επιστροφή

Σφινάκια

με τον Κώστα Κετσετζόγλου
Κετσετζόγλου Κώστας

Δεν μπορώ να φανώ ανακόλουθος σε ότι έχω γράψει. Οταν μια ομάδα προσπαθεί να αλλάξει τρόπο παιχνιδιού είναι δεδομένο ότι θα υποφέρει. Το έγραφα πριν το χθεσινό σοκ φρίκης, το ίδιο γραφω και τωρα. Κι εκεί χρειάζεται ψυχραιμια. Ομως το χθεσινο ήταν πραγματικά σοκαριστικο επειδή είχε κι άλλα πράγματα εκτός από τα φυσιολογικα της εποχής και κυρίως της ολικής αλλαγής που επιχειρεί η ΑΕΚ με ένα νέο προπονητή που έχτισε μια ομάδα όπως ακριβώς την ήθελε για να παίξει αυτό που έχει στο μυαλό του. Δεν θα ασχοληθώ ατομικά αφού από την στιγμη που όλοι οι παικτες που έπαιξαν, πλην Μάνταλου και Γαλανόπουλου αυτά τα λίγα λεπτά, ήταν κατώτεροι αυτού που έχιουν δείξει ότι μπορούν η κουβέντα δεν έχει νόημα.

Αν κρίνεις από το χθεσινό παιχνίδι όλοι πλην των Μάνταλου ήταν κατώτεροι των παικτών της Κραϊόβα εκ των οποίων ουδείς θα είχε θέση τουλάχιστον στο βασικό σχήμα της ΑΕΚ. Και να μην συγκρίνουμε τα οικονομικά μεγέθη γιατί εκεί αρκούν τρεις παίκτες που ξεκίνησαν χθες για να ξεπεράσουν το συνολικό αγωνιστικό μπάτζετ των Ρουμάνων. Το θέμα είναι λοιπόν όλης της ομάδας άρα του προπονητή. Κι αυτά είναι τα δύο επιπλέον πράγματα που σόκαραν χθες εμένα αλλά και πιστεύω και πολλούς άλλους. Η διαχείριση των Ζεράλντες - Λιβαγια στο θέμα της αλλαγής που έφερε την αντίδραση του Λιβάγια και το ότι η αντίδραση στην κατάρευση του β μέρους έμοιαζε με… προσευχή στην Παναγία, μεγάλη η χάρη της, που μας λυπήθηκε στη μορφή αυτού του αδερφού μας του Φορτές που οχι μόνο έχασε το άχαστο αλλά εκανε μέχρι και… απόκρουση από θέση οφσάιντ σε σουτ που πήγαινε μέσα. Αλλιώς υπηρχε και χειρότερο σενάριο για αυτό που είδαμε χθες. Πάντα υπάρχει χειρότερο. Χθες θα ήταν ο αποκλεισμός που δεν θα ήταν μακριά αν η Κραϊόβα έκανε το 1-2 και είχε έστω και 10 λεπτά
χρόνο ακομη.

