Quantcast
NEWS
32 ΣΧΟΛΙΑ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

Η πρώτη μας φορά στον Ναό! ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗ

Στείλτε μας το δικό σας κείμενο σε σχόλιο ή στο μέιλ aek365@yahoo.gr με την πρώτη σας επίσκεψη στο γήπεδο της ΑΕΚ ή μια εμπειρία που θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας

Η Ελένη Χαρέμη μας έστειλε:

Τακτοποιώ μερικά παλιά, πολύ παλιά φιλμ super 8: τα πρώτα γενέθλια, γιορτές, πάρτι, εκδρομές, ποιήματα στο σχολείο. Τα βάζω μέσα σε μια κούτα, η οποία θ' ανέβει ψηλά στην ντουλάπα και θα μείνει εκεί για πολύ καιρό, άγνωστο πόσο. Τη στιγμή που νομίζω πως έχω τελειώσει, βλέπω μία χάρτινη τσάντα. Γράφει: ΑΕΚ - Νέα Φιλαδέλφεια. Ο γραφικός χαρακτήρας του πατέρα μου.  Την ανοίγω και πέφτουν στο τραπέζι κι άλλα φιλμ. Αγώνες της ΑΕΚ με ξένες ομάδες στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεκαετίες '70 και '80. Τα τοποθετώ στην καινούργια κούτα και η μνήμη γλιστράει από πάνω τους. Ξεκινά η κατάδυση πρώτα στην παιδική και μετά στην εφηβική ηλικία.

Τα θυμάμαι αυτά τα φιλμάκια πολύ καλά, ήταν κι αυτά κομμάτι των παιδικών πάρτι. Τα πιτσιρίκια στο ένα σαλόνι, οι μεγάλοι στο άλλο να χαζεύουν στον τοίχο τις ερασιτεχνικές κινηματογραφικές απόπειρες του μπαμπά.  Κάποια στιγμή ακουγόταν: «Τώρα, θα δούμε την ΑΕΚ». Τίποτα δεν έβλεπες καθαρά, θολές εικόνες χωρίς ήχο, αλλά πείραζε; Δεν πείραζε.

Πότε ξεκίνησαν όλα; Προσπαθώ να θυμηθώ. Μορφοποιώ, κάπως πρόχειρα, σκόρπιες σκέψεις, σκόρπιες αναμνήσεις. Πότε ξεκίνησε η δική μου αγάπη για την ΑΕΚ; Άτακτα εγκιβωτισμένες εικόνες. Η πρώτη που πυροδοτεί τη σκέψη μου έρχεται από το δωμάτιο ενός αγαπημένου θείου: στοίβα από αθλητικές εφημερίδες σε απόλυτη σειρά και  με εξαιρετική οργάνωση. Παρατηρούσα. Μιλούσα λίγο και παρατηρούσα πολύ: ο θείος, ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος, πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, έδειχνε πραγματικό πάθος για το ποδόσφαιρο. Κι έτσι γίνεται συνήθως: το ζηλεύεις το πάθος του άλλου. Θες κι εσύ να νιώσεις την ίδια ένταση.

Σταδιακά, άρχισε να γιγαντώνεται όλο αυτό μέσα μου. Το 1985, ήμουν τότε δέκα χρόνων, ξεκίνησα δειλά δειλά να κρατάω αρχείο με αποκόμματα εφημερίδων. Φωτογραφίες, βαθμολογίες, στατιστικές. Την ίδια περίοδο πάνω κάτω ξεκίνησα να πηγαίνω κι εγώ στο γήπεδο, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Πάντα μαζί με τον μπαμπά. Θυμάμαι τη χαρά, όταν μου ανακοίνωνε πως θα πάμε. Θυμάμαι και πόσο πρόσεχε την εμφάνισή του όσο ετοιμαζόμασταν. Βερνίκι στα παπούτσια, καθαρά ρούχα, κολώνια.  Άλλωστε για εκείνον δεν ήταν απλώς μία Κυριακή με ποδόσφαιρο, αλλά και η ευκαιρία να δει τα αδέλφια του, όπως και παλιούς παιδικούς φίλους.

 Στη διαδρομή μιλούσαμε ελάχιστα. Πολύ κλειστός εκείνος, πολύ κλειστή κι εγώ, αλλά ήταν ωραία. Αφήναμε το αυτοκίνητο μακριά από το γήπεδο και πηγαίναμε με τα πόδια. Η ανάμνηση αυτή μοιάζει με χάδι από το παρελθόν.  Καθώς πλησιάζαμε στο «Νίκος Γκούμας», ο κόσμος γινόταν όλο και περισσότερος. Σε κάθε βήμα, νιώθαμε τον παλμό ακόμα πιο έντονο. Μηχανάκια, φωνές, γέλια, οι καντίνες, τα κιτρινόμαυρα κασκόλ, τα εκδοτήρια με τις ουρές από κόσμο. Παντού μια αβίαστη οικειότητα. Μας έδενε όλους μαζί ο «κοινός τόπος». Η κοινή αγάπη. Αλλά αυτό που χρωμάτιζε τις στιγμές εκείνες, ήταν η πελώρια, η τεράστια χαρά. Νομίζω πως ποτέ δεν ξαναείδα τόσους πολλούς ανθρώπους χαρούμενους.

Και μετά, μπαίναμε μέσα στο γήπεδο. Και συνέβαινε κάτι μαγικό. Ο ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα, τα συνθήματα, τα νευρικά τσιγάρα, οι ζητωκραυγές, τα γιουχαΐσματα. Θυμάμαι τα σακουλάκια με τον ηλιόσπορο, τα μαξιλαράκια από φελιζόλ που τα έπαιρνε ο αέρας, τις διαφημίσεις βουλκανιζατέρ στο ημίχρονο. Θυμάμαι τον Στράτο Τζώρτζογλου ως Μπιλ Σερέτη να βάζει γκολ και να πανηγυρίζει. Θυμάμαι το Πρωτάθλημα του '89, το πιο αγαπημένο (μου) απ'όλα. Θυμάμαι λίγα χρόνια αργότερα, νομίζω το 1996, παίζαμε με μια ξένη ομάδα, έπιασε καταρρακτώδης βροχή, κι εμείς χωρίς ομπρέλες. Μείναμε εκεί μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη.  Κρύωσα βαριά, για μέρες ήμουν στο κρεβάτι, αλλά δεν είχε σημασία.

Πολλές οι εικόνες που τριβελίζουν τη μνήμη. Μεγάλη η φόρτιση.

Είδα την ΑΕΚ και σε εκτός έδρας και στο Ολυμπιακό στάδιο. Μόνο στη Νέα Φιλαδέλφεια χαιρόσουν ποδόσφαιρο. Εκεί, γινόταν κάτι μαγικό. Η λογική δεν μπορεί να το αγγίξει. 

Τώρα που επιστρέφουμε, υπάρχει μία φράση που έρχεται ξανά και ξανά στο μυαλό μου. Ακούγεται σε μία πολύ αγαπημένη μου ταινία από την Αργεντινή "The secret in their eyes" (El secreto de sus ojos):

«Ένας άνθρωπος μπορεί ν' αλλάξει τα πάντα. Τα πάντα. Ένα μόνο δεν μπορεί ν' αλλάξει. Δεν μπορεί ν' αλλάξει... Το πάθος του».

Και έτσι είναι. Το πάθος είναι πάθος. Κι αυτό δεν αλλάζει.

Αυτές οι μέρες είναι δικές μας.

Η χαρά όλη δική μας. Γυρίζουμε σπίτι μας.

Έλενα Χαρέμη.

Ο Σπύρος Καραντής μας έστειλε:

Ήμουν 7 χρονών παιχνίδι κυπέλου με την Λάρισα μεσημέρι καθημερινή μαγική διαδρομή καθώς Πειραιώτης να παίρνεις το τρένο μαζί με τον παππού μου και τον πατέρα μου και να κατεβαίνεις Περισσό ακόμα μου είναι καρφωμένο στο μυαλό μου το γρασίδι και ο μεγάλος ο ΑΤΜΑ όταν βγήκε για ζέσταμα άρε ΑΕΚΑΡΑ ΜΟΥ τι πέρασες τόσα χρόνια και πόσο υπερήφανοι και χαρούμενοι θα νιώσουμε την Παρασκευή.

Ο Νίκος Γιαβάσης μας έστειλε: 

7 Μαϊου 1989.Ημερομηνία ορόσημο για την ομάδα μας αλλά κ για μένα προσωπικά γιατί κάθε 7 Μαϊου μεγαλώνω κατά ένα χρόνο. Το 1989 σε ηλικία 10 ετών λαμβάνω το ωραιότερο δώρο γενεθλίων, ένα εισιτήριο για τον αγώνα με τον Ολυμπιακό από τον θείο μου. Κυριακη πρωί ,και αντί να ετοιμάζομαι για τα γενέθλια μου στο σπίτι, ετοιμάζομαι  να δω από κοντά για πρώτη μου φορά την μια και  μεγάλη μου αγάπη, την ΑΕΚ. Ιεροτελεστεια...η μαμά κ ο μπαμπάς αγχωμένοι να μου λένε συνέχεια πρόσεχε!-προσεχε!.ο θείος αγχωμένος για το παιχνίδι, μετρούσε τις ώρες λες και το ήξερε ότι το βράδυ θα ερχόταν η ανάσταση! Μπαίνουμε στο γήπεδο.. για 10 λεπτά δεν μπορούσα να αναπνεύσω σωστά καθώς σε απόσταση 10-15 μέτρων οι ήρωες που άκουγα από το ράδιο ήταν μπροστά μου κυρίως ο μέγας Οκόνσκι. Ξαφνικα όλα γίνονται παραδεισένια με το γκολ του Τάκη, νιώθω πως βρίσκομαι αλλού κάπου η χαρά του γκολ κ ο φόβος από τον θόρυβο κ τις φωνές γίνονται ένα μέσα μου, νιώθοντας ο πιο τυχερός πιτσιρίκος του κόσμου.

Η πρώτη μου φορά στο γήπεδο, η πρώτη μου φορά με την κιτρινόμαυρη καψούρα.

Τώρα...30 Σεπτεμβρίου 2022 θα σταθώ σαν τον τότε πιτσιρικά για πρώτη φορά μπροστά στο σπίτι μας, αλλά όχι με τον θείο μου αυτή τη φορά αλλά με τις 2 μου κόρες μπαμπάς και όταν το δάκρυ θα κυλήσει και με ρωτήσουν γιατί κλαις Μπαμπά η απάντηση θα είναι η εξής:  «γιατί νιώθω ευλογημένος και τυχερός που μπορώ και αντικρίζω από κοντά το σπίτι μας, αλλα και πικραμένος γιατί κάποια αδέλφια δεν πρόλαβαν".

Με αγάπη Γιαβάσης Νίκος από Πέραμα!

Ο Λεωνίδας Τρούντας μας έστειλε:

Το 1974 ήμουν 6 χρονών. Δυο πράγματα έως σήμερα έχω στην μνήμη μου απο τότε. Λίγο θολά ίσως γιατί το φιλμ είναι παλιό, αλλά τόσο έντονα σαν χαρακιά στο δέρμα.

Το ένα είχε να κάνει με κάποιον κύριο που ερχόταν από την Γαλλία. Η γειτονιά στον δρόμο…Η  Καλογρέζα το ζούσε έντονα, ο κόσμος φώναζε , χαμόγελα παντού.

Το δεύτερο πάλι με πολύ κόσμο στα Νέα Φιλαδέλφεια με τον πατέρα μου - να ναι καλά εκεί που είναι- να με κρατάει σφικτά.

Μυρωδιές έντονες, τσιγάρα, τσίκνα ,φωνές, αγωνία ,σημαίες κίτρινες παντού , μια εκκλησία αριστερά μας και στριμωξίδι στην κερκίδα. Θυμάμαι τον Μιμη να σηκώνεται κοντά στην μεγάλη περιοχή και με ένα ασύλληπτο άλμα να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα 3-0. Μετά πέναλτυ αλλαγή τερματοφύλακα και ο Χρηστίδης το έπιασε!

Χαμός , ζαλάδα, χαρά που γυρίζαμε σπίτι με την βέσπα να μυρίζω την κάφτρα από το τσιγάρο στο στόμα του πατέρα και το κασκόλ δεμένο γύρω απο τον λαιμό μου.

Γιορτή παντού στο δρόμο πάλι. Ωραία χρόνια να κάνεις τα πρώτα σου ανθρώπινα βήματα με  τόση υπερηφάνεια που αισθάνεσαι ελεύθερος, που είσαι ΑΕΚ!

Γυρίζουμε σπίτι λοιπόν και θα είμαστε όλοι ξανά εκεί !

Λεωνίδας Τρούντας

Ο Χρήστος μας έστειλε:

Αγαπητό ΑΕΚ 365,

Εχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια όταν ήμουν γύρω στα 20 χρόνων και σαν αφελής επαρχιώτης ξεκίνησα από το Ηράκλειο Κρήτης να πάω για πρώτη φορά να δω την αγαπημένη μου ομάδα και λέω αφελής γιατί δεν ήξερα ότι αν φοράς το κασκολ και την φανέλα  της ομαδα σου μπορεί να είναι επικίνδυνο σε μια μεγαλούπολη.

Πήρα λοιπόν το καράβι το Σάββατο βράδυ και το πρωί εφτάσα στον Πειραιά απο εκεί με το ηλεκτρικό πήγα στην ομόνοια να βρω ξενοδοχείο, όλη αυτήν την ώρα η καρδιά μου χτυπούσα δυνατά και γρήγορα γιατί ανυπομονούσα να πάω στην νέα Φιλαδέλφεια να εισπνεύσω αυτόν τον προσφυγικό αέρα που είναι τόσο σημαντικός για μένα μιας και εγώ ως απόγονος προσφύγων ένοιωθα ότι γυρνάω στο σπίτι μου.

Αφού λοιπόν πέρασαν οι ώρες και έφτασε απογευματάκι πήρα τον ηλεκτρικό με προορισμό τον περισσό εκεί λοιπόν ένοιωσα σαν ήταν όλα γνωστά και οικεία και ας μην είχα ξαναπάει ποτέ, πήρα λοιπόν τον δρόμο για το γήπεδο με γοργό βήμα οι ιαχες των οπαδών και τα συνθήματα που ακουγόταν κάναν την καρδιά μου να χτυπά όλο και πιο γρήγορα, μετά από λίγο εφτάσα μπροστά από την μύθο της σκεπαστης, ήταν μια μαγική στιγμή όλα αύτα που είχα ακούσει για αυτό το μέρος τώρα τα ζούσα και ήμουν μέρος της, ανυπομονούσα να μπω στο γήπεδο στην περιφιμη σκεπαστη και όντως μπήκα και αυτό ήταν από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου.

Υγ το πρώτο μου παιχνίδι στην γηπεδαρα μας ήταν το φιλικό που είχαμε δώσει με την Σεβίλλη προς τιμή Τσιαρτα όταν πήρε εκεί μεταγραφή

Με εκτίμηση

Χρήστος (Ηράκλειο 21)

Το κείμενο του Λουκά Μεσσηνέζη:

Γεννημένος στο Κερατσίνι είμαι ένας από τους πολλους ΑΕΚτζηδες της περιοχής καθώς ο Παππούς μου γεννήθηκε το 1906 στην Πόλη και αναγκάστηκε να φύγει για να μη γίνει στρατιώτης στην Τουρκία. Ο πατερας μου δεν ασχολήθηκε ποτέ πολύ με το ποδόσφαιρο αλλά μαζί με τον θείο μου μια μέρα είπαν να μας πάνε (εμένα το αδελφό και τα ξαδέρφια μου) να δούμε την ΑΕΚ. Ήταν το 1987-1988 ΑΕΚ - Παναθηναϊκός 2-2 (Το έπος του Κοφινά). Ήμουν 10 χρονών και θυμάμαι τα εξής:

-1. Περνούσαμε έξω από τη Σκεπαστή, ακούγονταν ιαχές, τύμπανα και υπήρχε μία κόκκινη λάμψη που αντιφεγγιζε από το πλάι της θύρας. Θυμάμαι πως έτρεμε η γη ενώ η μυρωδιά του καπνογόνου αναμεμιγμένη με την τσίκνα από τα βρώμικα με στοιχειώνει μέχρι και σήμερα.

-2. Στη θύρα απ'έξω (5-6-7) ο Πατέρας μου αγόρασε φελιζόλ για να κάθεται. Μετά τον υποτυπώδη έλεγχο από τα "όργανα", είπε: "Πάμε να βρούμε τις θέσεις μας". Το "Όργανο" γέλασε και του είπε: "Ναι ναι πήγαινε εσύ και ψάξε για τη θέση σου". Όταν μπήκαμε στη Θύρα καταλάβαμε τι εννοούσε. Όλοι όρθιοι, ο ένας πάνω στον άλλο 2 ώρες πριν το ματς!

-3. Πριν τον αγώνα, κάτι παλικάρια από τη σκεπαστή μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο (κολλητά τζιν και μαλλί βαμβακούλας ο ένας, μοϊκάνα ο άλλος). Ανέμιζαν μία τεράστια σημαία, την πήγαν στο κέντρο, την εναπόθεσαν στο έδαφος και γονάτισαν και άρχισαν να την προσκυνάνε.

-4. Το γκολ που φάγαμε στο τέλος...

Έκτοτε δυνατότερη εμπειρία και δεύτερη μου φορά στον ναό ήταν το ΑΕΚ - Σπάρτακ Μόσχας και τρίτη το ΑΕΚ - Eindhoven. Απίστευτες στιγμές.. Από εκεί και πέρα έζησα τρία πρωταθλήματα μέσα στην Σκεπαστή κάθε Κυριακή.

Υ.Γ. Σας παρακαλώ δείτε γιατί ο λογαριασμός μου (με αυτό το email) δεν είναι ενεργός και δε μπορώ να σχολιάσω τίποτα. Ευχαριστώ.

