0 ΣΧΟΛΙΑ

Ρόουζ: Με... σκοτώνει που ζω στα όρια

Ο γκαρντ των Πίστονς θέλησε να στείλει μήνυμα στον 16χρονο εαυτό του

Το εφετινό All Star Game γίνεται στη γενέτειρά του, το Σικάγο, αλλά εκείνος δεν θα είναι εκεί. Ο Ντέρικ Ρόουζ "άνοιξε την καρδιά του" και μίλησε για όλα όσα πέρασε μεγαλώνοντας σε ένα δύσκολο περιβάλλον, ενώ μίλησε και για τις αλλαγές που έχει δει όλα αυτά τα χρόνια.

Σε εκδήλωση, όπου υπέγραψε το βιβλίο του, ο γκαρντ των Ντιτρόιτ Πίστονς τόνισε: "Όταν ήμουν μικρότερος, γινόντουσαν πολλά πράγματα στο σπίτι μου, στην γειτονιά μου, εκεί που απέκτησα μετατραυματικό στρες κατά έναν τρόπο. Ήμουν στο υπόγειο και κάτι έκανα και άκουσα κάποιον να παίζει πάνω, τρέχω πάνω, νομίζοντας ότι κάποιος είχε μπει στο σπίτι μας, για να επιτεθεί στον ξάδελφο μου... Με κάθε ήχο στο σπίτι, φοβόμουν ή αν άκουγα κάτι, φοβόμουν ότι θα επέστρεφαν".

Και συνέχισε για την διοργάνωση του All Star Game: "Ήθελα να είμαι κοντά στα παιδιά μου, στον γιο μου. Ξέρω ότι ακούγεται τρελό. Ήθελα τον κρύο αέρα, ήθελα να είμαι μέρος με έναν τρόπο, τους ανθρώπους να νιώθουν την παρουσία μου. Απολαμβάνω την πόλη, αλλά όλα όσα γίνονται είναι... προπαγάνδα. Μην με παρεξηγείτε, όσοι είστε μέρος την event, είναι σπουδαία τιμή και επίτευγμα, αλλά στην βάση είναι προπαγάνδα.

Είναι φτιαγμένα έτσι και με εμένα να ξέρω τι θέλω από την ζωή και ποιος έχω γίνει για να δώσω και να μοιράσω με τον τρόπο που θέλω. Νομίζω ότι η σχέση μου με την πόλη έχει φτιαχτεί. Άκουγα τα πάντα και αυτό όριζε το πως νιώθω και είναι αρνητικό, οπότε όταν άλλαξα τον τρόπο μου και έγινα πιο ώριμος ως άνθρωπος και ως άνδρας, τότε άρχισα να μεγαλώνω και να αναπτύσσω τον εαυτό και να αλλάζω τον χαρακτήρα μου".

Κλείνοντας ο Ρόουζ έστειλε ένα ξεχωριστό μήνυμα στον 16χρονο εαυτό του: "Θα του έλεγα, ''να προσέχεις τι εύχεσαι'', γιατί όταν ήμουν μικρότερος, οι στόχοι μου ήταν τρελοί, αλλά την ίδια ώρα όσο μεγάλωνα, δεν ήμουν έτοιμος γι' αυτούς. Ήξερα ότι δεν ήμουν έτοιμος για έναν τέτοιο στόχο. Δεν ήμουν έτοιμος για ένα πρωτάθλημα. Ήξερα ότι δεν ήμουν έτοιμος γιατί έλεγα στον εαυτό μου πολλές φορές δεν μπορώ να μιλήσω δημόσια. Οπότε τι θα γινόταν αν κερδίζαμε το πρωτάθλημα; πως θα ήταν; Πως θα ζούσα;

Σιχαίνομαι να ζω με όρια. Με σκοτώνει όταν πάω διακοπές και οι άνθρωποι χαλαρώνουν εκεί ως απλοί οδοντίατροι ή έχοντας μια κανονική δουλειά. Μπορούν να ζουν την ζωή τους ελεύθερα και το ζηλεύω αυτό, γιατί κατά βάθος θέλω αυτό, αλλά δεν μπορώ να το έχω, οπότε να προσέχεις τι εύχεσαι γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως θα έρθουν όλα".


ΣΧΟΛΙΑΑΡΘΡΟΥ
ΣΧΟΛΙΟΣΟΥ
ΕΠΟΜΕΝΟ