Το ότι ο Καρντόσο παρακολουθούσε σοκαρισμένος όσο εμείς οι τυχεροί που ήμασταν μέσα στο ΟΑΚΑ ειναι ενα σημαντικό στοιχείο προβληματισμού. Δεν ξερω τι έπρεπε να κανει αλλα έπρεπε να κανει κατι. Η ομάδα έδειξε απροετοίμαστη ψυχολογικά να διαχειριστεί για μόλις 45 λεπτά ένα παιχνίδι που το είχε φέρει στο 3-0 υπέρ της χωρίς να έχει κινδυνεύσει παρά μόνο από σοβαρά προσωπικά λάθη του Κρίστιτσιτς στο πρώτο ημίχρονο. Και όταν άρχισε ο κατήφορος η αδυναμία αντίδρασης ήταν απιστευτη. Για μια φορά οι προσευχές έπιασαν. Την επόμενη δεν νομίζω. Αυτό ήταν το ένα κακό σημάδι.
Το άλλο ήταν η αλλαγή Λιβάγια - Βέρντε. Οχι επειδή μπήκε ο Βέρντε αλλά επειδή βγήκε ο Λιβάγια που μπορεί την στιγμή που έγινε αλλαγή να ήταν όντως κακός, από την αρχή του δεύτερου ημιχρόνου, αλλά δεν ήταν χειρότερος από τον κουρασμένο Ζεράλντες και σίγουρα είχε κάνει πολύ καλύτερο πρώτο ημίχρονο από αυτόν. Η μόνη ποδοσφαρική εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι ο προπονητής πιστεύει πως ο Ζεράλντες έχει μεγαλύτερη ανάγκη αγώνων μετά την χαμένη περυσινή σεζόν αλλά και το ότι, πράγματι, είναι πολύ πιο επίμονος ανασταλτικά από τον Λιβάγια όταν παίζει στον άξονα. Γιατί στο πρώτο ημίχρονο που αμύνονταν δεξιά κατέστρεψε και τον καλύτερο μέχρι τώρα από τους καινούργιους, τον Παουλίνιο. Δεν δικαιώθηκε ο Καρντόσο και κυρίως δεν έπεισε ότι ήταν δίκαιος μία μόλις εβδομάδα μετά την αρχική εντεκάδα της Ρουμανίας που πέρασε το ακριβώς αντίθετο μήνυμα. Και εκτός από τον Λιβάγια που φυσικά δεν εγκρίνω την αντίδραση του γιατί είναι παιδιάστικη για αυτό το επίπεδο ήταν φανερό ότι η αλλαγή αυτή επηρρέασε συνολικά την ομάδα. Αυτό λοιπόν το θέμα πρέπει να λυθεί άμεσα. Κι αν δεν λυθεί πραγματικα, θα δούμε κι άλλες φορές παίκτες να έχουν καθαρή πάσα σε ελεύθερο συμπαίκτη και να προτιμούν να σουτάρουν (Λιβάγια σε Ολιβέιρα στον πρώτο ματς, το αντίθετο χθες π.χ) και επισης κανείς να μην δείχνει αυτοθυσία να διορθώσει το λάθος του άλλου.

Αν ο προπονητής δεν καταφέρει να δέσει ψυχικά τους παίκτες με τον ίδιο και μεταξύ τους προς τον κοινο στόχο τότε δεν υπάρχει καμία ελπίδα όσο καλή δουλειά κι αν γίνεται στην προπόνηση. Ο τρόπος που δουλεύει στο ποδοσφαιρικο κομμάτι κέρδισε τους παίκτες αλλά όπως έγινε αντιληπτό χθες στην πρώτη πραγματική στραβή, στην πρώτη δοκιμασία, η ομάδα πήρε κάτω από το μηδέν στην ενότητα και στην αυτοθυσία. Εχω ξαναγράψει ότι οι δουλεμένες ομάδες με αρχές φαίνονται στην κακή τους μέρα. Οταν ο αντίπαλος έχει τα πάντα υπέρ του μέσα στον αγώνα όμως τα βασικά και η διάθεση θυσίας του ενός για τον άλλο κραταει την ομάδα όρθια. Χθες σε μια τετοια βραδιά η αντίδραση της ΑΕΚ ήταν αποκαρδιωτική. Κι αν δεν μπορέσει να πείσει ο Καρντόσο την ομάδα ότι εκτός από την τακτική και τους αυτοματισμούς το σημαντικότερο είναι το ομαδικό πνεύμα όπου το παράδειγμα πρέπει να είναι ο ίδιος τότε δεν υπάρχει μέλλον. Οχι στο Europa League. Γενικά.

Φυσικά σε αυτό μπορεί να έχει βοήθεια αν όχι από την διοίκηση σίγουρα από τον τεχνικό διευθυντή, το Νίκο Λυμπερόπουλο που είναι άνθρωπος του ποδοφαίρου, έχει χτίσει μαζί με τον Καρντόσο την φετινή ομάδα και πλέον οι περισσότεροι παίκτες της ομάδας έχουν έρθει με αυτόν στη θέση. Και να μην έχουν έρθει με αυτόν είναι ήδη μαζί τους δυο γεμάτες σεζόν και μπαίνουμε στην τρίτη. Μπορεί να κατευθύνει τον Καρντόσο σωστά γνωρίζοντας καλύτερα τα πράγματα ο τεχνικός διευθυντής. Και πάντα με το σκεπτικό ότι μάγκας προπονητής είναι αυτός που παίρνει το 100% από όλους. Τον τρόπο πρέπει να τον ξέρει ο ίδιος. Αλλιώς δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένος προπονητής. Είναι νωρίς. Και δεν έχει χαθεί τίποτα. Ομως καμία πρόκριση δεν πρέπει να κρύψει το πρόβλημα που φάνηκε. Και επειδη το θέμα δεν ειναι αγωνιστικό όπου εκει υπάρχουν άλλοι χρόνοι τα περιθώρια ειναι λίγα. Τωρα τις επόμενες μέρες θα κερδηθεί το παιχνίδι ή θα χαθεί για παντα.