Λουκάς Μεσσηνέζης

Το κείμενο του Νεκτάριου Θεοδωράκη:

Το 1977 και σε ηλικία 8 χρόνων, ο μεγαλύτερος μου κατά 15 χρόνια πρώτος ξάδελφος καταφέρνει τελικά να ψήσει τον συχωρεμένο τον πατέρα μου (ο οποίος δήλωνε Α.Ε.Κ. και ΟΦΗ λόγο καταγωγής αλλά δεν ασχολούταν και πολύ πολύ) να με πάρουν επιτέλους και να πάμε στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας!!! Το γήπεδο της Α.Ε.Κ. που άκουγα τότε σαν πιτσιρίκος αλλά ποτέ δεν το είχα δει!!!

Κυριακή μεσημέρι λοιπόν Γενάρης μήνας (δεν θυμάμαι ημερομηνία) φάγαμε και ξεκινήσαμε για το ταξίδι από την Παλλήνη στα ... Νέα Φιλαδέλφεια!! (Για τα παιδικά μου μάτια τότε ταξίδι μου φαινόταν!!!)

Φτάνοντας λοιπόν και την ώρα που μπαίνουμε στο γήπεδο απ' την θύρα 19!! (Που κατά διαβολική σύμπτωση είναι τώρα και η θυρα που πήρα το πρώτο διάρκειας μου στο νέο γήπεδο, η σημερινή 15 στην Αγία Σοφία) βλέπω ένα γήπεδο κατάμεστο τρελάθηκα!!! 8 χρόνων τότε και χωρίς να μπορώ να υπολογίσω πόσος κόσμος είναι στο γήπεδο, γυρνάω και λέω στον πατέρα μου.

Πω!! Πω!!! Μπορεί να είναι και 300 χιλιαδες!!!

Γελάει ο συχωρεμένος και μου λέει,40 με 45 χιλιάδες είναι!!

Ήταν μια εικόνα που μέχρι και σήμερα έχω στα μάτια μου και θα την έχω μέχρι να τα κλείσω!!

Για την ιστορία το ματς είναι μεταξύ Α.Ε.Κ. και Άρη με τελικό σκορ 4-2!!!

Το μόνο που θέλω πια και εύχομαι να μπορέσουμε να ξανά ζήσουμε στιγμές ανάλογες με όσα ζήσαμε στο παλιό... Νίκος Γκούμας!!!

Ο Παύλος Μουρατίδης μας έστειλε: 

Η πρώτη φορά ήταν με το θείο μου τον Ηλία γύρω στο 1996-1997 με την Παναχαϊκή, σκορ 5-1. Ήμουν στην 21, απερίγραπτο συναίσθημα και μετά ακολούθησε η σκεπαστή επί σειρά ετών. Βαθύτατα συγκινημένος με την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, μπράβο που δίνετε τη δυνατότητα να εκφραστεί ο κόσμος. ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΕΚ!

Ο Πάνος Ζόζολος μας έστειλε:

Πρώτη και τελευταία φορά που πάτησα το πόδι μου στα Ιερά Χώματα ήταν σε εκείνο το ματς με τον Άρη... Ήμουν 11 χρονών παιδάκι...Δε θα ξεχάσω ποτέ, περνώντας έξω από τη σκεπαστή, εκείνο το αλλόκοτο πράγμα που ένιωσα ακούγοντας το μπουπ-μπουπ απο τα παιδιά που ήταν μέσα.... Κώστα Κετσετζογλου, η Αγία Σοφιά είναι αφιερωμένη σε όλους εμάς τους σημερινούς 30αρηδες και 35αρηδες που δεν προλάβαμε...

Μόνο ΑΕΚ

Το μήνυμα του Διονύση:

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΩΡΑ ΣΤΙΣ 15.00 Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΤΟ 1992, ΗΜΟΥΝ 11 ΕΤΩΝ. ΜΕ ΠΗΡΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΞΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΛΙΚΙΑ, Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΞΑΔΕΡΦΟΣ ΜΑΣ. ΠΑΡΚΑΡΑΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ ΑΛΣΟΥΣ, ΔΕΞΙΑ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ, ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ. Ο ΞΑΔΕΡΦΟΣ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΚΑΣΚΟΛ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΗΜΑΙΑ. ΟΣΟ ΦΤΑΝΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΣΟ ΠΥΚΝΩΝΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΠΑΘΑ ΕΝΑ ΣΟΚ, ΕΤΣΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ. ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΗΝ ΘΥΡΑ 21, ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ, ΜΟΛΙΣ ΒΓΗΚΑ ΣΤΗΝ ΘΥΡΑ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΕΜΑΤΟ ΕΠΑΘΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΟΚ, ΜΕ ΦΩΝΑΖΕ Ο ΞΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ¨ΧΑΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ¨ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΚΟΥΓΑ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΡΑΒΗΞΕ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΚΟΡ. ΠΟΙΟΣ ΝΙΑΖΕΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ.

ΑΕΚ - Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΠ.

Ο Γιώργο Μιστίλογλου μας έστειλε:

Η πρώτη φορά στο Ναό ήταν ο αγώνας εναντίον της PSV Aϊντχοφεν με το γκολ του Δημητριάδη.

Τα εισιτήρια ήταν στην 16-17 θύρα, ήμουν 1η γυμνασίου και είχα πάει με έναν θείο μου γνωστό ως νιόνιο και δύο ξαδέρφια μου.

Η ατμόσφαιρα εκπληκτική έξω από το γήπεδο και όταν λέω έξω από το γήπεδο εννοώ δύο με τρία τετράγωνα πριν δω την εξέδρα της σκεπαστής, ακούγοντας συνθήματα ζωντανά κι όχι από την τηλεόραση,τα στενά να ασφυκτιούν από κόσμο με κιτρινόμαυρα κασκόλ και σημαίες, μπροστά μου εμφανίζεται η κερκίδα της σκεπαστής ηχούν τα τύμπανα με πιάνει ταχυκαρδία θέλω να μπω όσο πιο γρήγορα γίνεται στο γήπεδο θέλω να δω και να ακούσω τον πανζουρλισμό.

Φτάνουμε στην θύρα μας και τσεκάρουμε τα εισιτήρια ,πάμε στην θέση μας,  δεξιά μού ο ήχος της σκεπαστής....σ αγαπώ πολυυυυύ στην αριστερή πλευρά ως και την  θύρα 21 ...πιο πολύυυυυ ,πήρα το βάπτισμα που λένε.

Ο αγώνας ξεκινάει κορδέλες, χαρτάκια, καπνογόνα και ακατάπαυστα τραγούδια εκατέρωθεν των εξέδρων και το γνωστό κύμα έχουμε φτάσει σχεδόν στο 5ο λεπτό του αγώνα και εγώ δεν έχω δει ματς γιατί τα αυτιά και το βλέμμα μου είναι χαμένα στην γηπεδική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί.

Το ματς κυλάει παίζουμε την Αϊντχοφεν στα ίσα ανάπαυλα και δεύτερο ημίχρονο μπαίνουμε το ίδιο δυνατά και κάπου εκεί προς το τέλος γίνεται μια αλλαγή και μπαίνει ο Μητρόπουλος, έχουμε εστία προς την σκεπαστη ,σηκωνει ψηλά τα χέρια και τους κάνει νόημα μείνετε μπροστά ενώ έχει καθαρίσει και κάνα δυο κόντρες των Ολλανδών και τότε έγινε μια σέντρα η ένα κόρνερ, από αριστερά και ο μπιλαρος με άπιαστη κεφάλια ψαράκι κάνει το 1-0 ...τι ηδονή, τι ανατριχίλα, τι τύχη να δω νίκη έναντι ενός μεγάλου αντιπάλου στον 1ο μου αγώνα,  τα συναισθήματα μου δεν ήθελα να τελειώσει εκείνη η νύχτα ποτέ.

Το κείμενο του Κώστα Γεωργιάδη:

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω τις αναμνήσεις μου όπως τις έζησα όταν πήγαινα με τον πατέρα μου στο ναό και μετά σαν έφηβος κάτοχος διάρκειας στη θύρα 3 θέση Ι-106 από το 1981.

Οι αναμνήσεις ξεκινάνε από τον Περισσό και την διαδρομή για τον ναό μέχρι να στρίψουμε στην Χρυσόστομου Σμύρνης, έβλεπες από μακριά τον καπνό από τα βρώμικα, μερικούς πλανοδίους να πουλούν κασκόλ και ξαφνικά επιτάχυνες το βήμα σου ασυναίσθητά…με το που έστριβες έβλεπες τις σημαίες να κυματίζουν, πλανοδίους να πουλούν φενιζολ για να καθίσεις στα τσιμέντα και τα εκδοτήρια των εισιτήριων που ήταν μέσα από τα κάγκελα της Αγίας Τριάδος οπού ο κόσμος συνωστίζονταν ο ένας πάνω στον άλλο σαν μπουλούκι προσπαθώντας για ένα εισιτήριο για σειρά ούτε λόγος.

Με το που έμπαινες στο γήπεδο έρχονταν η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου χόρτου, κάποιοι έφτιαχναν χάρτινες σαΐτες και τις πετούσαν ώστε να καρφωθούν στο χορτάρι, ποιο πάνω κάποιος πωλητής που πωλούσε τα μακρόστενα μαντολάτα, αν γύριζες το κεφάλι σου θα έβλεπες ένα τύπο που έκανε λοταρία δίνοντας λαχνούς για έπαθλο  πολλές κουτές τσιγάρων με μπόλικα πεντοχίλιαρα , συνήθως όμως το έσκαγε όμως ύπουλα μόλις ξεκινούσε ο αγώνας, η χαρακτηριστική φιγούρα του Κώστα του Αεκτζη του ηρώα του Μπερναμπέου που πουλούσε πασατέμπο του γνωστού σαν τσάκα- τσουκα…

Μετά οι αναμνήσεις…

Στο 2-2 με την Κολωνία που σβήσανε τα φωτά και έγινε επαναληπτικός (χάσαμε 0-1 με γκολ του Κλάους Αλοφς).

Τα δακρυγόνα στο τελευταίο ματς με τον Ηρακλή οπού εξασφαλίσαμε την έξοδο στο ΟΥΕΦΑ και έγινε το έλα να δεις με την αψυχολόγητη ενέργεια της αστυνομίας μέχρι και από την 18 τους πετούσαν καρέκλες.

Τα πέντε γκολ του Θωμά με το Αιγάλεω

Το κοντρόλ του Τόνυ σε ματς με τον Πανιώνιο που η μπάλα ήρθε από τον ουρανό…

Το γκολ βόλεϊ μεταξύ Θωμά και Χοκαν με κεφαλιές…

Η μπουνιά του Ντούσαν στον Φοιρο χα χα χα

Η στριφτή κεφαλιά του Θωμά στο τελευταίο ματς της χρονιάς με τον Αρη στο 2-1

Το δοκάρι του Πατικα στο 0-0 με τον Παναθηναϊκό από μισό μέτρο…

Η βροχερή ρεβάνς με την Λάρισα στο 3-1 με το Μητρόπουλο που τους πήρε παραμάζωμα με την κεφαλιά στο τρίτο γκολ

Το 3-3 με την Ρεάλ ίσως η κορυφαία απόδοση της ομάδας όλων των εποχών

Η ατμόσφαιρα της Φιλαδέλφειας στο κύπελο με Ολυμπιακό με τα δυο γκολ του Θωμά, στην ρεβάνς με τον Ηρακλή στο 2-0, με την Πάρι, με την Μπαρτσελόνα, με την Δυναμό Δρέσδης, με Σπαρτακ, με Λεβερχουζεν…

Πολλά ευτράπελα με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Αρδιζογλου

Αρδιζογλου 1  ο διαιτητής έχει διακόψει τον αγώνα ο Χρηστάρας όμως δεν το έχει αντιληφθεί ενώ όλοι έχουν σταματήσει, συνεχίζει και τους περνάει όλους και βάζει γκολ, ο κόσμος όμως αρχίζει να πανηγυρίζει σαν να ήταν κανονικό το γκολ , μιλάμε για απίστευτο γέλιο..

Αρδιζογλου 2 σε αγώνα με Παναχαϊκή το 3-1 ο Χρήστος κερδίζει την μπάλα στο κόρνερ στην 5,6,7 και ξεκινάει μια κούρσα πάνω στην γραμμή περνάει την 3 και όλο το γήπεδο τον έβριζε (Αλογα δώσε την μπάλα), αυτός απτόητος συνεχίζει και φτάνει μέχρι το κόρνερ στην 1-2 και εκεί τραβάει μια σταβοκλωτσια, η μπάλα παίρνει μια περίεργη τροχιά και σκάει στη ρίζα του απέναντι δοκαριού και στα δίκτια, ακολουθεί η απολυτή αποθέωση με ένα τρελό πανηγυρισμό από τον Χρησταρα…

Αρδιζογλου 3 ΑΕΚ – Πιερικος 7-2 ο Χρησταρας σαν αρχηγός της ομάδας διαμαρτύρεται έντονα και βρίζει τον επόπτη γιατί ακύρωσε το 8ο γκολ της ομάδας με συνέπεια να αποβληθεί , αυτό ήταν το τελευταίο ματς του Χρήστου Αρδιζογου στην ΑΕΚ…

Αυτές ήταν κάποιες από τις αναμνήσεις μου στο Νίκος Γκούμας ……η συνέχεια στην Αγιά Σοφία να είμαστε όλοι καλά!!!

Το μήνυμα του Μιχάλη:

Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν η πρώτη φορά, αλλά ήταν η πρώτη που θυμάμαι τόσο καθαρά. 1997, ΑΕΚ - Paris Saint Germain, 7 χρονών τότε, κατεβαίνουμε με τον πατέρα και τον παππού από τον σταθμό στον Περισσό, και αυτό που αντικρίζω δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τα πάντα κιτρινόμαυρα! Ο κόσμος, ο δρόμος, ο ουρανός, όλα είχαν γίνει κιτρινόμαυρα στα μάτια μου. Μπαίνουμε αρκετή ώρα πριν αρχίσει το παιχνίδι, στην θύρα 18, αν και με τον παππού τότε κανονικά μπαίναμε είτε στην 3 είτε στην 21. Το γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο, ένιωθες οτι δεν χωράει ούτε ένας να μπει ακόμα. Κάποια στιγμή, αν δεν το έχω δει σε κάποιο όνειρο ή το έχω μπερδέψει με άλλο παιχνίδι, γίνεται μια βλάβη στους προβολείς, και βυθίζεται το γήπεδο στο σκοτάδι. Το τραγόυδι δυναμώνει και η σκεπαστή κουνιέται ολόκληρη απο παλμό, φωτίζει το γήπεδο απο τα καπνογόνα. Ο εκφωνητής του γηπέδου φωνάζει απο τα μεγάφωνα: "Οι φίλαθλοι της ΑΕΚ δεν σταματάνε ούτε στο σκοτάδι!". Ρωτάω τον παππού "Τι γίνεται εκεί;" και μου απαντάει "Εκεί πάνε τα νέα παλικάρια, όταν μεγαλώσεις κι εσύ εκεί θα πηγαίνεις". Δεν πρόλαβα να πάω ποτέ στη Σκεπαστή. Περιμένω την Δευτέρα, στα 32 μου πλέον, μετά από χρόνια κρύοπαγήματα στην 1 του ΟΑΚΑ, να πάμε επιτέλους με την παρέα μου, για πρώτη μας φορά, ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΣΚΕΠΑΣΤΗ.

Το κείμενο του Βασίλη Παντελόπουλου:

Ο παππούς από την Πόλη......

Η γιαγιά από την Σμύρνη.....

Εγώ γεννημένος Περιστέρι και μεγαλωμενος στα τσαγκαραδικα στου Ψυρρη....

Τι άλλο εκτός από ΑΕΚ;;;;;;

Ο παππούς μεγαλωμενος στα προσφυγικα στον Άγιο Αντώνη στο Περιστέρι

Η γιαγιά στην Καισαριανή.....

Τι άλλο εκτός από ΑΕΚ;;;;

Από μικρός άκουγα ιστορίες βγαλμενες από την Πόλη.....με πονο, λησμονια, περηφάνια

Θυμάμαι, πρέπει να ήμουν περίπου 10.....κάπου στο 1990....

Ειμαι στο μπαρ στα επίσημα, κλασσικά ντυμένος από πάνω μέχρι κάτω στα κιτρινομαυρα....μέχρι και τα παπούτσια....

Πάω να πάρω κάτι να πιω και ξεφνικα ακούω, με όχι καλά ελληνικά, ότι θέλει ο μικρός από εμενα....γυρίζω πίσω να κοιτάξω και βλέπω τον Ντανιελο μαζί με τον σαβεφσκι.....με πιάνει ένα δέος.....δεν μπορούσα να μιλήσω...απλά τους χάζευα, ήμουν ανάμεσα τους....και με κερασαν πορτοκαλάδα...ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ήθελα να μοιασω.

Ένα άλλο πολύ έντονο συναίσθημα που θυμάμαι σαν σήμερα....τελικός κυπέλλου αεκ παναθηναϊκός....με το πέναλτι στην παράταση που χάσαμε....νομίζω το 96...

Έκλαιγα σαν 5 χρονών παιδί......

Όπως και την ρημάδα την χρόνια που πέσαμε κατηγορία...ήμουν στην ευθεία στο γκολ που φάγαμε και ουσιαστικά χάσαμε την κατηγορία...πρέπει να ήμουν πάνω από μισή ώρα στο γήπεδο και να κοίταγα το τίποτα και να κλαίω..........

Αλλά κάθε φορά, μα κάθε φορά....κάθε φορά στο γήπεδο η ΑΕΚ καταφέρνει να μας κάνει πάντα παιδιά....

Με χαρές και με λοιπές μαζί....μονάχα ένωσης......

Υ.Γ.

Αν ακούς πατέρα από εκεί ψηλά......

