέρας ενός παιδιού 2 μόλις μηνών και τον έκανε να πάρει την απόφαση να φύγει από την χώρα μας.

Από την εθνική στην πτώση

Με τις εμφανίσεις του με την κιτρινόμαυρη φανέλα του δόθηκε η ευκαιρία να κληθεί στην Εθνική Αργεντινής και να κάνει το δικό του σόου απέναντι στη Βραζιλία, Με δύο τέρματά του, σε 20 λεπτά, κέρδισε μόνος του τη «σελεσάο» και λατρεύτηκε από τους οπαδούς. Στις 20 Νοεμβρίου του 2012 ο «υδραυλικός» βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του.

Ωστόσο η Νιούελς χρειάζεται χρήματα και αναγκάζεται να τον πουλήσει. Μετακομίζει στη Βραζιλία και την Ιντερνασιονάλ και ξεκινά η πτώση. Λίγα πράγματα στο βραζιλιάνικο κλαμπ αλλά αρκετά για να πάρει μεταγραφή στην Πρέμιερ Λιγκ και τη Σάντερλαντ. Εκεί η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Πήρε ελάχιστες ευκαιρίες με τους ανθρώπους της αγγλικής ομάδα να τονίζουν πως δεν είχε τη φυσική κατάσταση και την ταχύτητα για να αγωνιστεί στην Πρέμιερ. Πέρσι επέστρεψε και πάλι στο «σπίτι» του, τη Νιούελς, όμως πλέον οι σχέσεις του με τον προπονητή αλλά και κάποιοι τραυματισμοί δεν τον αφήνουν να κάνει αυτό που γουστάρει. Τα χρόνια όμως δεν τον έχουν πάρει από κάτω. Σήμερα κλείνει τα 30 και έχει μπροστά του τουλάχιστον 3-4 καλά χρόνια ποδοσφαίρου.