Καμπάνες για μας…

Toυ Αντώνη Αντωνίου

Είμαι σύμφωνος με όσους λένε ότι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, ο αθλητισμός γενικότερα, είναι δευτερεύον ζήτημα στη ζωή μας. Έλα όμως που κάποιες φορές η πίκρα από μια αποτυχία της αγαπημένης μας ομάδας μπορεί να γίνει πρωτεύον ζήτημα και να επισκιάσει, προσωρινά έστω, βασικά προβλήματα της καθημερινότητάς μας.

Η δική μας Βασίλισσα στην Α2; Σε ποιον να το πεις και ποιος να το πιστέψει. Ε, δεν το πιστεύω, δεν θέλω να το πιστέψω...

Άλλο πράγμα μια άδικη ήττα στον πόντο, άλλο μια πανωλεθρία με σαράντα πόντους διαφορά. Ξεχνιούνται και ξεπερνιούνται. Ο υποβιβασμός όμως είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Σηματοδοτεί πραγματικά το τέλος μιας εποχής. Δίνει, δυστυχώς, τέλος, σε μια ιστορική συνέχεια. Γιατί η ΑΕΚ δεν θα είναι ποτέ πια στο κλαμπ των συλλόγων με τη συνεχή κι αδιάλειπτη παρουσία, στα λεγόμενα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού μπάσκετ. Κι αυτό θα είναι ένα στίγμα για την ΑΕΚ, όπως είναι για παράδειγμα στίγμα και για τον ποδοσφαιρικό Άρη, το ότι έπεσε στην Β΄ εθνική.

Αυτή τη στιγμή το ποιοι φταίνε για το κατάντημα της ΑΕΚ, ποσώς με ενδιαφέρει. Είναι από τις στιγμές εκείνες που μόνο το αποτέλεσμα μετράει. Απορώ όμως πως όλοι αυτοί οι «υπεύθυνοι» κατέφεραν να τη ρίξουν. Γιατί πραγματικά περί κατορθώματος πρόκειται. Πως στ' αλήθεια κατάφεραν να ρίξουν την ΑΕΚ από ένα πρωτάθλημα, που μεταξύ άλλων ομάδων συμμετείχε ο Ηλυσιακός, ο Ίκαρος Καλλιθέας, ο Κολοσσός Ρόδου και η Καβάλα, δηλαδή τα «φόβητρα» του ευρωπαϊκού μπάσκετ...

Αυτή τη στιγμή οι επικολυρικές προτροπές του τύπου «ψηλά το κεφάλι ΑΕΚάρα μου» ή « βασίλισσα ξανά», μου ακούγονται εκτός τόπου και χρόνου. Γιατί βλέπω την πραγματικότητα: Την πολύχρονη και συνεχιζόμενη συρρίκνωση των δυο πιο σημαντικών κομματιών της ΑΕΚ, της ποδοσφαιρικής και της μπασκετικής ομάδας.

Το καμπανάκι για το μπάσκετ της ΑΕΚ είχε χτυπήσει εδώ και καιρό. Μάλλον κανείς δεν το άκουσε και το αποτέλεσμα το είδαμε: Α2.

Καμπανάκι έχει χτυπήσει όμως και για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ, το ακούει κανείς; Να πάρουμε το Κύπελλο, που τόσο έχουμε ανάγκη, να το χαρούμε πολύ, αλλά αμέσως μετά να ξυπνήσουμε. Πριν να είναι αργά...