Μπαίνουμε ξανά στο σπίτι μας.....

Ακούς;;;; 

στο σπίτι μας.....

Την Παρασκευή Ν.Φιλαδέλφεια για εμάς και για όλους αυτούς που ήθελαν αλλά δεν μπορούν.....

Το μήνυμα του Βαγγέλη Χρήστου:

Εχω μεγαλώσει στην Αμφιάλη στην οικογένεια μου οι μισοί ΑΕΚ και οι άλλοι μισοί Ολυμπιακοι, μικρο παιδακι εγω γυρω στα 7 οταν με ρωτουσαν τι ομαδα ειμαι απαντουσα ΑΕΚ και Ολυμπιακος επειδη δεν ηθελα να χαλασω το χατηρι σε κανεναν, το ακουσε ο πατερας μου μια μερα και μου λεει λοιπον τη Κυριακη θα παμε μια βολτα, με πηγε στη σκεπαστη σε ενα ματς ΑΕΚ Ολυμπιακος, ακομα ηχουν τα τυμπανα στο μυαλο μου, κερδισαμε με γκολ του Μπατιστα στο τελος, φευγοντας απο το γηπεδο με ρωταει τι ομαδα ειμαι, η απαντηση ηταν ΑΕΚ απο τοτε μεχρι και τωρα, κριμα που δεν ειναι πλεον μαζι μας για να δει και να χαρει το γηπεδο, πατερα σε ευχαριστω που με εκανες ΑΕΚ, γυριζουμε σπιτι μας, μακαρι να καμαρωνετε το γηπεδο και την ομαδα μας απο εκει ψηλα !!!

Το μήνυμα του Μιχάλη:

Γεννήθηκα στο Κερατσίνι το 1973,μια περιοχή προπύργιο του Ολυμπιακού αλλά με πάρα πολλούς ΑΕΚτζήδες.Ο πατέρας μου ήταν άρρωστος Ολυμπιακός εγώ όμως για καλή μου τύχη περνούσα αρκετές ώρες στην γιαγιά μου με καθημερινή παρέα 6 παιδιά λίγο μεγαλύτερα από εμένα που ήταν οπαδοί της ΑΕΚ.Όπως καταλαβαίνετε κόλλησα το μικρόβιο.

Πρώτο μου παιχνίδι στον ναό ήταν 7-9-1988 στο παιχνίδι ΑΕΚ-ATHLETIC BILBAO 1-0 με το γκόλ του Πίττα.Ήμουν στην θύρα 4 που για τους παλαιότερους ήταν η θύρα περιμετρικά του γηπέδου κάτω από τις εξέδρες που παρότι ήσουν κοντά στον αγωνιστικό χώρο,έβλεπες μέσα από τα κάγκελα!Μετά από αυτή την εμπειρία της κατάμεστης νέας Φιλαδέλφειας,η αρρώστια έγινε ανίατη!Κάθε Κυριακή πλέον ξεκινούσαμε με την παρέα το δρομολόγιο Κερατσίνι-ηλεκτρικός-Περισσός με κατάληξη στην σκεπαστή και σιγά σιγά σε όλες τις υπόλοιπες θύρες.Πολλές φορές είχαμε φίλους κυρίως Ολυμπιακούς οι οποίοι ήθελαν να ζήσουν την ατμόσφαιρα της σκεπαστής αλλά και να δουν την υπερομάδα του Μπάγεβιτς.Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι μιλάμε για κάτι παραπάνω από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου!

Μετράω τις ώρες πλέον και εγώ όπως όλοι να μπω στον καινούργιο ναό τόσο την Παρασκευή όσο και σε όλα τα παιχνίδια!

VAMOS AEK!!!!

Το κείμενο του Γιάννη:

Ξύπνησαν μνήμες...Δεν μπορώ να ξεχάσω την ασπρόμαυρη τηλεόραση που έβλεπα αγώνες ποδοσφαίρου και την λαχτάρα μου να βρεθώ σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Τότε, όντας 8 χρονών και επηρεασμένος από τον μεγαλύτερο πρώτο ξάδερφό μου, δήλωνα παναθηναϊκός. Ο πατέρας μου δεν ασχολιόταν με την μπάλα και είχε και ένα φόβο να μας πάει στο γήπεδο. Όμως, ο γείτονας μας, ο Χρήστος, αγνός άνθρωπος και βαθιά ΑΕΚτζής,έψησε μία Κυριακή μεσημέρι τον πατέρα μου να πάμε στο γήπεδο στην αγαπημένη του γειτονιά, την Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί την ψυχολογία ενός μικρού παιδιού όταν φτάνει η ώρα να πάει από κοντά να παρακολουθήσει ποδόσφαιρο κι ας πήγαινε σε άλλη ομάδα από αυτή που υποστήριζε. Ανυπομονησία εκείνη την Κυριακή. Ο χρόνος δεν περνούσε. Ακόμα και το φαγητό αργούσε να μαγειρευτεί. Επιτέλους όμως φάγαμε όλοι παρέα και ήρθε η μεγάλη ώρα. Ο αδερφός μου, 5 χρονών, έκανε τρομερές μιμήσεις του Μαυρομάτη στις μεταδόσεις αγώνων και στο αυτοκίνητο είχε πάρει φωτιά. Φτάσαμε...Παρκάραμε δίπλα σε ένα πάρκο όπου υπάρχει το μνημείο Μικρασιατών και Αλησμόνητων Πατρίδων..Σάστισα μόλις είδα μπροστά μου αυτό το σύμπλεγμα των ανθρώπινων φιγούρων που έβγαζαν πόνο. Δύσκολα χρόνια μου λέει ο Χρήστος, να ξέρεις η ΑΕΚ παίζει και για αυτούς... Ήταν η πρώτη φορά που μπήκε μέσα μου το μικρόβιο της καταπολέμησης της αδικίας και της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα... Στην συνέχεια, δεν άργησε να φτάνει στα αυτιά μου η βουή συνθημάτων και οι φωνές ανθρώπων, που σαν ένα κιτρινόμαυρο ποτάμι είχε περικυκλώσει το γήπεδο. Τι να πρωτοθυμηθώ? Τα χρώματα, μια γιαγιά σε μια μονοκατοικία με ένα ωραίο γιασεμί να μας φωνάζει ΑΕΚάρα, τους τύπους με τα φελιζόλ για να κάτσουμε στα τσιμέντα, τα πασατέμπο, τα τρανζιστοράκια...? Αγοράζουμε εισιτήρια για την θύρα 21.  Μπαίνοντας παρατηρούσαμε τις τσιμεντένιες τουαλέτες που μύριζαν και μπροστά μας ξεκινούσε μια μεγάλη τσιμεντένια σκάλα που οδηγούσε...στον Παράδεισο... Εμείς η γενιά της ασπρόμαυρης τηλεόρασης καταλάβαμε ότι υπάρχουν χρώματα...Το γκαζόν είναι υπέροχο σε ένα γήπεδο...Κιτρινόμαυρα η ΑΕΚ, μαυροκόκκινα ο Απόλλων Καλαμαριάς. Και απέναντι, μέσα σε ψηλά πλέγματα...η σκεπαστή!! Όλοι μαζί χοροπηδάνε, πολλά πανό, καπνογόνα, ρολά με χαρτί να πετάγονται στο γήπεδο. Ένας άλλος κόσμος!! ΥΠΕΡΟΧΑ!! Μπροστά μας κάποια νεαρά παλικάρια γυρίζουν εκστασιασμένα από το πρώτο γκολ της ΑΕΚ και μας αγκαλιάζουν και μάλιστα μας παραχωρούν την θέση τους ώστε να βλέπουμε εμείς που ήμασταν μικροί και κοντοί...19-12-1993 τελικό σκορ 3-0 για την ΑΕΚ. Η πρώτη μου Κυριακή στο γήπεδο.Η αρχή για τις επόμενες πολλές Κυριακές, Σάββατα, Τετάρτες και Πέμπτες...Θύρα 21, σκεπαστή, Θ12 ( ή αλλιώς όπως έλεγε ο πατέρας μου. η κουπαστή)...

Το κείμενο του Γιάννη Ιωαννικίου:

Διαβάζοντας τις τελευταίες μέρες τα ελληνικά μέσα περί της επιστροφής της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, συνειρμικά, το μυαλό μου ταξίδεψε σε κάτι ανάλογο, εδώ στα μέρη μας. Συγκεκριμένα, σε άρθρο που αναρτήθηκε στον ιστότοπο aek365.org και ειδικότερα στο σύνδεσμο που ακολουθεί (https://www.aek365.org/a-882440/istorikh-stigmh-gia-thn-aek-phre-adeia-h-agia-sofia.htm) σε λίγες μόνο μέσα γραμμές διακρίνεις τη λαχτάρα τους, την προσμονή τους, την συγκίνησή τους.

Γράφουν για το όνειρο που έγινε πραγματικότητα, ότι γυρνάνε στο σπίτι τους, του οποίου τα τείχη υψώθηκαν και δεν θα πέσουνε ποτέ. Περάσανε δεκαεννιά χρόνια χωρίς «σπίτι», κοντά δυο δεκαετίες προσφυγιάς. Για το ότι η Ένωση, όπου και να αγωνίστηκε, πάντα κάτι της έλειπε. Αυτό που όπως λέει και ο αρθρογράφος «η ΑΕΚ είχε αφήσει πίσω την καρδιά της, γιατί η καρδιά βρίσκεται εκεί που είναι το σπίτι μας». Γράφει κι’ άλλα, διάφορα, και κλείνει ως εξής: «Με τα πόδια, με τον Ηλεκτρικό, με αυτοκίνητα και μηχανές θα βρεθούμε και πάλι στα ίδια μέρη. Θα αγκαλιαστούμε για όλες εκείνες τις μέρες που χάσαμε,

για όλους εκείνους που έφυγαν και δεν πρόλαβαν, για όλες τις μέρες που θα έρθουν…».

Το δικό μου μυαλό λοιπόν άρχισε τα παιχνίδια. Τα όνειρα, τους συνειρμούς, τα πως θα είναι όταν και εφόσον παίξουμε και εμείς στο δικό μας σπίτι. Στις γειτονιές που η δική μου γενιά και εντεύθεν δεν γνώρισε, στα μέρη που δε μεγάλωσε, στις πατρογονικές εστίες που ακόμα στενάζουν υπό Τουρκική κατοχή. Μια κατοχή που εκτόπισε τους νόμιμους κατοίκους της Αμμοχώστου, της Κερύνειας, της Καρπασίας. Που μέσα στην ίδια την πατρίδα μας δημιούργησε πρόσφυγες. Που ειρήσθω εν παρόδω, πολλοί – όχι όλοι, προφανώς – αντιμετωπίστηκαν όπως ακριβώς οι Μικρασιάτες τότε που εισέρχονταν στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Και είναι καλό να θυμόμαστε τις συμπεριφορές που υπέστησαν οι δικοί μας άνθρωποι, να μην ξεχνάμε, όχι για να είμαστε πικρόχολοι και να τους τα βαράμε αλλά για να μεγαλουργήσουμε εμείς οι παχύδερμοι και παχύδερμη γενιά μου.

Το δικό μου μυαλό λοιπόν συνέχισε τα παιχνίδια. Ότι καραβάνια πιστών θα κατέβαιναν από την καταγάλανη Καρπασία και όπου χωριό και στάση, μια λύτρωση. Μια επιβίβαση στο λεωφορείο της πραγματικής επιστροφής. Και κάπου στον τερματικό, συγχωρέστε με, δεν ξέρω που είναι, δεν αποβιβάστηκα και ποτές, θα βρίσκαμε χιλιάδες άλλους πιστούς που κατέκλεισαν την Πόλη. Αρχικά, γέμισε το Σωματείο και οι παράδρομοι, τα μπαράκια και οι καφετέριες. Πιστοί προσκυνητές που έφεραν ένα κομμάτι της μέχρι στιγμής ζωής τους μαζί, για να το αφήσουν στα τείχη που υψώθηκαν σε αυτήν τη γωνιά της γης. Ένα κομμάτι από την ίδια την ζωής τους. Άλλοι κάποιο λουλούδι που έκοψαν από τον τάφο των δικών τους που θάφτηκαν πρώτα με τη λαχτάρα της επιστροφής και μετά, ίσα και όμοια μάλλον, με την ελπίδα να έβλεπαν ξανά την Κυρία στο σπίτι της.

Το δικό μου μυαλό λοιπόν σκαρφίστηκε κι’ άλλα. Ό,τι μπήκαμε μέσα, είδαμε ότι κρατούσανε όλοι εικονίτσες – μαυρόασπρες για κάποιο λόγο – όσων θα ήθελαν να ήταν εκεί. Πατεράδες και παππούδες, αδέρφια, φίλοι, συγγενείς και όποιον ή όποιαν άλλη τελοσπάντων ήταν μυημένη στην λατρεία της.

Σημασία λίγη δώσαμε στο παιχνίδι, περισσότερο μας τράβηξε η μυσταγωγία του όλου. Είδαμε κάτι γαλανόλευκες στολές να τρέχουνε πέρα-δώθε και άκουγες κάποιους στεναγμούς που ήταν σαν να βγαίνανε από τα σπλάχνα άλλων και όχι όσων ήταν εκεί. Πανάρχαιο κλάμα, μια σχεδόν θεατρική παράσταση με όλους τους συμβολικούς ορισμούς, με υπόθεση, με χορό, με τραγούδι, στο στάδιο, τον αφηγητή – που μου φάνηκε να ήτανε οι Οικονομίδης και Καταλάνος.

Το δικό μου μυαλό, έπαψε να σκαρφίζεται. Χαμογέλασα μιας και έφερα στη θύμησή μου αυτούς που από το χέρι με πήρανε και με πήγανε στο προσωρινό μας σπίτι, στην όμορφη Λάρνακα που μας φιλοξενεί τόσα χρόνια. Χαμογέλασα μιας και έφερα στη θύμησή μου αυτούς που από μακριά, τηλεφωνούσαν πριν και μετά τα παιχνίδια, για ένα σχόλιο, μιαν κουβέντα.

Το δικό μου μυαλό, κάπου εδώ όμως έριξε στροφές. Καλώς να μπείτε στο σπίτι σας φίλοι της ΑΕΚ. Να έχετε υγεία να το χαρείτε. Και όποτε μπούμε στο δικό μας, θα σας καλέσουμε. Να μας πείτε τις εμπειρίες σας, πως το βιώσατε. Να σας ξεναγήσουμε τόσο εσάς όσο και όλον τον κόσμο που θα το θελήσει στις μοσχομύριστες γειτονιές της – από όσο μας είπανε δηλαδής.

Χρέος μας να μην ξεχάσουμε. Όσο μπορούμε να παλέψουμε. Να μην υπάρχει λησμονιά. Να τα λέμε και ας μας λένε γραφικούς!

Το κείμενο του Αλέξανδρου Τσαπέκη:

Θα ήθελα να μοιραστώ και εγώ την πρώτη μου φορά στον ναό. Περισσότερο και σαν φόρο τιμής στον πατέρα μου που με πήρε και με οδήγησε σε αυτήν την ανεπανάληπτη εμπειρία. Γεννημένος το 1970 θυμάμαι ακόμη τις ιστορίες του ότι θα πρέπει να έχει κάτσει σε όλες τις θέσεις του γηπέδου, βλέπετε το μικρόβιο και η αρρώστεια δεν γιατρεύονται εύκολα. Θυμάμαι να μου περιγράφει ιστορίες από ένα γήπεδο όπου πήγαινε με τον νονό μου αν και παναθηναικός και να στέκονται όρθιοι στα κάγκελα στην παλιά 21 και να μην φαίνεται καλά το απέναντι τέρμα λόγω κλίσης του γηπέδου. Θυμάμαι τις ιστορίες του από όταν πήγε με τον αδελφό μου πρώτη φορά και μου έλεγε ότι πέρναγαν τον ποδονίφτη από κάτω μιας και δεν υπήρχε γέφυρα.

Έτσι και για μένα ήλθε η πρώτη φορά την δεκατία του 70. Ο πρώτος αγώνας που είδα ήταν με την Παναχαϊκή. Δεν θυμάμαι χρονιά και που τερματίσαμε, αλλά θυμάμαι σαν τώρα που με πήρε από το χέρι και περάσαμε την θύρα για να μπούμε μέσα. Σαστισμένος δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο άνθρωπος που έκοβε τα εισητήρια με φώναξε με το όνομα μου για να μπώ μέσα, επειδή μάλλον είχε ακούσει τον πατέρα μου να με φωνάζει με το όνομά μου.

Μπήκαμε μέσα και στη συνέχεια κόλλησα. Φίλοι της ηλικίας μου μπορούν να καταλάβουν το συναίσθημα όταν περνάς από κάτω τα τσιμέντα και βγαίνεις στην θύρα σου για να αντικρήσεις το πράσινο του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας. Θυμάμαι ακόμα και τώρα το γκολ του Αρδίζογλου με ένα απλό πλασέ στην έξοδο του τερματοφύλακα.

Ευτυχώς το γήπεδο μας υπάρχει πάλι. Αυτή την φορά είναι πράγματι και το ομορφότερο στον κόσμο.

Τόσα χρόνια αρνιώμουν να πάω τα παιδιά μου στο ΟΑΚΑ να δουν την ΑΕΚ.

Τα πήγα μέχρι και στο καραϊσκάκη να δουν τον ολυμπιακό με ένα φίλο τους.

Αλλά τώρα νομίζω έφτασε η ώρα να πάμε μαζί στο ωραιότερο γήπεδο του κόσμου. Η αναμονή και η προσμονή άξιζε.

ΖΗΤΩ Η ΑΕΚ

Με εκτίμηση

Το μήνυμα του Στέφανου Τσοκάκή:

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ημέρες στο Νίκος Γκούμας ήταν η μεγάλη στιγμή της πρόκρισης επί της Λεβερκούζεν. Στην Αθήνα υπήρχε γενική απεργία σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ταξί, ενώ την παραμονή του παιχνιδιού χαλάει το αυτοκίνητο. Η απόφαση ήταν μονόδρομος: Θα ξεκινούσα από τη Νέα Σμύρνη στις 11.00 το πρωί με τα πόδια, με στόχο γύρω στις 2.15 μ.μ να φτάσω στη Νέα Φιλαδέλφεια, μιας και το παιχνίδι είχε οριστεί για τις 3.00 το μεσημέρι. Επειδή όταν τα πράγματα πρόκειται να πάνε καλά αυτό φαίνεται από νωρίς, περίπου στην Καλλιρόης με σταματάει ένα ταξί χωρίς καπέλο και μου λέει:

Φιλαράκι πας στο γήπεδο;

 ΝΑΙ απάντησα

Έμπα μέσα φύγαμε

Έφτασα στη Φιάδέλφεια από τις 11.40 και έζησα μία από τις πιο μεγάλες προκρίσεις στην ιστορία του συλλόγου.

Όσο βέβαια αξέχαστη είναι η συγκεκριμένη εμπειρία, τίποτα δεν θα αλλάξει το συναίσθημα που ένιωσα όταν πήρα για πρώτη φορά τους 2 γιους μου στο γήπεδο σε ηλικία 4 χρονών.

Επιστρέφουμε στο σπίτι μας!!

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Ο Χαράλαμπος Σαμουρίδης μας έστειλε:

AEK 3 vs 3 REAL!

Η πρώτη μου φορά στον Ναό.

Πατέρα σ' ευχαριστώ!

Παιδάκι του δημοτικού. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Κάποια στιγμή το σκορ ήταν 3-1. Ένιωθα ότι τα γκολ μπαίνουν εύκολα, επειδή έβλεπα το παιχνίδι από το γήπεδο και όχι από την τελεόραση. Πίστευα ότι τα γκολ δεν μπήκαν τυχαία στο τέρμα αυτό, που καθόμασταν ακριβώς από πίσω!

Ο πατέρας μου και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια μου ήταν εκστασιασμένοι. Χιλιάδες κόσμος γύρω μου μες τη τρέλα. Τα λεπτά που κύλισαν με αυτό το σκορ τα θυμάμαι ακόμα. Όπως επίσης θυμάμαι και δύο χαμένες ευκαιρίες εκεί πέρα μακρία στο άλλο τέρμα, κατά το δεύτερο ημίχρονο.

Την άλλη μέρα το αποκορύφωμα. Η ΩΡΑ για σπορ είχε φωτογραφία το γκολ του Τσάρτα και κάπου εκεί πίσω στην κερκίδα είμαστε εμείς!!! Πολύ χαμήλή ανάλυση φυσικά αλλά ήταν απίστευτο, λες και ήταν σχεδιασμένο!!!

Έχοντας αυτές τις μνήμες, ένιωθα υποχρεωμένος να πάρω διαρκείας στην Αγιά Σοφιά πλέον και να γνωρίσω επιτέλους τι σημαίνει γήπεδο, καθ' ότι τόσα χρόνια προτιμούσα να βλέπω την ομάδα από την τηλεόραση παρά να πηγαίνω στο ΟΑΚΑ...

Υ.Γ. Εννοείται ότι είχα κρατήσει τις φωτογραφίες της ΩΡΑς και το είσητήριο του αγώνα, τα οποία δεν βρίσκω πλέον. Όμως έχω ακόμα αυτό...

Ο Θανάσης Αλεξίου μας έστειλε: 

Δεν θυμάμαι αν αυτή η φωτογραφία με τον τεράστιο Ντούσαν Μπάγεβιτς ήταν η πρώτη μου φορά στη Ν. Φιλαδέλφεια.

Σίγουρα ήταν από τις πρώτες μου επισκέψεις, ας είναι καλά ο πατέρας μου πού πάντα με έπαιρνε μαζί του με κρύο και βροχές.

Το "μικρόβιο" κόλλησε πολύ εύκολα και τα παιχνίδια που δεν είδα από κοντά στη Ν. Φιλαδέλφεια μέχρι το 2003, ήταν ελάχιστα.

Μετά μας έδιωξαν από το Σπίτι μας, αλλά 19 χρόνια μετά επιστρέφουμε εκεί που αγαπήσαμε για πρώτη φορά και για πάντα την ΑΕΚ .

Τη φωτογραφία αυτή τη κοιτάω με συγκίνηση, σήμερα είμαι 45. Μεγάλωσα αλλά μαζί μου μεγάλωσε και η αγάπη μου για την ΑΕΚ και έγινε ακόμη πιο δυνατή σε αυτά τα 19 χρόνια που ήταν μακριά από το Σπίτι της.
Επιστρέφουμε!

Με εκτίμηση,
Αλεξίου Θανάσης.

Το μήνυμα του Ιωάννη Κρόκου

Ήταν ένα απόγευμα του 1975 όταν για πρώτη φορά βρέθηκα στη Ν. Φιλαδέλφεια με σκοπό να δω την ΑΕΚ. Μέχρι τότε παρακολουθούσαμε την αγαπημενη μας ομάδα από το ραδιόφωνο live  όταν έπαιζε (ακόμα και στα χωράφια), από τις αθλητικές εφημερίδες και λίγο από την τηλεόραση.

Όταν βρέθηκα στη Ν Φιλαδέλφεια έξω από το Γήπεδο της ΑΕΚ δεν περιγράφεται η συγκίνηση. Η επιθυμία να μπώ μέσα χτύπαγε κόκκινο αλλά χρήματα για εισιτήριο δεν υπήραχαν από ένα επαρχιώτη υποψήφιο ΑΕΙ.Αρχισα να περιεργάζομαι τον περίφημο τοίχο που προυπήρχε στη θέση της σκεπαστής με σκοπό αν υπήρχε περίπτωση προσπέλασης του παρά το ύψος του τουλάχιστον τρία (3) μέτρα και την ασφυχτική φρούρηση από τους χωροφύλακες τόσο απέξω όσο και από μέσα.

Από την παρατήρηση και την απερίγραπτη επιθυμία να μπώ μέσα  διέκρινα κάποιες εσοχές στον τοίχο σαν μικτρά σκαλάκια και αφού βρήκα κάποια στιγμή που οι χωροφύλακες είχαν χαλαρώσει με τρία βήματα βρέθηκα στην κορυφή του τοίχου καθήμενος στη ράχη του και θαυμάζοντας την ΑΕΚΑΡΑ του Παπαϊωάνου, αδιαφορώντας για τα ουρλιαχτά και τις απειλές των χωροφυλάκων τους οποίους έκανα πως δεν έβλεπα και δεν άκουγα. μέχρι που χαλαρώσανε και πήδηξα από τη μέσα μεριά και σε ελάχιστα δευτερόλευτα βρέθηκα στην 21 οπου δέσποζε ο ΜΠΑΜΠΗΣ Καρανούτσος.   

Ο Γιώργος Πασσαλίδης  μας έστειλε:

ΜΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Ακούγεται τρελό, ακόμα και τώρα που ξημερώνει η 29η του Σεπτέμβρη του 2022, μόλις μια μέρα πριν, δεν μπορώ να συλλάβω ότι θα ξαναβρεθώ στα Άγια Χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας. Σαν τώρα θυμάμαι όταν 15 χρονών (το 1998) έμπαινα για πρώτη φορά στο «Νίκος Γκούμας» για το ευρωπαϊκό ματς με τη Φίτεσε. Θυμάμαι την αγωνία από 20ημερου να πείσω τον πατέρα μου να με πάει γήπεδο. Την γκρίνια, την μουρμούρα που έριξα για να τον αναγκάσω. Ούτε ΑΕΚτζης ήταν, ούτε γηπεδόφιλος, αλλά αυτή την στιγμή που ονειρευόμουν από το 1992 όταν μια παρέα πιτσιρικάδες είδαμε έναν αγώνα της ΑΕΚ στην τηλεόραση και αποφασίσαμε ότι με αυτή την ομάδα είμαστε, ήμουν αποφασισμένος να την ζήσω. Με τα πολλά και με τα λίγα πήγαμε. Δεν είχε σημασία το αποτέλεσμα… Με την είσοδο στο ναό, τελείωσαν όλα… Ή μάλλον άρχισαν. Ακολούθησαν πολλά, σκεπαστή, εκδρομές εντός συνόρων, εκδρομές με τα παιδιά από την Πάτρα (όντας φοιτητής πια) στην Ευρώπη, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη την πρώτη φορά. Η είσοδος της ομάδας, η ανάκρουση του ύμνου, οι 11 αετοί με τον δικέφαλο κατάστηθα και ένας 15χρονος με μάτια που δεν πίστευαν τι έβλεπαν, ενώ βομβαρδιζόταν από συναισθήματα. Δέος μπροστά στην κιτρινόμαυρη εμφάνιση, ρίγος στη θέα των τριών γραμμάτων, σεβασμός στην ιστορικότερη ομάδα. 
Η επιλογή μου, στην ηλικία των 9 ετών, ήταν η πρώτη μου συνειδητή απόφαση, στα 15 μου το κατάλαβα, τώρα στα 39 μου περιμένω σαν τρελός. Μακάρι να έχω 100 χρόνια να ζω στιγμές σαν αυτές!!!

Γιώργος Ηλιούπολη

Το μήνυμα του Ηρακλή Σωτηράκη, αφιερωμενο στον πρόσφυγα πατέρα του:

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΑ,
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ.


Ο κυρ Τάσος, γεννημένος στην Πόλη το 1920, ανταλλάξιμος πρόσφυγας, που έφτασε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στα παράγκες του Ταύρου, Αεκτζής, και αριστερός, θα ήταν το 1959, όταν με πήρε 8χρονο παιδί να πάμε σε έναν αγώνα Φωστήρα - ΑΕΚ, στο γήπεδο του Πανιωνίου.
Από τότε το κίτρινο και το μαύρο έγιναν τα χρώματα των αθλητικών μου ονείρων, ΑΕΚ η ομάδα των προσφύγων του 1922, και Φωστήρας, η ομάδα των παιδιών των προσφύγων, που ζούσαν στην παραγκογειτονιά του Ταύρου.
Σήμερα βλέποντας με δάκρυα στα μάτια το γήπεδο μας, νοιώθω περήφανος, όχι γιατί αποκτήσαμε νέο σπίτι, αλλά γιατί αυτό το σπίτι είναι όπως ακριβώς το φανταζόμουνα στα όνειρα μου.
Όχι, απλά ένα γήπεδο, αλλά ένα ΣΠΙΤΙ, μιας ομάδας με ιστορία, μιας ομάδας με συναισθήματα, μιας ομάδας με ρίζες.

Ο πατέρας μου ευτυχώς, πέθανε πριν γκρεμίσουνε το παλιό μας σπίτι, δεν ένοιωσε τη πίκρα μας, γα τη νέα προσφυγιά που μας βρήκε.
Ευτυχώς που εγώ στα 72 μου χρόνια, ευτύχησα να μπαίνω πια,  στο νέο μας σπίτι.
Έχω δει να παίζουν μπάλα, τον Νεστορίδη, τον Σεραφείδη, τον Σταματιάδη, τον Σκευοφύλακα, τον Παπαποστόλου, έχω δει προπονητή τον Τσάκναντυ.
Η Παρασκευή, 30 του Σεπτέμβρη μου θυμίζει το 1961, όταν φεύγαμε από την παράγκα της Παναγίτσας στον Ταύρο, και πηγαίναμε στο νέο μας προσφυγικό διαμέρισμα στου Μπάμπαλη τα περιβόλια, στο δικό μας κανονικό σπίτι, μετά τον ξεριζωμό, και μετά από  40 χρόνια στην παράγκα.
Το να έχεις δικό σου σπίτι, για μας τους πρόσφυγες,
δεν είναι ανάγκη στέγασης,
είναι υποχρέωση να βρουν καταφύγιο οι μνήμες μας.

Και η Αγιά Σοφιά, είναι πια το θησαυροφυλάκιο, που θα στεγαστούν οριστικά οι μνήμες μας, που θα οδηγούν τα όνειρα μας, που θα στεγάζουν τις ρίζες μας.
Και ο κυρ Τάσος με τον Ζώρα, και χιλιάδες πρόσφυγες ΑΕΚτζήδες, θα χαμογελάνε από ψηλά την Παρασκευή το βράδυ στις 8 μ.μ.

Ηρακλής Σωτηράκης
Από το 1951, ΑΕΚ.
Καταγωγή Μπαξέκιοι, Πόλη.

Ο Γρηγόρης μας έστειλε:

20 Μαρτιου 1997. ΑΕΚ - Παρι Σεν Ζερμεν. 12 χρονων.

Γενικοτερα ο πατερας μου το καθυστερησε οσο μπορουσε να με παει γηπεδο γιατι θεωρουσε ότι ημουν μικρος για να ακουω τα διαφορα… Γαλλικα. Αλλα αυτή τη φορα, κατι το ότι ειχα μεγαλωσει πια, κατι ο ενθουσιασμος από το αποτέλεσμα του πρωτου αγωνα, τον επεισα και μου ειπε το μεγαλο ναι.

Δεν θυμαμαι πολλα από τον αγωνα. Ισως και το 0-3 να βοηθησε στο να διαγραψω από την μνημη μου οτιδήποτε ειχε σχεση με αυτόν. Αυτό που θυμαμαι ηταν μια και μονο μια μαγικη στιγμη που θα την θυμαμαι για οσο ζω. Η στιγμη που ανεβαίνοντας τα σκαλακια αντικρυσα για πρωτη φορα τον αγωνιστικο χώρο και τις εξεδρες.

Η εικονα του καταπρασινου αγωνιστικου χωρου να φωτίζεται από τους προβολεις και να κανει αντιθεση με την κιτρινομαυρη λαοθαλασσα γυρω γυρω. Και εγω να κοιταω σαστισμένος με ένα αισθημα υπέρτατης ευτυχιας που δεν μπορουσα καν να εξηγησω.

Ουτε τα ποδήλατα, ουτε τα  παγωτα, ουτε τα «μεγαλα δωρα» τα Χριστουγεννα, ουτε οι διακοπες. Δεν υπαρχει εικονα της παιδικης μου ηλικιας που να θυμαμαι πιο εντονα.

Πατερας και εγω πια σημερα, εάν με ρωτουσε καποιος τι θα ηθελα να θυμούνται οι δυο μπομπιρες μου από την παιδικη τους ηλικια, θα ελεγα χωρις δευτερη σκεψη εικονες και στιγμες ευτυχιας σαν εκεινη που μου χαρισε ο παππους τους εκεινο το βραδυ.

Μπορει η ζωη να τα εφερε και να βρισκόμαστε μερικες χιλιαδες χιλιόμετρα χώρια αλλα με την πρωτη ευκαιρια οι τέσσερις μας θα ανεβουμε τα σκαλακια… Ειμαι σιγουρος ότι την εικονα που θα αντικρυσουμε δεν θα την ξεχασουμε ποτε.

 Με αγαπη και εκτιμηση Κετσε και όλα τα παιδια του 365.

Γρηγορης.    

Το μήνυμα του Κώστα:

Ο πατέρας μου, γέννημα-θρέμμα Τριπολιτσίωτης, έζησε μέχρι τα εφηβικά του χρόνια, μέχρι που έφυγε για την Αθήνα, στην προσφυγική περιοχή της πόλης.

Αυτή την περιοχή, που ακόμα η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι ΑΕΚ και γεμίζουν, μαζί με άλλους ΑΕΚτσήδες, άλλων γειτονιών της Τρίπολης, όλες τις θύρες του Θ. Κολοκοτρώνης όταν παίζει εκεί η ΑΕΚ, την αποκαλώ "μικρή Φιλαδέλφεια”.

Ο πατέρας μου (όπως και τα αδέρφια του), μεγάλωσε μαζί με απόγονους προσφύγων, έπαιξαν μπάλα στην ΑΕΚ Τριπόλεως και φυσικά ήταν ΑΕΚ. 

Κάπως έτσι έγινε ΑΕΚ όλο το σόι (με ελάχιστες εξαιρέσεις).

Οι γονείς μου μετανάστευσαν στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του ’70.  Μια από τις αναμνήσεις που κουβάλησε μαζί του ο πατέρας μου ήταν η αγάπη του για την ΑΕΚ, μαζί με την αγάπη του για την Ελλάδα και για τη Δημοκρατία (ειδικά αφού έφυγε για τις ΗΠΑ, λόγω της Χούντας).  Για αυτά μας μιλούσε συνεχώς, στα άλλα 2 αδέρφια μου και σε εμένα. 

Συνεπώς, από τότε που θυμάμαι το εαυτό μου, θυμάμαι και την ΑΕΚ.  

Παρά τις αντικειμενικά πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, υπήρχε πάντα η ΑΕΚ στη ζωή μας.  Έτσι, με έπαιρνε μαζί του, τις περισσότερες φορές σχεδόν ξημερώματα, στους ελληνικούς κινηματογράφους της ελληνικής γειτονίας του Σικάγο, που μετέδιδαν ασπρόμαυρα, αλλά ζωντανά, ορισμένα ντέρμπι του Ελληνικού πρωταθλήματος, αλλά και ευρωπαικούς αγώνες, για να δούμε την ΑΕΚ.

Είναι πάμπολλες οι αναμνήσεις μου από την Νέα Φιλαδέλφεια, με τον πατέρα και τον αδερφό μου και τους φίλους μου, αλλά θα αναφέρω την πρώτη φορά που πήγα στο Στάδιο της ΑΕΚ. 

Τον Μάη του ’82, ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών, και είχε περάσει λίγος καιρός  μετά την μόνιμη επιστροφή μας στην Ελλάδα.  Εκείνο το πρωί της Κυριακής, στο άκουσμα της ερώτησης του πατέρα μου αν ήθελα να πάμε να δούμε την ΑΕΚ ένιωσα μια απερίγραπτη χαρά και η απάντηση ήταν φυσικά ΝΑΙ!!!   

Θυμάμαι ότι αυτή την ανείπωτη χαρά, γρήγορα τη διαδέχθηκε η απογοήτευση όταν προσπάθησε ο παππούς  μου να τον αποτρέψει.  Αλλά όταν η απάντηση του πατέρα μου δεν άφησε άλλα περιθώρια συζήτησης, ξαναπήγε η καρδιά μου στη θέση της..

Πήγαμε έτσι στη Φιλαδέλφεια, να δούμε την ΑΕΚ και μάλιστα για εμένα ήταν η πρώτη από τις πάμπολλες φορές που ακολούθησαν, από κοντά. 

Ήταν ο αγώνας της ΑΕΚ με την Καστοριά (https://youtu.be/DTWWAHqysyo).

Δεν θα ξεχάσω τα συναισθήματα μου όσο “άνοιγε” το οπτικό μου πεδίο, καθώς ανέβαινα τα σκαλιά της Θύρας 3 και αντίκριζα τον πράσινο αγωνιστικό χώρο και όλα τα χρώματα, από το κουλουάρ μέχρι το πολύχρωμο “ μωσαϊκό” που σχημάτιζαν τα ρούχα των οπαδών της ΑΕΚΑΡΑΣ στις κερκίδες! 

Αυτό που μου είχε κάνει όμως τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η Σκεπαστή με τον απίστευτο παλμό και το ασταμάτητο τραγούδι για την ΑΕΚ!!  

Αυτή ήταν μια κατάσταση που δεν την είχα νιώσει πότε!  Είχα εκστασιαστεί! Ήταν Άλλη Εντελώς Κατάσταση!! 

Θυμάμαι ότι ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Λάκη Νικολάου και τον καλούσε, ρυθμικά και επαναλαμβανόμενα, η Σκεπαστή να πάει κοντά της:  “ΕΕΕΕ-λα κο-ντά μας, ΕΕΕΕ-λα κο-ντά μας!

Ο Λάκης Νικολάου πράγματι πήγε στη Σκεπαστή και του έδωσαν μια μεγάλη κίτρινη ανθοδέσμη για να τον τιμήσουν για τα τόσα χρόνια προσφοράς του στην ΑΕΚ.  Θυμάμαι που μου έλεγε ο πάτέρας μου ότι καμία άλλη ομάδα δεν είχε ποδοσφαιριστή που είναι και τόσο σπουδαίος επιστήμονας!

Κάτι που θυμάμαι ακόμα από αυτό τον αγώνα, είναι ότι εκείνη την εποχή, οι γηπεδούχοι φορούσαν τις δεύτερες εμφανίσεις και οι φιλοξενούμενοι τις κανονικές τους, κάτι που δεν ήξερα.  

Έχοντας δει την ΑΕΚ μόνο σε ασπρόμαυρη μετάδοση και γνωρίζοντας ότι φοράει κιτρινόμαυρα, κοιτούσα με λαχτάρα να δω τους παίχτες με αυτά τα χρώματα.

Οταν αντίκρισα τις κιτρινοκόκκινες φανέλες της Καστοριάς “βραχυκύκλωσα”  διότι ναι μεν υπήρχε κίτρινο, αλλά δεν υπήρχε μαύρο, ενώ η άλλη ομάδα φορούσε ασπρόμαυρα.

Ρώτησα τον πατέρα μου ποια ομάδα είναι η ΑΕΚ και μου απάντησε ότι ήταν αυτοί με τα ασπρόμαυρα και μου εξήγησε ότι η ΑΕΚ είναι καλός οικοδεσπότης και αφήνει τους αντίπαλους που έχουν κίτρινο στις εμφανίσεις τους να φοράνε τα χρώματα τους.

Τα χρόνια πέρασαν και παρότι πήγαινα μόνος μου στη Σκεπαστή, πάντα φρόντιζα να πηγαίνω σε αγώνες στη Φιλαδέλφεια μαζί με τον πατέρα και με τον αδερφό μου.

Νιώθω ευλογημένος που ο πάτερας μου είναι ακόμα σε θέση να πηγαίνουμε ξανά μαζί στο σπίτι μας στη Φιλαδέλφεια και ανυπομονώ για την Παρασκευή και κάθε φορά που "θα παίζει η ΑΕΚΑΡΑ στα Φιλαδέλφεια” να πηγαίνω όπως παλία με τον πατέρα μου και τον αδερφό μου!!!

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Κώστας

Η Νότα Γυδάκου έγραψε:

Όταν μία από τις πρώτες σου λέξεις είναι ΑΕΚ, τότε δεν χωράει αμφιβολία ότι ΑΕΚ γεννιέσαι και δεν γίνεσαι... 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η ΑΕΚ δεν είχε γήπεδο, άκουγα ιστορίες για την σκεπαστή, για την Νεα Φιλαδέλφεια, άκουγα ιστορίες για πρωταθλήματα και πάντα μα πάντα είχα την αίσθηση πως κάτι μου έλειπε. Κυριακές με κλάματα γιατί πάλι θα έπρεπε να βρω τι θα απαντήσω στους συμμαθητές μου που υποστήριζαν άλλες ομάδες, δύσκολες εποχές. Μα πάντα εσύ μπαμπά μου έλεγες "Η ΑΕΚ είναι ιδέα. Είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ." Δεν μου εξηγούσες πολλά και δεν με άφηνες να το συζητήσω. Μικρή δεν καταλάβαινα. "Θέλω να πανηγυρίσω μπαμπά, θέλω πρωτάθλημα μπαμπά, θέλω γήπεδο". Εσύ μπαμπά δεν μου απαντούσες τίποτα. "Η ΑΕΚ είναι ιδέα, όταν το καταλάβεις θα σου απαντήσω". 

Μεγαλώνοντας, άρχισα να καταλαβαίνω όλα όσα μου έλεγες μπαμπά. Σε κάθε αγώνα που πηγαίναμε, ανεξαρτήτως αποτελέσματος ένιωθα πάντα ότι κερδίσαμε. Κάπου εκεί ήρθε ο υποβιβασμός και τότε ήταν που κατάλαβα ακριβώς τι πάει να πει ΑΕΚ. Καμία από τις δύσκολες στιγμές δεν με πτόησε. Βίωσα σε κάθε κύτταρό μου το "ΑΕΚ στα ευκολα, ΑΕΚΑΡΑ στα δυσκολα" και ότι και να γίνοταν εγώ μέσα μου έλεγα:  "Καλά δεν με νοιάζει, εγω και πάλι ΑΕΚ θα είμαι"  
Και έτσι έγινε. Γιατί κατάλαβα. 
ΑΕΚ σημαίνει να αναγεννιέσαι από τις στάχτες σου. 
ΑΕΚ σημαίνει να πέφτεις 9 φορές αλλά να σηκώνεσαι 10. 
ΑΕΚ σημαίνει να μη σταματάς να πιστεύεις. 
ΑΕΚ σημαίνει να είσαι πάντα εκεί ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 
ΑΕΚ είναι αυτό το πείσμα του να μην εγκαταλείπεις. 
ΑΕΚ σημαίνει να φτάνεις στην άκρη του γκρεμού και εκεί που όλα έχουν τελειώσει να βγάζεις φτερά και να πετάς. 
ΑΕΚ σημαίνει να μάχεσαι. 
ΑΕΚ σημαίνει να μην έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. 
ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά. 
ΑΕΚ σημαίνει σεβασμός στην ιστορία. 
ΑΕΚ σημαίνει να περιπλανιέσαι αλλά ποτέ να μη ξεχνάς το σπίτι σου και τις ρίζες σου. 

Και έτσι ξαφνικά το όραμα του γηπέδου μας άρχισε να παίρνει μορφή. Και το "ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ" έγινε "ΗΡΘΑΜΕ". Και τότε μπαμπά κατάλαβα για ποιο λόγο επέμενες. Και μαζί πανηγυρίσαμε στην Ριζούπολη. Και μου είπες "Εγώ στο είπα, είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ. Και που να δεις τι θα γίνει όταν θα πάμε σπίτι μας."

Αλλά μπαμπά το ξέρεις ανυπομονούσα, και επισκέφτηκα το γήπεδό μας πολύ πριν ετοιμαστεί γιατί εσύ πρώτος μου είχες διδάξει ότι είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ. Έχουμε άλλη τρέλα. Και ας μην είχα περπατήσει ποτέ σε αυτούς τους δρόμους ένιωθα σαν να είμαι σπίτι μου. Και ας μη μπορούσα να μπω. Και ας ήταν σκοτεινά. Και ας μη μπορούσα να δω πολλά. Αισθανόμουν σαν να ήξερα τα πάντα. Σαν να είχα υπάρξει για πάντα εκεί, ίσως γιατί είχα ταξιδέψει πολύ νωρίτερα με τις ιστορίες σου. 

Ποτέ δεν μου είπες πολλά. Με έκανες να αισθανθώ όμως ότι η μόνη ομάδα που ταιριάζει με την τρέλα της ψυχής μου είναι η ΑΕΚ. Γιατί και εγώ μπορεί πολλές φορές να πέσω αλλά θα σηκωθώ και ποτέ δεν θα εγκαταλείψω τα όνειρα μου. Γιατί οι πεποιθήσεις μου και η αγάπη μου δεν επηρεάζονται από συνθήκες και βολικές νίκες. Γιατί ακόμα και αν δεν υπήρχε η ΑΕΚ πάλι ΑΕΚ θα ήμουν. 

Και τώρα μπαμπά μπορώ περήφανα να αναφωνήσω ότι ΗΡΘΑΜΕ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΑΟ ΜΑΣ και θα πάμε μαζί. Θα γιορτάσουμε πρώτα το σπίτι μας και εγώ μέσα μου θα γιορτάζω και θα σε ευχαριστώ που με δίδαξες τι σημαίνει να είσαι ΑΕΚ. Γιατί τώρα ξέρω: "Είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ". Μερικές φορές το διαφορετικό σε πληγώνει αλλά άλλες φορές σε φτάνει στα ουράνια και τα ξεχνάς όλα. Έχουμε αυτό που μας αξίζει. Η υπομονή μας και η πίστη μας δικαίωσαν. 

Μπαμπά σε ευχαριστώ που με γέμισες με τη πιο όμορφη τρέλα της γης! 
Ετοιμάσου, έχουμε γιορτή!  

Ο Πέτρος Πέτρου μας έστειλε:

-Πρώτο συνειδητα παιχνιδι που ειδα και θυμαμαι επτα ετων εγω με τον πατερα μου στην 5-6-7 ειναι το 1-1..ΑΕΚ-Λαρισα..1980 με το γκολ του Μπαγιεβιτς..με την πλατη..μετα απο ελευθερο..οπου καθοταν στην γραμμη της μεγαλης περιοχης..κτυπαει ελευθερο ο τερματοφυλακας.. πηδαει γυριζει την πλατη ο Ντουσκο, η μπαλα στην πλατη και γκοοολλλλ. Μας ισοφαρισανε μετα απο πεντε λεπτα, αλλα εμεινε το γκολ αυτο χαραγμενο (δεν νομιζω να εχει ξαναμπει ποτε. Το δυστυχημα ήταν οτι δεν ειχε τηλεοπτικη καλυψη
-Το πιο συμαρπαστικο:
παλι 5-6-7..πάλι χωρις τηλεοπτικη καλυψη ΑΕΚ-Δυναμο Δρεσδης 

Το μήνυμα του Θάνου:

4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1993

Θυμαμαι εχω κανει ενα τρικουβερτο καυγα με τον πατερα μου για τους βαθμους μου στο λυκειο. Εκεινο το ΣΚ επαιζε ΑΕΚ-Παναθηναικος. Μου ειχε υποσχεθει οτι θα παμε. Ειδε τους βαθμους του τριμηνου ομως και αποφασισε να βγαλει ολη την αυστηροτητα του και να μην με αφησει να παω. κακος χαμος στο σπιτι δεν με αφησε. Ωστοσο με αφησε να παω να το δω στο σπιτι ενος φιλου μου. Αυτο που δεν ηξερε ομως ο πατερας μου ειναι οτι ο κολλητος μου ειχε ηδη βγαλει για εμας εισιτηρια πανω απο την σκεπαστη. Και ετσι εγινε. Περιμενα να φυγει ο πατερας μου να παει με τον αδερφο μου στο γηπεδο, πηγα εγω στον κολλητο και στη ζουλα πηγαμε και εμεις πανω απο την σκεπαστη. Το αποτελεσμα ολοι το θυμομαστε 3-1 με τις γκολαρες του Δημητριαδη, του Αλεξανδρη και του Κοπιτση. Παροξυσμος, χαμος, δε θα το ξεχασει κανεις αυτο το ματς. Εγω δε θα το ξεχασω σιγουρα γιατι κατεβαινοντας απο την εξεδρα και οπως πηγαιναμε να φυγουμε ηρθα τετ-α-τετ με τον πατερα μου και τον αδερφο μου οι οποιοι βγαινανε απο τη 16-17. Καταλαβαινετε ολοι τι επακολουθησε στο σπιτι. Τις φαπες ακομα τις θυμαμαι οπως και τις φωνες. Ομως την κ@λα της 3αρας σιγουρα ακομα πιο πολυ τη θυμαμαι. Τωρα μετα απο τοσα χρονια 46 ετων εγω, 81 ετων ο πατερας μου και 50 ετων ο αδερφος μου τα θυμομαστε και γελαμε. τα καλυτερα μπροστα μας
μονο ΑΕΚ

ΘΑΝΟΣ. Ρ.

Ο Νίκος Τσιρίτας μας έστειλε:

Καλημέρα σας.

Με αφορμή την αυριανή ξεχωριστή μέρα, θα σας διηγηθώ τρεις μικρές ιστορίες ήθους και καθολικής αναγνώρισης για ...τα Φιλαδέλφεια,όπου όπως έχει πει κι ο αμίμητος Ηλίας Ατματσίδης, έχαναν όλοι ...από τη Δεκελείας.

Γεννημένος το 1969, μυήθηκα στην ΑΕΚάρα από τον αγαπημένο μου θείο, οπαδό αλλά κυρίως φίλαθλο.

28 Οκτωβρίου 1982 (στα 13 μου χρόνια) ΑΕΚ-Πανιώνιος 6-1.

Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Θωμάς, με τη φανέλα του Πανιωνίου πια, ισοφαρίζει το σκορ μπροστά στη θ21. 27000 θεατές αποθεώνουμε τον ΚΥΡΙΟ ΜΑΥΡΟ (που ΔΕΝ πανηγυρίζει το γκολ), με την αξέχαστη ιαχή: "Ποιος,ποιος,ποιος,ο Μαύρος ο θεός",που ακούστηκε μετά από χρόνια ξανά στη Ν.Φιλαδέλφεια.

Ήταν 3/11/1983 όταν ο εξαίρετος Βασ. Χατζηπαναγής έχοντας δώσει ρεσιτάλ στο γήπεδο και οδηγώντας τον Ηρακλή σε τεράστια νίκη με 3-1 στο κατάμεστο γήπεδό μας,κάποια στιγμή προς το τέλος του αγώνα γίνεται αλλαγή.Όλο το γήπεδο,αδιαφορώντας για την εξέλιξη του ματς, σηκώθηκε όρθιο και χειροκρότησε τον απίστευτο αρχηγό του Ηρακλή,ο οποίος κατευθυνόμενος προς την καταπακτή δεν είχε αντιληφθεί τι ακριβώς γινόταν και μπροστά στη θ19(δίπλα στα επίσημα) χαιρέτησε τους θεατές,υψώνοντας τα χέρια του και γυρνώντας το σώμα του παντού,δακρυσμένος.

ΤΕΤΟΙΟΙ και τόσο ΜΕΓΑΛΟΙ ήμασταν!!!

Η τελευταία ανάμνηση είναι αγωνιστική, μία από τις πολλές.

7/5/89 Ολυμπιακός-ΑΕΚ 0-1 στο ΟΑΚΑ και... πρωτάθλημα.

Οι αντίπαλοι πορωμένοι και σίγουροι για τη νίκη τους,υπερόπτες φυσικά και αλαζόνες μαζί, υπολόγιζαν χωρίς τον ..."ξενοδόχο" Τάκαρο που έδωσε τη νίκη σε συνεργασία στη φάση του γκολ με τον μαέστρο Όκο στην ΑΕΚάρα μας,που έπαιζε με 8 στο τέλος, χωρίς Μανωλά, Πεππέ και Χατζή τρεις από τους 4 βασικούς αμυντικούς, αλλά με ισάξιους αντικαταστάτες πίσω Λ.Γεωργιάδη και Τάκαρο που το έκανε στο τέλος και που παραμένει,ακόμα και τώρα εξαιρετικά ταπεινός και σεμνός για τη μεγάλη χαρά που μας προσέφερε τότε!

ΚΑΛΗ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΜΑΣ!!

Ο Σάκης Μοσχόπουλος μας έστειλε:

Γεννήθηκα στην Ελλάδα, αλλά ζω στη Γερμανία από τότε που ήμουν μωρό. Οι παππούδες μου ήρθαν στην Ελλάδα από το Αϊβαλί. Οπότε ήταν φυσικό να ήμουν οπαδός της ΑΕΚ από μικρός.

Το 1983 αποφάσισα να πάω στην Ελλάδα και να κάνω τη στρατιωτική μου θητεία, αν και δεν ήταν απαραίτητο.

Δεν είχα δει ποτέ ζωντανό παιχνίδι της ΑΕΚ. Φυσικά έπρεπε να το αλλάξω. Πήρα λοιπόν τη στρατιωτική μου άδεια και πέταξα στην Αθήνα σε έναν πολύ καλό οικογενειακό φίλο που ήταν γιατρός.

Στις 30/09/1984 η ΑΕΚ είχε να αντιμετωπίσει τον Ηρακλή για το πρωτάθλημα.

 Δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Έπρεπε οπωσδήποτε να πάω στο γήπεδο και να παρακολουθήσω την αγάπη μου.

Δεν είχα ιδέα πού ήταν το γήπεδο και πώς να πάω εκεί. Ρώτησα λοιπόν έναν νεαρό που φορούσε και φανέλα της ΑΕΚ. Μου είπε μόνο ένα πράγμα: Ακολούθησε όλους όσοι φοράνε φανέλες της ΑΕΚ.

Έτσι πήγα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Κερδίσαμε 2-1. Γκολ: Αρδίζογλου,Σάντμπεργκ – Χατζηπαναγής.

Δεν χρειάζεται να σας πω πώς ήταν η ατμόσφαιρα του γηπέδου. Όλοι όσοι το έχουν βιώσει μπορούν να με καταλάβουν.

Ήταν καταπληκτικό. Δεν μπορείς να το περιγράψεις με λόγια. Πρέπει να το ζήσεις. Όταν αναπολώ εκείνες τις απίστευτες στιγμές, δακρύζω.

ΑΕΚ. Σ'αγαπώ.              

Το μήνυμα του Ιωάννη Παπαηλίου :

Καλησπέρα σας. Λέγομαι Παπαηλιου Ιωάννης και αν και 28 χρόνων θυμάμαι κάποια ελάχιστα από την πρώτη και τελευταία μου φορά στο παλιό γήπεδο. Καθίσαμε στο πέταλο, ο αντίπαλος φορούσε λευκά και δεν ήξερα καν να πανηγυρίσω το γκολ. Αυτά και μόνο διστυχως θυμάμαι.

Το μήνυμα του Αργύρη Μουτζούρη:

Δυστυχώς εμένα η πρώτη μου επίσκεψη στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν ήταν τυχερή καθώς ήταν μία μέρα πριν γκρεμιστεί ο ναός , είχα βρεθεί στην Αθήνα και μου λέει ο θείος μου πάμε να δεις το γήπεδο γιατί αύριο γκρεμίζεται.. αν θυμάμαι καλά ήταν Δευτέρα απόγευμα,

Ήμουν 15 χρονών ερχόμουν από τα Χανιά αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να μπω μες στο γήπεδο μόνο περιμετρικά το είδα..

Εύχομαι τώρα ο Θεός Να με αξιώσει να ξανά ανέβω Αθήνα να καταφέρω να δω από μέσα το ναό..

Ευχαριστούμε τον κύριο Μελισσανίδη γιατί ήταν ο μοναδικός που κατάφερε να μας ξαναφτιάξει γήπεδο..

Το κείμενο που μας έστειλε ο Νικήτας:

Ονομάζομαι Νικήτας,δεν πρόλαβα να πάω στο Παλαιό γήπεδο της ΑΕΚ...Ήξερα όμως έναν άνθρωπο που από το 1960 έως και την κατεδάφιση του γηπέδου ήταν σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι εκεί.Ο συγχωρεμενος ο παππούς μου. Η πιο δυνατή μου μνήμη σε ότι έχει να κάνει με το μεγαλείο της ΑΕΚ είναι η εξής:

2/10/20 ξημέρωσε ένα πρωινό μετά από έναν μεγάλο παροξυσμό,η ΑΕΚ μόλις έχει προκριθεί επί της Wolfsburg...Ήμουν στην Τουλόν τότε με την δουλειά μου...Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις ξύπνησα ήταν να πάρω τον παππού μου,ηλικιωμένος πλέον χωρίς πολλά κουράγια,να του ανακοινώσω τα νέα γιατί ήμουν σίγουρος πως δεν έχει δει τον αγώνα...

-Παπου!!!ξυπνά παπού....η ΑΕΚΑΡΑ μας προκρίθηκε επί της Γερμανικής Wolfsburg στο 90....

-Τι λες Νικητακο μου...?Κερδίσαμε??Δε τον είδα τον αγώνα δεν αντέχω τη συγκίνηση πλέον

-Νικησαμε παπού,νικήσαμε....ένας παροξυσμός επικρατεί....

(Κενό....με δάκρυα απ' τον παπού)

-Νικητακι,κάνε μου μια χάρη σε παρακαλώ...μόλις γυρίσεις στην Ελλάδα έλα να με πάρεις να με πας στο γήπεδο σε παρακαλώ,να την δω μετά από τόσα χρόνια...

Γύρισα λοιπόν στην Ελλάδα και χωρίς να χάσω καθόλου χρόνο τον πήρα τηλέφωνο

-Παπου ετοιμάσου αύριο το πρωί θα σε πάω γήπεδο...

-Μα είναι Τετάρτη αύριο...

-Ετοιμασου να σε πάω στο ναό να δούμε το σκέπαστρο,έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.

Η μάνα μου πήγε από πολύ νωρίς το πρωί να τον ετοιμάσει να φύγουμε.

Ήταν ήδη έτοιμος ντυμένος και ανυπόμονος...Ούτε να φάει δε μπορούσε...σαν μικρό παιδι.

Πήγαμε λοιπόν στο γήπεδο και κάναμε τον γύρο 4 φορές...Δε χορταινε....Ήθελε κι άλλο...Απο κάθε χαραμάδα του γηπέδου χαζεύε τις κερκίδες.Οταν ξαναμπήκαμε στο αμάξι του είπα να είσαι έτοιμος την Κυριακή,θα πάμε να δούμε την ΑΕΚΑΡΑ.

Έτσι κι έγινε,ήταν η τελευταία φορά που είδε την ΑΕΚΑΡΑ μας από κοντά...Χορτατος και χαρούμενος.Δε θα μπορέσει να χαρεί το γήπεδο ζωντανός,θα το δει όμως σίγουρα με όλη την κιτρινόμαυρη παρέα του,όλους αυτούς που πηγαίνανε με τα πόδια απ' την Ομόνοια στη Φιλαδέλφεια τότε...

Το κείμενο που μας έστειλε ο Στέλιος Παναγής:

Εγκάρδια ευχαριστώ σε ολους,

17-09-1995  AEK ΠΑΝΑΧΑΙΚΗ 5-1

Ήμουν 7 ετών

 Στις 16-09-1995, μας ανακοινώνει ο πατέρας ΄΄αύριο θα πάμε σε ενα μέρος που δεν έχτε ξαναδεί,  θα πάμε γήπεδο να δούμε αεκαρα ΄΄ !

Ολα ιδανικά, καλος καιρος, όλη η οικογένεια μαζί, ξεκινάμε απο νικαια με αλλους ΑΕΚτζήδες που βρέθηκαν στον δρόμο μας, πραγματικά ήταν σαν μια εκδρομή, σαν γιορτή, και μια ΑΕΚ οτι καλύτερο είχε δει η ποδοσφαιρική Ελλάδα. Φθάνουμε λοιπόν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Προφανώς ΟΛΑ μου ήταν πρωτόγνωρα, ήταν πρώτη μου γηπεδικη μέρα. Σημαίες, κασκόλ, κόσμος, μυρωδιές...

Πρώτο ΣΟΚ ΔΕΟΣ,  Πηγαίνοντας στα  εκδοτήρια  περάσαμε πισω απο την σκεπαστή και  ΑΚΟΜΑ ΝΙΩΘΩ ΓΑΡΓΑΛΗΤΟ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΜΟΥ από τις ιαχές.

Δεύτερο ΣΟΚ ΔΕΟΣ με το που μπαίνω στο γήπεδο και είδα τοσο κόσμο...

Τρίτο ΣΟΚ όταν αντίκρισα την σκεπαστη.

Δεν κατάφερα να δω τα πρώτα goal ... Κοίταζα την σκεπαστή εχωντας γραπωθεί απο ΄΄δεος΄΄ στο μπράτσο του πατερά μου

Ένιωθα τέτοιο μεγαλείο  με αυτό που ζούσα που δεν καταλάβαινα γιατί τα αλλα παιδάκια στο σχολείο είναι αλλη ομάδα.

Συνθήματα που θυμάμαι - ΄΄Ειναι τρελος ο καραφλός'' και το κλασικο ''ΑΕΚ ΟΛΈ΄΄

Παίκτες που θυμάμαι , Μπατίστα και Κετσπαγια

Φεύγαμε από το γήπεδο γεμάτοι από στιγμές και με ικανοποίηση. Το πρώτο συναίσθημα της εμπειρίας που έζησα ήταν αξέχαστο και τόσο ισχυρο πoυ ήθελα να μετακομίσουμε απέναντι από το γήπεδό

Πλέον με πολλές εμπειρίες,  περιμένω να ζήσω αυτό το ιδιο συναίσθημα, και με απύθμενο πάθος να φωνάξω τον ύμνο της ομάδας

Το μήνυμα του Νίκου Ζαΐρη:

Κυριακή 08 Νοεμβρίου 1987 ΑΕΚ-ΛΑΡΙΣΑ: 2-1 σε ένα πραγματικό ντέρμπι  με την έως τότε  αήττητη,  μετέπειτα πρωταθλήτρια και σπουδαία Λάρισα (άσχετα από το σκάνδαλο Τσιγκοφ όπου ευνοήθηκε σκανδαλωδώς σε βάρος της ΑΕΚ). Πριν κλείσω τα  10 μου χρόνια, ο  1ος μου αγώνας στον Ναό χάρη στον θείο που μας πήρε μαζί τη μέρα της γιορτής του,  τα πρώτα μας κασκόλ με τον αδερφό μου, ένα υπάρχει ακόμα κρέμεται σε ένα παιδικό δωμάτιο, την Παρασκευή και τη Δευτέρα θα το φοράει στο λαιμό ένας από τους γιους μου.

Το κείμενο του Άκη από το Κερατσίνι:

Αγαπητό ΑΕΚ365,

Απο την ηλικία των 5 φρόντισε ο Πατέρας μου να αρχίσει η γηπεδική μου επαφή με την  ΑΕΚ ,  είτε στα λεγόμενα Μάρμαρα που είχε διαρκείας, άλλες χρονιές στην 3 αλλα πάντα εκεί...

 οπότε έχω πολλές αναμνήσεις,

Όμως μια απο τις ποιο όμορφες είναι η αναμέτρηση με την Λεβερκουζεν, εκεί οπού για κάποιο λόγο παίξαμε μεσημέρι- προς απόγευμα, τότε στο σχολείο που πήγαινε στο 4ο Κερατσινίου, υπήρχε το σύστημα μια εβδομάδα πρωι μια εβδομάδα απογευμά...

Εκείνη η εβδομάδα ήταν η απογευματινή, αλλά αντί για βιβλια μέσα στην τσάντα είχα κασκόλ μπλούζες κλπ,  ξεκινήσαμε με το λεωφορείο για τον πειραιά και απο εκεί με το τρένο για τον Περισσό.. Πρώτη φορά μόνος μου, το συναίσθημα που μου έχει μείνει είναι ένα γαργαλητο στο στέρνο και η καρδιά να χτυπάει στο ρυθμό των τυμπάνων όπου άρχισαν να ακούγονται..

Δόξα τω Θεο μεγάλη ημέρα εκείνη για εμάς για την ΑΕΚ μας!!!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Μιχάλη τον Καψή γιατί εκείνος μου έφερε τα εισιτήρια, βλέπεις είχε ο κύριος Άνθιμος ένα πρακτορείο προπο κοντά στο σπίτι μου και ο Μιχάλης πήγαινε πολύ συχνά και οι σχέσεις μας πολύ καλές....

Αυτα ανήκουν όμως στο παρελθόν, ευχαριστώ τον Πρόεδρο και όλους όσους μεσολάβησαν-εργάστηκαν-αγχώθηκαν-ξενύχτησαν για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα και να έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε  πολλά πολλά περισσότερα.

Παρασκευουλα έλα μας έχει πιασει τρέλα 

Το μήνυμα του Κωνσταντίνου:

Πρώτη μου φορά στα Ιερά χώματα της Νεας Φιλαδέλφειας. Ήμουν πιτσιρικάς, ακόμα η σκεπαστή δεν είχε φτιαχτεί. Οι παίκτες με το που έμπαιναν στον αγωνιστικό  χώρο έκαναν τον σταυρό τους κοιτώντας την εκκλησία. Ηταν ένα παιχνίδι ΑΕΚ - ΠΑΟΚ 3-2 και στην ΑΕΚ έπαιζαν Παπαϊωάννου και Δομάζος. Το Εισιτήριο ήταν ορθίων κατω απο τις κερκίδες. Συγκεκριμένα κάτω απο την 3. Αξεχαστες στιγμές   

Το κείμενο που μας έστειλε ο Σταμάτης Παναγιωτόπουλος:

Τι να πρωτοθυμηθω , απο τις πρωτες φορες στην Φιλαδελφεια. Μικρος εγω στην δεκαετια του 60. Με την μηχανη του πατερα μου στο γηπεδο, κλειδωμα με αλυσιδα απεξω απο το γηπεδο,φενιζολ για τα τσιμεντα το χειμωνα και εαν εβρεχε σακουλα σκουπιδιων για να προφυλαχτουμε απο την βροχη. Ο απαραιτητος εξοπλισμος για το γηπεδο.

Πασατεμπο απο τον Γιαννη τον ΑΕΚΤΖΗ και λοταρια (τσιγαρα Ντανχιλ και λαχεια)

Ποδοσφαιριστες που εμειναν για παντα στην ΙΣΤΟΡΙΑ της ΑΕΚΑΡΑΣ. Σεραφειδης, Κωνσταντινηδης,Κεφαλιδης,Τοσκας,Σκεθοφυλαξ,Σταματιαδης,Καραφεσκος,Παπαιωανου Μιμης ( ο Βλαχος) Πομωνης .και τοσοι αλλοι που μου δεν μου ερχονται τωρα στην μνημη.Προπονητης Στανκοβιτς Μπρανκο.

Παιχτες που εδειναν και την ψυχη τους για την ΑΕΚ . Και εμεις εκει μες την βροχη να τραγουδαμε.....για την ΑΕΚΑΡΑ.

Με ποιον παιζαμε δεν ηξερα, δεν με ενοιαζε ηθελα παντα να βλεπω να νικαει η ΑΕΚΑΡΑ .

Και μετα στις προπονησεις στο ξενοδοχειο Καστρι .Επεζε στοιχημα μια μπυρα ο Σεραφειδης με τον Κωνσταντινιδη πιος δεν θα φαει γκολ στην προπονηση.

Αυτες ηταν προπονησεις με τον κοσμο γυρω-γυρω απο το γηπεδο. Και να βλεπεις αυτους τους Παιχταραδες να τα δινουν ολα στην προπονηση.

Και τωρα στο παλατι με τον Γιο μου για πρωτη φορα μεσα στην Φιλαδελφεια .

Και ολα αυτα τα χρονια να περνας απο εξω απο το χωραφι της Φιλαδελφειας και να περιγραφω στον μικρο πως ηταν η Κυριακη στο γηπεδο.

Τωρα με τον ΝΑΟ θα παρουμε τα χρονια που χασαμε πισω . Να ειμαστε καλα απο υγεια. Να βλεπουμε την ΑΕΚΑΡΑ στα ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ.

Το μήνυμα του Κωνσταντίνου:

Δεν θυμάμαι πότε πήγα πρώτη φορά γήπεδο και 10/01/2021 έφυγε ο μοναδικός που μπορούσε να μου πει...Στη μνήμη του και η μικρή συνεισφορά μου στο μουσείο.

Έχω εικόνες, έχω αναμνήσεις και δε θα ξεχάσω ποτέ στο ΑΕΚ-Ρέιντζερς, όταν φωνάζαμε όλοι μαζί "Ε Ε ΕΝΩΣΙΣ" για να μπει το γκόλ...Και το βάλαμε και θα το βάζουμε για πάντα!!!

Κ.Α.

Το κείμενο του Τάσου: 

Θυμάμαι ήταν Τετάρτη 2/10 του 2002 και επιστρέφοντας από το σχολείο σου λέω "μπαμπά σήμερα παίζουμε με τη Ρεάλ να κάτσουμε παρέα στο σαλόνι να το δούμε", δεν πήρα την απάντηση που περίμενα λέγοντας πως θα λείπεις για μια δουλειά και δεν θα δούμε μαζί το ματς. Μετά το τέλος του παιχνιδιού σε περίμενα να σου πω ότι η ΑΕΚαρα μας ήρθε ισόπαλη απέναντι στην τότε υπερομάδα της Ρεάλ, άργησες όμως να επιστρέψεις και κοιμήθηκα φορώντας για πιτζάμα την μπλούζα του Ντέμη που με συνόδευε και την επόμενη μέρα στο σχολείο. Όταν πια μεγάλωσα ήρθες σε μια άκυρη στιγμή και μου λες "στο ΑΕΚ-Ρεάλ ήμουν μέσα στη σκεπαστή", εκείνη την ώρα στεναχωρήθηκα γιατί ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να μπω και εγώ στο "Νίκος Γκούμας". 20 χρόνια μετά δεν γίνεται να μου χαλάσεις χατήρι. Με το που ξύπνησα σήμερα του 2022, η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει, δεν βλέπω την ώρα να έρθεις αύριο από το μαγαζί να με πάρεις, να μπούμε στο τρένο και να κατηφορίσουμε προς Περισσό, να περάσουμε μαζί το παρκάκι ρε πατέρα που πριν κάτι μέρες με ρώτησες αν υπάρχει ακόμα, ναι υπάρχει και οδηγεί στο ναό μας. Τι να ξεχάσω από όσα πέρασα; Β και Γ εθνική, 9 διαφορετικές έδρες, από Καραϊσκάκη μέχρι Πάτρα και πάλι πίσω στον Ταύρο σαν πρόσφυγες. Αλλά έτσι είναι οι πρόσφυγες, όπως οι παππούδες μας, συχνά μου έρχεται η φωνή της γιαγιάς στο μυαλό να μου λέει "εμείς παιδί μου είμαστε Ατταλειώτες". Κάθε μέρα να χαζεύουμε βίντεο την εξέλιξη των εργασιών, να το περιμένουμε πως και πως και να λέμε αποκλείεται να γίνει τόσο όμορφο, τόσο ΑΕΚ. Έφτασε η μέρα λοιπόν. Πατέρα σήμερα σε συγχωρώ που εκείνο το βράδυ έλειπες, σήμερα καταλαβαίνω τι ήταν τα Φιλαδέλφεια για την ΑΕΚ. Από σήμερα και κάθε φορά που η ΑΕΚ θα παίζει στην "Αγιά Σοφιά" ξέρεις που θα είμαι. Πατέρα πλέον τα τείχη της ΑΕΚ είναι ψηλά και άτρωτα, δεν θα πέσουν ποτέ.

Το κείμενο που μας έστειλε ο κ.Δημάκος απο τα Ιωάννινα:

Αδέρφια καλησπέρα.                                     

Σεπτέμβρης 1973 .Γιάννενα-Αθήνα φοιτητής 18 χρονών.  Πρώτη επαφή με το σπίτι μας Τρίτη 5 η ώρα απόγευμα θύρα 21 στο πέταλο. Ενοικίαση σπιτιού Ανακασα και αγορά ποδηλάτου για να βλέπω όλες τις απογευματινές προπονήσεις. Προπονητές Στα. νκοβιτς-Φαντροκ κλπ. Ποδοσφαιρικές απόψεις και ιδέες με τους Μπάμπη - Αλεκο - Θεμη-Δημητρη - και πασατέμπο από τον Κώστα τον  Αεκτζη. Φυσικά και παγωτό χωνάκι από τον πλανόδιο παγωτατζή έξω από την μικρή πόρτα τής θύρας 21. Μελος στην θύρα 18 με αγορά τότε τα μπλοκ με τα (φορακια) από τα γραφεία της ΑΕΚ στην πλατεία Αμερικής στο 2 οροφο.

Ακούω τα μεγάφωνα πριν από κάθε αγώνα να διαφημίζουν. Αυτοκίνητα ΣαΧατζιαν-γουνες Χουνταλα - σκαπτικά εργαλεία μηχανές houksvarna Λούκας Μπαρλος κλπ. Εγκαίνια διώροφης. Αγιασμός 7 η ωρα κατασκευαστής Γεράσιμος Ερτσος και ο πρόεδρος ο Θεός μας Λούκας Μπαρλος. Αγορά Σπιτιού πλατεία Λαμπρινης και πάλι προπονήσεις αγώνες εσωτερικό - εξωτερικό και γίνομαι 46 χρόνων και όλα αυτά γλυκές αναμνήσεις. 30/9/22 μετά από 20 χρόνια σε ηλικία 66 ετών ξανά ζωντανεύουν όλα και πάω στο ναό με την εγγονούλα μου ντυμένη θεά.               

Δάκρυα Συγκίνηση και αναμνήσεις.         

ΕΜΠΡΌΣ ΑΗΤΕ ΔΙΚΕΦΑΛΕ.                       

Ευχαριστώ για την φιλοξενία. 

Το μήνυμα του Δημήτρη Φούντα:

Γεννημένος το 1980 και περνώντας τα πρώτα χρόνια της ζωής στη πλατεία Αττικής, γύρω στα 5 μετακομίσαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια και ειδικότερα στη Νησίδα, μια γειτονιά στα όρια Νέας Φιλαδέλφειας  Κόκκινου Μύλου και Αγίων Αναργύρων. Το ένα σόι Ολυμπιακοί και το άλλο Παναθηναϊκοί, μπορώ να πω φανατικοί κιόλας. Όμως έχουμε να το λέμε, ΑΕΚ γεννιέσαι δε γίνεσαι. Έτσι και από μικρός τα τρία αυτά γράμματα ακολουθούσα.  Βάσανο μου αλλά και τη καψούρα που θα είχα μια ζωή. Πάντα θυμάμαι να λέω στον πατέρα μου "πάμε γήπεδο να δούμε ΑΕΚΑΡΑ " ,αλλά πάντα άκουγα ότι είναι μικρός. 

Ώσπου ένα φθινοπωρινό Σάββατο, κοιτάω το πρόγραμμα της Α εθνικής, βλέπω πως παίζουμε Φιλαδέλφεια με τον Πιερρικο. Αρχίζω το ψήσιμο, έλα πάμε έλα πάμε, με τον Πιερρικο παίζουμε θα δούμε και πολλά γκολ. Θα δούμε η απάντηση. Εκεί ήξερα ότι θα πάμε μιας και η κλασσική απάντηση δεν βγήκε από το στόμα του. 

Έτσι την επόμενη μέρα, Οκτώβριος αν θυμάμαι καλά, πήραμε την οδό Πίνδου από Νησίδα και σε 10 λεπτά είμαστε μπροστά από τη σκεπάστε στα εκδοτήρια. Δε χόρταιναν τα μάτια μου και η ψυχούλα μου!! 11 χρόνον παιδάκι, ζούσα το όνειρο μου ! 

Και το ακόμα καλύτερο,  από λάθος έβγαλε εισιτήρια στη σκεπαστή. Ήθελε από πάνω στη 12 αλλά έκανε λάθος. Ένα λάθος που χάραξε βαθειά μεσα μου.

Σε ευχαριστώ πατέρα για εκείνη την Κυριακή και εκείνο το λάθος. 

Τη Παρασκευή θα σε πάρω εγώ μαζί μου να πάμε στα εγκαίνια μαζί, όπως τότε σαν τη  πρώτη μας φορά. 

Το μήνυμα του Ιωάννη Πουζουκάκη:

Διανύω την δεύτερη τάξη του λυκείου στην μακρινή Κάρπαθο, όταν κάποια συνηθισμένη μέρα στο σχολείο λόγω κακής συμπεριφοράς αρπάζω 4ημερη αποβολή .

 (Βέβαια για εμένα η πρώτη φορά ήταν στο παγωμένο ΟΑΚΑ καθώς , ήμουν πολύ μικρός για να προλάβω αγώνα στην Φιλαδέλφεια.) 

Πιτσιρικάς τότε , πωρωμένος με την ΑΕΚ , ξέρω ότι το ερχόμενο Σαββατοκύριακο έχουμε εντός έδρας ματς με τον Ολυμπιακό. 

Ανακοινώνω στους γονείς μου ότι τιμωρήθηκα στο σχολείο 4 μέρες και θα πάω Αθήνα με το καράβι  (26 ώρες !!!!) Για να δω το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. 

Για καλή μου  τύχη μου δίνουν το οκ !

Ξεκινάει λοιπόν η Οδύσσεια του ταξιδιού , παράλληλα όμως με την ανυπομονησία της πρώτης φοράς στο γήπεδο με την ομάδα της καρδιάς μου .

Με τα πολλά βγαίνω Πειραιά και καρφί Μαρούσι στο σπίτι του ,φοιτητή τότε, πρώτου   ξαδέρφου μου . 

Έρχεται η Κυριακή .

Μου λέει ο ξάδερφος  ότι θα ξεκινήσουμε μισή ώρα πριν αρχίσει το ματς με τα πόδια καθώς το σπίτι ήταν στην Νερατζιώτισσα.

Κάτι συμβαίνει και καθυστερούμε να ξεκινήσουμε . Ξεκινάμε ένα τέταρτο πριν το ματς . 

Τροχάδην εγώ σε όλη την διαδρομή για να μην χάσω ούτε δευτερόλεπτο . Το πρώτο σφύριγμα μας βρήκε αρκετά μακριά από το γήπεδο.  Ψαρωμένος εγώ καθώς έτρεχα , έβλεπα από μακριά τους χιλιάδες αεκτζηδες μέσα στο γήπεδο . Από μέσα μου τρόμαζα καθώς δεν είχα ξαναδεί ποτέ τόσο κόσμο !! Ξαφνικά ακούω από 40 χιλιάδες άτομα ταυτόχρονα "γκοοοοοολ" και λέω " τι έγινε ;"

Η ομάδα έβαλε γκολ . 

Εν τω μεταξύ εγώ ακόμα τρέχω να μπω στο γήπεδο !! 

Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι είχε γίνει άκουω ξανά "γκοοοοοοοοοολ" 

2-0 

Λέω πάει, βάλαμε και δεύτερο γκολ και είμαι ακόμα στο τρέξιμο !! Τζάμπα το ταξίδι !

Μπαίνω μέσα στο γήπεδο και παθαίνω σοκ ! Θόλωσα. Πάγωσα . Η χαρά μου, απερίγραπτη, καθώς κερδίζαμε ήδη 2-0 τον Ολυμπιακό , αλλά και επειδή για πρώτη φορά βρισκόμουν μέσα στους χιλιάδες αεκτζηδες και φώναζα και γω . Η συνέχεια γνωστή . Λυμπε από τα τριάντα μέτρα και 3-0 στο ημίχρονο. Είχα ήδη φραχνιάσει !!! Η φωνή δεν έβγαινε . Τελικό 4-0 . Έκσταση!! Ο,τι καλύτερο , η πρώτη φορά στο γήπεδο , σε συνδυασμό με την τεσσάρα στον Ολυμπιακό. 

Για πάντα χαραγμένο στην μνήμη μου αυτό το παιχνίδι . 

Ο Παναγιώτης μας έστειλε:

Το ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στο σπίτι του κράτησε δέκα χρόνια. Η δική μας Οδύσσεια κράτησε διπλάσιο χρόνο. Είκοσι χρόνια περιπλάνησης. Πότε στα Λιόσια, πότε στη Νέα Σμύρνη, κάποτε ακόμη και στην Λεωφόρο. Τελικά στο αχανές και ψυχρό ΟΑΚΑ, που μόνο χάρη στο πάθος και τη ζεστασιά του λαού της ΑΕΚ γινόταν κάποτε έδρα και θύμιζε γήπεδο ποδοσφαίρου. Ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις, χαρές, αλλά και απογοητεύσεις. Έτσι είναι ο αθλητισμός άλλωστε, ένα ψυχοδραμα με αβέβαιο πάντα τέλος, γι' αυτό όμως είναι τόσο εθιστικος .

Οι κοινότητες που είναι ζωντανές δεν βασίζονται στα κτήρια, τα μνημεία και τα άψυχα τσιμέντα, αλλά στις σχέσεις των ανθρώπων που τις απαρτίζουν. Η εξορία δυνάμωσε τη σχέση της ΑΕΚ με τον κόσμο της, την έκανε πιο δυνατή, πιο ανθεκτική επειδή την υπέβαλλε σε κάθε λογής δοκιμασία.

Όμως από τον κόσμο της ΑΕΚ έλειψε το σπίτι του. Αύριο γυρίζουμε σε αυτό το σπίτι, εκεί που μεγαλώσαμε, λίγο πιο δυνατοί, λίγο πιο μεγάλοι, λίγο πιο μυαλωμενοι. Κάποιοι δεν πρόλαβαν, αλλά θα τους κουβαλάμε μαζί μας στις καρδιές μας και σε μια φωτογραφία μέσα στο τσεπάκι μας. Να ζήσουμε ξανά το όνειρο που νομίζαμε ότι χάθηκε οριστικά από προσώπου γης. Αύριο, για μια φορά, μέσα σε μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο δύσκολη για όλους, για μερικές ώρες χιλιάδες όνειρα θα πάρουν σάρκα και οστά, δίπλα δίπλα το ένα με το άλλο . Κι όταν πολλοί άνθρωποι ονειρεύονται μαζί, όλα μπορούν να γίνουν. Αύριο είναι η ώρα της δικής μας παλιννοστησης.

Welcome home ΑΕΚΑΡΑ μου. 

Δράκος Παναγιώτης 

Ο Στέλιος Στυλιανού γράφει:

 Είναι η δικιά μου ιστορία με την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινούπολης.

Είμαι από Κύπρο, ΑΕΚ από μικρός δεν θυμάμαι καν το λόγο (πατέρας παναθηναϊκός και γενικά δεν ασχολείται με τα αθλητικά)  γεννημένος το 1986.

Για κάποιο λόγο από το 1996 και μετά έδειχναν σε ελεύθερο κανάλι κύπελλο Ελλάδος(και αγώνες πρωταθλήματος) και εγώ με την τηλεόραση τσέπης να βλέπω το ΑΕΚ ολυμπιακός.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι ήμουν εκεί στην Νέα Φιλαδέλφεια  μαζί σας, θα το χαρακτήριζα βάφτισμα πυρός.

Τα χρόνια πέρασαν, την ΑΕΚ την είδα από κοντά με το αποελ το 2002 και στη συνέχεια με την Μακαμπι στη Κύπρο.

Λόφο alpha digital ξεκινά ελεύθερο κανάλι στη Κύπρο να δείχνει παιχνίδια της ΑΕΚ.

Απόγευμα Κυριακής 2003 στη δευτέρα  τάξη λυκείου (αφήνω την ανάμνηση να νικήσει δεν θέλω την ακρίβεια του google) τελευταίο παιχνίδι με αρη μικρή σημασία είχε η νίκη

γιατί δεν θα κατάφερνα να δω τον Ναό από κοντά πότε στη ζωή μου καθώς θα γκρεμιζόταν το γήπεδο και θα γινόταν καινούργιο στη θέση του.

Μας έλεγαν ότι θα είχαμε νέο γήπεδο μέχρι το 2004 λόγο ολυμπιακών αγώνων, λέω ας είναι θα τελειώσω το στρατό και θα έρθω Αθήνα να σπουδάσω να βλέπω την ΑΕΚΑΡΑ μου στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Τελικά τα κατάφερα ήρθα στην Αθήνα για σπουδές έβλεπα την ΑΕΚΑΡΑ μου συνεχώς στο αφιλόξενο ΟΑΚΑ σε χιόνια και σε βροχές το ένιωθα το ήξερα ότι δεν ήταν το ίδιο με το να αγωνίζεσαι στα πάτρια εδάφη.

Καιρός να σε δω να αγωνίζεσαι εκεί που βρίσκεται η καρδία σου και η ψυχή σου ΑΕΚΑΡΑ ΜΟΥ.

Με εκτίμηση,

ΕΝΩΣΙΤΗΣ 21

Θα τα πούμε από κοντά αδέρφια.

Ο Αναστάσιος Αθανασόπουλος γράφει:

Τετάρτη 15-9-1976, στην ηλικία των 11, με συνοδό τον πατέρα μου Κυριάκο ξεκινήσαμε από το Αίγιο, το μεσημέρι μετά το σχολείο με προορισμό το γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια, ώστε να δούμε από κοντά την αγαπημένη μας ΑΕΚ με την κιτρινόμαυρη εμφάνιση, απέναντι στη Δυναμό Μόσχας με τα γαλανόλευκα.

Θυμάμαι το πρώτο σχόλιο του με την είσοδο των ομάδων: 

          - ορέ!! πόσο ψηλοί είναι; (οι Ρώσοι).

Με τη λήξη της αναμέτρησης η χαρά μου ήταν μεγάλη και του απάντησα...

          - Μπαμπά, αυτοί ψηλότεροι, αλλά εμείς καλύτεροι!!!

14 ημέρες μετά, σαν σήμερα, στη γιορτή του τον θυμάμαι στο 119΄ να βγαίνει από το σπίτι στο δρόμο λέγοντας

          - δεν το βλέπω, δεν μπορώ να το δω...

και το επόμενο λεπτό να του φωνάζω

          - μπαμπά το έβαλε, το έβαλε ο Τάσος...

Αξέχαστες στιγμές...

ΥΓ. Πατέρα, δεν το πρόλαβες το νέο γήπεδο αλλά να ξέρεις έγινε στα ιερά χώματα, στη Νέα Φιλαδέλφεια...

Ο Γιώργος Αγγελής γράφει:

27 Σεπτεμβρίου του 1989.
Είχα έρθει Αθήνα πριν λίγες μέρες από την Άρτα για να σπουδάσω στην Γεωπονική.
Μέχρι τότε η μόνη φορά που είχα δει την ΑΕΚΑΡΑ από κοντά ήταν πριν λίγα χρόνια σε ένα φιλικό με την Αναγέννηση Άρτας για την μεταγραφή του Λάμπρου Γεωργιάδη.
Πρώτη ανατριχιλα μέσα στο τραίνο, ένα βαγόνι γεμάτο Αεκτζηδες που κατεβήκαμε στον Περισσό.
Ακολουθούσα τον κόσμο προς το γήπεδο και το μάτι μου γέμιζε κιτρινόμαυρες εικόνες .
Πλησιάζοντας άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι από την Σκεπαστή, ήταν στα αυτιά μου μια μελωδία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Από έναν πλανόδιο αγόρασα το πρώτο μου κασκόλ, το έχω σαν φυλαχτό και θα το πάρω αύριο μαζί μου μετά από πάρα πολλά χρόνια.
Μπαίνω στην Σκεπαστή και νιώθω ότι μπήκα σε ένα μαγικό κόσμο, δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής.
Ο πρώτος μου αγώνας ήταν η ρεβάνς με την Δυναμό Δρέσδης, εκείνο το αξέχαστο 5-3! Ούτε παραγγελία να το είχα κάνει.
Αυτά που μου έχουν μείνει πιο πολύ από εκείνο το βράδυ ήταν η ασπρόμαυρη εμφάνιση που τελικά αποδείχθηκε γουρλιδικη, το ότι πρέπει να είμαστε στη Σκεπαστή γύρω στους δέκα χιλιάδες τρελλαμενοι με την μπάλα που βλέπαμε και ότι σε κάθε γκολ βρισκόμουν μερικά σκαλιά παρακάτω, είμαστε τόσο στριμωχτα που σχεδόν δεν παταγαμε.
Όταν βγήκα ήμουν τόσο "μεθυσμένος" που σκεφτόμουν να αφήσω το νοικιασμένο σπίτι και να στήσω ένα αντισκοινο έξω από την Σκεπαστή!!!
Μέχρι εκείνο το τελευταίο παιχνίδι με τον Άρη βίωσα πολλά συναισθήματα στο Ναό μας, κουβαλάω ένα σωρό αναμνήσεις αλλά αυτή η πρώτη φορά έχει τυπωθεί στην καρδιά και το μυαλό μου ανεξίτηλα.
Αύριο ξέρω ότι θα κλαίω και θα γελάω, θα φοβάμαι ότι ονειρεύομαι, το μυαλό μου θα ταξιδεύει 20 και 30 χρόνια πίσω, σε στιγμές χαράς και λύπης που βίωσα σε αυτή την αγαπημένη γωνιά.
Δεκαεννιά χρόνια ξεριζωμού ήταν πολλά.
ΣΠΙΤΙ ΞΑΝΑ!!!!!

Με εκτίμηση


Γιώργος Αγγελης 

Ο φίλος Άγγελος Ιωαννίδης μας έστειλε:

Καλησπέρα σας. 

Η Αλήθεια είναι ότι δεν είμαι φίλος της ΑΕΚ αλλά του γειτονικού Απόλλων , ήθελα απλά να μοιραστώ την εμπειρία που είχα το καλοκαίρι του 1995 όταν η ομάδα μου έπαιξε στην Ευρώπη στο γήπεδο σας. Αντιμετωπίζαμε την Ολύμπια Λιουμπλιάνας και κερδίσαμε 1-0. 13 ετών τότε δεν είχα ξαναμπεί στο γήπεδο σας και η αλήθεια είναι ότι ενθουσιάστηκα , ειδικά από την σκεπαστή . Παραλίγο να αλλαξοπιστήσω μάλιστα και να γίνω ΑΕΚ , αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά γιατί με τον θείο μου από 8 χρονών μέχρι και το 17 που έφυγε παρακολουθούσαμε μαζί όλους τους αγώνες της ομάδας μας. Αυτό ήθελα να πω και καλορίζικο το γήπεδο σας. Όποτε παίζει ο Απόλλων θα περνάω να το χαζεύω λίγο μετά.

Το μήνυμα του Βαγγέλη Λάσκαρη:

Πρωτοπήγα στο Ναό μας στα 8 μου χρονια με τον πατερα μου, πήραμε λεωφορείο από το Κερατσίνι όπου μέναμε, στη συνέχεια το τρένο και κατεβήκαμε στον Περισσό. Ειχα την τυχη να εχω πατερα καθηγητη επομενως οι Κυριακές του ήταν ελευθερες για γηπεδικη εξορμηση.  Γέλια και συζητησεις στη διαδρομη "ποσα θα βαλουμε, ποιος θα σκοραρει", καμια ανησυχια δεν μας διακάτεχε σε κάθε περίπτωση για το θετικο αποτελεσμα της ΑΕΚ μας. Η καρδιά πηγαινε να σπάσει, στο δρόμο για το γήπεδο, που θα αντίκρυζα για πρώτη φορά. Συντόνιζε τους παλμους της το τύμπανο της σκεπαστήσ, με αυτό το χαρακτηριστικό επαναλαμβανόμενο γδούπο και τα ΄χερια να βαράνε ρυθμικά (θα το θυμουνται ολοι οσοι το ακουσαν και το έζησαν). Η γη σειόταν όταν περπατούσαμε το παρκακι μετα το ρέμα του Ποδονιφτη. Τα συνθήματα των οπαδών μας δυνατα ολο και πιο δυνατα στη διαδρομη προς το γηπεδο. Καποιοι πουλούσαν το εφημεριδάκι της ORIGINAL 21 , αλλοι τα φελιζολ για τα καθισματα.  Ο πατέρας ανήσυχος, να παμε να βγαλουμε γρηγορα-γρηγορα τα εισιτήρια μας στα εκδοτήρια, με κρατούσε σφιχτά από το χέρι και με οδηγούσε στη γη της επαγγελίας, στο ΝΑΟ μας. Πηγαμε στην θυρα 17, μεσημεριανο το ματς, αν θυμαμαι καλα με τη Βεροια. Ανεβήκαμε τα σκαλια ειδα πρωτη φορα το καταπρασινο χορταρι και η μυρωδια του διαπερασε τον εγκεφαλο μου. Μετα ηχησε βροντερα ο υμνος μας, ξεχυθηκαν μπροστα στα ματια μου οι ηρωες μας με τις κιτρινομαυρες φανελες, ο πατερας χειροκροτουσε τους νεοτερους πλεον παικτες της ΑΕΚ, τον συγκινούσε ο Νικολαΐδης για το πείσμα του να βαλει γκολ απεναντι σε θεους και δαιμονες, αποκαλουσε γιγαντα το Μπατιστα, κερβερο τον Ατματζιδη,στην ΑΕΚ δενόμαστε με τα προσωπα και τα αγαπαμε υπερβολικα γιατι απλά φορανε τη φανελα του συλλόγου. Ο πατερας μού έλεγε ιστορίες για τον Σκευοφύλακα, το Μαυρο, τον "Πομωναρο", τον Μουσούρη από το Πέραμα που είχε γνωρίσει και το τόνιζε περήφανα. Αγάλλιαζε η ψυχή του και μου μετέδιδε την λατρεία για την ΑΕΚ. Θυμάμαι ότι κερδίσαμε τον αγώνα και ο πατερας μού πήρε μια φανελα απο την μπουτικ. Γυρίσαμε χαρούμενο στο σπίτι, αφου καναμε την καθιερωμένη σταση για σουβλάκι, εγω γεματος απο εικόνες και συναισθήματα και ρωτωντας τον επιμονα ποτε θα ξαναπάμε στο "Νικος Γκουμας". Πηγαμε ξανα πολλες φορες και για μεγαλες νικες. Χαρηκαμε και πανηγυρισαμε με την καρδια μας. Ελπίζω να δεις το νεο μας γηπεδο μεσα απο τα δικα μου ματια, να φτερουγιζει η ψυχη σου και να πεταξει πανω απο το ΝΑΟ. Το γηπεδο εγινε πατέρα μου, στη Νέα Φιλαδέλφεια. 

 

Ο φίλος Δημήτρης Κουζίνα θυμάται:

Καλημέρα σε όλους. Πρώτη φορά στη Νέα Φιλαδέλφεια τα ιερά Χώματα 14/9 1982, 11 χρόνων με τον αείμνηστο θείο μου Γιώργο ΑΕΚ -ΚΟΛΩΝΙΑ

 3-3. Το ματς δεν έλειψε ποτέ, σβήσαν τα φώτα. Ο θείος δούλευε στη Σαουδική Αραβία και τον περίμενα πώς και πώς γιατί μου είχε πει ότι θα με πάει στο γήπεδο όταν ξανάρθει. Απίστευτο συναίσθημα ,το χορτάρι, η μυρωδιά, οι πανηγυρισμοί στα γκολ. Θυμάμαι την άλλη μέρα στο σχολείο αισθανόμουν σα βασιλιάς. Ούτε κατάλαβα ότι το ματς Δεν τελείωσε και θα ξαναγινόταν δεν είχε καμία σημασία για μένα. Είχα την πρώτη μου επαφή με την ομάδα της καρδιάς μου. Μετά υπήρξαν βέβαια εκατοντάδες φορές ακόμα και μες στη Φιλαδέλφεια και απέξω και στο εξωτερικό ώσπου η τελευταία ήρθε 3 Μαΐου του 2003 στο ματς με τον Άρη όπου πήγα το γιο του θείο μου και τον ανιψιό μου και έχουμε φωτογραφία μπροστά στην μπουτίκ. Τη Δευτέρα λοιπόν θα είμαστε και οι τρεις εκεί πάλι για την ίδια φωτογραφία. Όση ώρα γράφω αυτό το μήνυμα κλαίω γοερά γιατί ο θείος δεν είναι κοντά μας πια Και γιατί δεν μπορώ να διαχειριστώ τα αισθήματά μου. Τη Δευτέρα θα δει η  14χρονη κόρη μου και θα καταλάβει γιατί έκλαψα την πρώτη φορά που πήγαμε να δούμε από κοντά το νέο γήπεδο που χτιζόταν. Τη Δευτέρα θα είμαστε όλοι εκεί και τα τέσσερα αδέρφια τα παιδιά μας και τα ανίψια μας. Καλή αρχή αδέρφια μου. Ευχαριστώ πολύ Το αεκ365 για αυτή τη δυνατότητα που μας έδωσε να πούμε την ιστορία μας.

Το μήνυμα που μας έστειλε ο Βασίλης Νικολέντζος!

Καλημέρα,

Ο Μπαμπάς σερβιτόρος στην Ν. Φιλαδέλφεια και άνθρωπος με αρχές και αξίες. 

Όταν ρώτησα "Μπαμπά, γιατί ΑΕΚ?" μου είπε  "Εμείς παιδί μου πάντα θα παλεύουμε απέναντι στους δυνατούς και τους αλαζόνες". Πόσο αλήθεια?

Όταν θα πάμε να δούμε την ΑΕΚ θα καταλάβεις.... Και κατάλαβα.....

Μεγάλη αγάπη και παντοτινή! 

Πρώτη φορά ΑΕΚ-ΠΑΝΑΧΑΙΚΗ το 1987 4 χρονών (πολύ βαθιά ανάμνηση). Προφανώς δεν θυμάμαι τίποτα εκτός απο το χορτάρι και τις κίτρινες φανέλες (τελικό σκόρ 3-2 με ανατροπή που το βρήκα στο ίντερνετ-με γκολάρες παρεμπιπτόντως). Με φανέλα ΖΙΤΑ κίτρινη με μαύρες λεπτομέρειες.....ΟΝΕΙΡΟ!

Στην φιέστα με ΠΑΟΚ το '89 δεν καταλάβαινα γιατί πανηγυρίζουμε αφού δεν κερδίσαμε!!!ΧΑΧΑ. 

Πρώτο Ευρωπαϊκό με Αιντχόβεν δίπλα στην θύρα 21 (είδα το γκόλ μπροστά μου) και ένας φίλος του πατέρα μου πρέπει να με πέταξε 5 μέτρα από το έδαφος....Σκεφτόμουν (τα 2-3 sec που κράτησε αυτό) ότι θα νικήσουμε αλλά εγώ θα καταλήξω στο νοσοκομείο!!!

ΠΑΤΕΡΑ σήμερα θα σε πάω εγώ στο γήπεδο όπως την πρώτη φορά. Να κλάψουμε, να συγκινηθούμε και να ξεκινήσει η Ιστορία να γράφει ΞΑΝΑ.

Το μήνυμα του Αλέξανδρου Αγνιάδη:

Δεν γράφω καλά, δεν ξέρω πως να αρχίσω, δεν θυμάμαι και καλά. Το μόνο που θυμάμαι είναι η μυρωδιά από το χορτάρι, αυτό το καταπράσινο χορτάρι και τα μαύρα ρούχα του Στεργιούδα. Είναι 1977; Είναι 1978; Το παιχνίδι πάντως είναι ΑΕΚ - Καστοριά. Το σκορ θολό. 3-0, 4-0, 4-1;;; Κόσμος πολύς, ο Τσάκας με τον πασατέμπο, φελιζόλ για τα κρύα τσιμέντα, θυμάμαι τον Μίμη, τον Λάκη, τα γράφω σκόρπια όπως τα "θυμάμαι".

Εκείνο που θυμάμαι είναι το ΑΕΚ-Ηρακλής, 1984, Σκεπαστή, όλα τα άλλα είναι ιστορία που δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί από κανέναν που τα έζησε, και να τα λέμε στους νεότερους, για να μην ξαναζήσουμε άλλα τέτοια 19 χρόνια όπως αυτά της εξορίας μας, του διωγμού από το σπίτι μας, από τον ΝΑΟ μας. 

  Σήμερα όμως είναι ημέρα χαράς και πρέπει να χαρούμε για αυτά που έρχονται και θα ξαναζήσουμε στο ίδιο γήπεδο, εκεί που ζήσαμε ΟΛΕΣ τις μεγάλες μας χαρές.

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΖΩ, 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ

Ο Γιώργος Μαρής μας έστειλε:

Φοιτητής ξεκινούσα με τα πόδια από τους Αγίους Αναργύρους και σε τριάντα με σαράντα λεπτά έφτανα στο Νίκος Γκούμας. Σε όλη την διαδρομή σκεφτόμουν τι είναι αυτό που με ωθεί κάθε εβδομάδα να κάνω αυτή την διαδρομή. Δεν ήταν εύκολη η απάντηση όμως είκοσι και πλέον χρόνια από τότε ξέρω πως η αγάπη και η πίστη για την ιδέα της ΑΕΚ δεν έχει σύνορα και κανείς μπορεί να αγαπά και να πιστεύει χωρίς να χρειάζεται να έχει καθημερινή παρουσία στους αγώνες της ομάδας και το γήπεδο. Αυτό είναι και το μεγάλο μάθημα των τελευταίων 20 προσφυγικών χρόνων. Όλοι μας γινόμαστε ΑΕΚ και αγαπάμε την ομάδα χωρίς αποδείξεις, δεν χρειαζόμαστε ανταπόκριση, ούτε καν σπίτι. Εξάλλου, πολλοί από εμάς δεν έχουν καν την δυνατότητα σε όλη τους την ζωή να πάρουν ένα λεωφορείο, ένα τρένο, ένα καράβι ή ένα αεροπλάνο για να έρθουν στα Φιλαδέλφεια να αισθανθούν το πάθος και να ακούσουν το ηχόχρωμα της κερκίδας. Συνεχίζουν όμως να πιστεύουν, συνεχίζουν να αγαπούν. Αλλά αυτή η κατάσταση, η άλλη εντελώς κατάσταση, η προσφυγική κατάσταση, αφορά εν τέλει όλους τους φίλαθλους της ομάδας μας και αυτό αποδεικνύεται. Πως αποδεικνύεται; Μα πολύ απλά, αυτοί που σκορπούν πανικό με τις φωνές τους καθημερινά δεν είναι σαραντάρηδες ή πενηντάρηδες, είναι μάλλον οι εικοσάχρονοι οπαδοί της ομάδας, οπαδοί που ποτέ δεν γνώρισαν το σπίτι τους, που ποτέ δεν ένοιωσαν το χάδι της οικογένειας, το να είμαστε όλοι μαζί, την Ένωση. Και όμως αυτοί, από το πρωί που θα ξυπνήσουν μέχρι τα μεσάνυχτα, θα είναι εκεί, και θα τραγουδούν. Πρόσφυγες χωρίς να το γνωρίζουν. Γιατί εν τέλει το σπίτι μας είναι η ίδια η ιδέα που μας ενώνει, η ιδέα που μας κρατά ζωντανούς μακριά από τις, μικρότητες, τις ματαιότητες και τις μισαλλοδοξίες. Ξεκινήσαμε πρόσφυγες και συνεχίζουμε σαν πρόσφυγες. Όλοι στην ίδια κατάσταση. Αυτή είναι η μοίρα της ομάδας μας, με την μόνη διαφορά πως από σήμερα, θα έχουμε σπίτι, από σήμερα θα υψώνονται στα Φιλαδέλφεια, και πάλι, τα δικά μας τείχη, η δική μας εκκλησία, ο δικός μας θεός. Στον κόσμο μας εξάλλου, σε αυτή την άλλη εντελώς κατάσταση, η αγάπη για την ομάδα μας, ταυτίζεται με την αγάπη για το συνάνθρωπο, για την οικογένεια και το μέλλον του ίδιου του ελληνισμού. Και μπορούμε να περιμένουμε δεκαετίες στην αφάνεια, μέχρι, ξανά, για ακόμα μια φορά, η ιδέα μας να μπορεί περήφανα να φωτίζει όλο τον κόσμο.

Ο Δημήτρης Κουλιούρης έστειλε:

 

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους Αεκτζήδες,

Κρατώντας στο χέρι μου το εισιτήριο για τα εγκαίνια του ναού μας,  θυμάμαι τα πρώτα λόγια του πατέρα μου που μου είχε πει, όταν άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, ότι λόγω της Μικρασιατική μας καταγωγής δεν υπάρχει κάτι πιο ιερό και αγαπημένο από την μεγάλη ΑΕΚΑΡΑ μας.

Στον πρώτο αγώνα που με πήρε στο γήπεδο μας σε ηλικία 12 χρονών στις 16/03/1977 με αντίπαλο την ΚΠΡ θυμάμαι τόσο το λεωφορείο γεμάτο με φιλάθλους μας όσο και την αγωνία του πατέρα μου. Μέσα στο γήπεδο πανηγύρι και σε όλη τη διάρκεια συνθήματα και τραγούδι. Στο τελευταίο πέναλτι γύρισε από την άλλη γιατί δεν άντεχε να βλέπει και όταν απέκρουσε το πέναλτι ο Χρηστίδης και έγινε χαμός στο γήπεδο, λιποθύμησε από την χαρά του.

Από τότε συνεχώς δίπλα στην ΑΕΚΑΡΑ μας με όλα τα πάνω και τα κάτω. Δυστυχώς πρόλαβε το γκρέμισμα της Φιλαδέλφειας και θυμάμαι την πίκρα του αλλά πρόλαβε και έφυγε πριν την πτώση στη Γ εθνική. 

Ελπίζω ότι τώρα θα χαίρετε από εκεί ψηλά για τον νέο μας ναό. 

Ελπίζω στο νέο μας γήπεδο να ζήσουμε νέες μεγάλες στιγμές όσες δεν μπορέσαμε να ζήσουμε στα 19 χρόνια ξενιτιάς.

Νοιώθω περήφανος τόσο για τον γιο μου που του μετέδωσα την αγάπη μου για την ομάδα μας,  όσο και ότι θα μπορέσω να μπω στο νέο μας παλάτι. 

Χαιρετισμούς σε όλους τους Αεκτζήδες και ελπίζω να ζήσουμε μοναδικές στιγμές σήμερα.

 

 

   




Στοιχηματική εμπειρία… όπως θα ήθελες να είναι! Παίξε Νόμιμα - 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:
ΣΧΟΛΙΑ
ΣΧΟΛΙΟΣΟΥ
ΕΠΟΜΕΝΟ